2 oktober, half bewolkt later zon, 12 graden 8 km
Dat is een kort dagje, zul je denken. Nou dat klopt wel, maar met een stijging van meer dan 600 meter niet voor de poes. Vooral de laatste 2,5 km was erg zwaar. 350 meter stijgen in 2,5 km betekent meer dan 10%. De enkele auto’s die er waren reden in de eerste of 2e versnelling naar boven.
1 oktober; op weg naar Saint Jean Pied de Port
De grote uitdaging van 800 km, 6 weken onderweg. De route begint in het uiterste zuidwesten van Frankrijk, Saint Jean Pied de Port. We gaan in 2 dagen over de Pyreneeën en komen dan in noord oost Spanje aan. Na ongeveer 800 km hebben we heel noord Spanje doorkruist. We verwachten rond 10 november aan te komen.
10 september, 15-29 graden, mistig, later zonnig
Een geweldige ervaring! Steeds weer opnieuw, en zeker ook met deze dames. Die weten en voelen dat opnieuw beginnen mogelijk is. Wij zijn in Santiago aangekomen.
9 september, 15 km, 28 graden
Ontbijt?
Niet ver van ons hostel El Chalet in Empalme zou een café open zijn voor het ontbijt. Niet dus…..het is zondag en vele bars zijn vandaag gewoon dicht of als we er aankwamen was het brood op. Pas in Pedrouzo vinden we na 6 km ontbijt.
Een prima hostel is El Chalet, met grote tuin, rustig gelegen en onze slaapkamer heeft maar 4 stapelbedden. We voelen ons welkom ontvangen.
De zon komt op als we de poort uitgaan en de zon zorgt voor een gloed over de grote weg en een klein laagje nevel. Dit maakte onze start weer goed.
Ook vandaag is het glooiend over bospaden. Morgen nog wat verder stijgen naar Monte de Gozo en dan dalen we af naar Santiago.
Het is vandaag bijzonder rustig. Ik denk dat iedereen vanaf Pedrouzo door is gelopen naar Santiago en die zijn vast vroeg vertrokken. We zien bijna geen andere pelgrims. Wel af en toe de eigen schaduwen…?.
Bij een kraampje krijgen we een stempel met een hangertje. Erg mooi. Ik heb er een met Jacobus.
Na het ontbijt in Pedrouzo wilden we 7,4 km doorlopen naar restaurant Porta de Santiago. Daar waar je altijd veel pelgrims ziet voor ze doorlopen naar Santiago. Ook deze was dicht, omdat het zondag was. We rusten er even in een soort bushokje en delen wat we hebben. Daarna vervolgen we de weg over een mooi stijgend bospad. Zo komen we bij de gemeentegrens van Santiago aan. Deze keer ben ik Tine en Elly. De anderen zijn net wat verder.
Op naar Lavacolla….
We passeren het vliegveld van Santiago. Een vreemde gewaarwording. 1 week geleden met het vliegtuig in Santiago aangekomen en met de taxi naar Sarria. Nu na 8 wandeldagen lopen we onder het vliegveld door.
We slapen vandaag in een hostel Sao Paio en hebben een 4 en een 3 persoonskamer. Dat is wel even wennen. Tot nu toe hadden we steeds een slaapzaal met stapelbedden of losse bedden.
8 september, 15 km, 15-28 graden zonnig
Harmonie: Vandaag passeerden we “Wall of wisdom”. Een van de teksten is onderstaande. ” Harmonie is voor anderen doen, wat je graag zou willen wat ze voor jou doen.
De route van vandaag is licht glooiend over meest bospaden. Het zijn de kleine momenten die deze dag speciaal maken. Als we het dorp uitlopen komen we 2 zustertjes tegen die je water geven en een stempel. Zo sereen en met een zachte uitdrukking op haar gezicht geeft ook ons een harmonieus gevoel. (Bijna een schilderij)
Even kijk ik om en word blij verrast met de zonnestralen die over ons stralen.
Deze ochtend is het aangenaam koel en de nevel is nog niet helemaal uit het dal. Ook zo een moment brengt voor mij een rust.
We lopen steeds ongeveer 5 a 6 km voor we pauze hebben en ervaren dat deze 15 km zo goed te doen zijn.
Bij Calzada passeren de koeien voor het terras. Ook deze koe neemt de tijd en likt de muur af…?
Heel veel schaduwrijke paden vandaag. Zo blijft het lang aangenaam. Daar in de verte met rode rugzak is Tiny We lopen allemaal het eigen tempo. Zo lopen Tiny, Mariet en Gré meest alleen en letten goed op de pijlen en richtingaanwijzer. Trots zijn ze dat het lukt.
Het lijken wel de holle wegen die we ook in Limburg kennen. De zon schijnt rechts op de aarden wallen.
In Brea pauzeren we bij een bar die gerund wordt door een dame uit Litouwen. Boven de bar allemaal bankbiljetten uit Spanje dan voor de Euro tijd.
Onderstaande tekst zagen we gisteren op de muur van het restaurant in Arzua. Zo een mooie dag als vandaag was voor ons een gift…..
7 september, 15 km 15-26 graden
Het lijkt een vlakke etappe, maar het tegendeel is waar. Na Boente komen er 4 flinke heuvels naar Arzua en dat merken we goed. En zeker als je de etappe vanaf Palas de Rei in 1 keer loopt, zul je merken dat vooral het laatste stuk als zwaar ervaren wordt.
Het was vandaag een dag met keuze mogelijkheden. Niet ver van Melide is een stenen brug, die bij veel regen onder water staat. Er is hier niet veel regen gevallen, zodat we deze weg konden kiezen. Bij hoog water is een alternatief mogelijk. Voor zover nodig helpen we elkaar over deze brug.
In de bossen is een kraampje met frambozen en noten. De frambozen struiken staan achter het kraampje en zijn erg vers. Wat kiezen we? Voor mij zo een bakje frambozen. Wat heerlijk dat we er de tijd voor nemen.
In Boente gaan we even het Santiago kerkje in. Santiago staat in deze kerk gewoon in het midden. We krijgen er een stempel en een prentje van Jacobus. Bij het passeren van een kerkje, heb je altijd de keuze….wel/niet naar binnen gaan.
Het is een erg mooie etappe. Het is vandaag weer een stralend blauwe lucht en hebben mooie uitzichten.
Ook een eindje verder hadden we een keuze. De route rechtdoor of “Complario”? Hier kiezen we Complario en vinden zo een pad dat niet langs de weg loopt.
Op deze etappe zien we veel eucalyptus bomen. De vruchten, bladeren en de stammen ruiken heerlijk.
Muziek onderweg. Het maakt de stappen die er zetten aangenaam. Gewoon even wachten en luisteren. We hebben geen haast en kiezen ervoor om alles wat we tegenkomen te kunnen ontvangen.
Vlak voor Ribadiso hebben we pauze. Een mooie plek in de schaduw, met uitzicht over het dal. Wat willen we nog meer.
Ribadiso: we zoeken de gedenksteen van Liam Spijkers, op 11 mei 2018 tijdens zijn Camino overleden. We vinden de steen bij km paal 41.214. Helaas heeft hij de laatste km naar Santiago niet kunnen afronden. Wij leggen er een steentje bij en staan er even bij stil.
Het kadootje van de dag. Ik zei tegen deze mevrouw: wat een mooie paprika en spontaan kregen Toos en ik er een. Dankbaar nemen we die aan.
Vandaag slapen we in Albergue The Way aan het eind van Arzua. Mooie kamers met 1 persoonsbedden. Wat een luxe. We zijn er erg blij mee. “Echte pelgrims” als je geniet van een 1 persoonsbed. Het zijn de kleine dingen die het doen in een pelgrims leven….
6 september, 15 km, half bewolkt, 22 graden
Op zoek naar Jacobus….
Zo onderweg zien we veel beeltenissen van Jacobus. Met mantel om, schelp, een stok en een kalebas. Zie hieronder een paar foto’s van vandaag. Deze eerste vind ik heel erg mooi!
5 september, 12 km bewolkt, 22 graden
In het kleine kapelletje “Capela de Magdalena” beginnen we onze wandeldag goed met een stempel die je krijgt van een blinde man. Je houdt zijn hand vast en hij zet de stempel. We krijgen ook een prentje met een gebed van Maria Magdalena. O.a. met de vraag voor bescherming onderweg.
4 september, 13 km, bewolkt en motregen, later zon
“Wat ik thuis laat is meegenomen”……en vandaag is het “wat ik zelf niet hoef te dragen, is meegenomen”.
Ik ben bijzonder trots op alles dames, dat ze bewust kiezen voor bagagevervoer. Ze houden goed rekening met wat ze kunnen om nog meer te kunnen genieten van het prachtige Galicië. Jacobus begeleidt ons….
2 september, 10,5 km half bewolkt 25 graden
Was het gisteren de stijging naar 660 meter, vandaag gaan we terug naar 310 meter hoogte.
2 september 12 km 35 graden
“Vitaliteit toont zich niet alleen in het vermogen om te volharden, maar ook om opnieuw te beginnen”.
Deze dames verdienen nu al dit compliment. Opnieuw beginnen dat is voor allen hun motto. Na o.a. een nieuwe heup en een hernia en dan de moed laten zien om te gaan. Trainen om van niets weer naar 10-15 km per dag te gaan, zijn dan topprestaties. Super!
Vandaag was het 12 km bijna alleen stijgen door het schitterende Galicië. We zijn net voor Ferreiros in Casa Morgade. Voor morgen nog een beetje stijgen.
1 september
Deze Camino Francais start in het mooie Galicie. Galicie ligt in het noord westelijke deel van Spanje. Wij volgen de gele lijn vanaf Sarria naar Santiago de Compostela en vervolgen de weg naar Finisterra. De blauwe lijn naar de kust. In totaal ongeveer 200 km, die we in etappes van 10-15 km gaan stappen. We zijn 16 wandeldagen onderweg en hopen op 17 september in Finisterra aan te komen.
Het is begin juni als ik een telefoontje krijg uit Spanje. Het is Mieke. Mieke heeft een dringende en hele mooie vraag voor mij: ‘Irene heb jij zin en tijd om een camino te gaan begeleiden?’
Het antwoord is bekend: ‘Ja ik heb zin en ja ik heb tijd (gemaakt).
Over iets minder dan twee weken is het (eindelijk) zover: samen met Barbara, José, Marion, Martha en Nico ga ik op weg. Wij gaan de Camino Portugues por la Costa lopen.
De voorbereidingen zijn in volle gang. De reisbrief is bijna klaar. Het boekje waarin de route staat en de pelgrimspaspoorten liggen op mijn bureau ongeduldig op ons te wachten.
5 augustus, 12 km, heet in de middag
De etappe van vandaag ziet er heel zwaar uit. Volgens het boekje zou het 16 km zijn en met de hoogteverschillen erbij 20 km. Met de voorspelling van 37 graden, besluiten we vroeg te vertrekken. Pauze te houden bij het eerste café Casa Julia en dan proberen om voor de middag in Bruma te zijn. 37 graden is echt te warm om te lopen.
Het loopt anders. We zien geen Casa Julia en lopen eigenlijk zonder erg de grote berg op van 400 meter. Pas bovenop de berg hebben we pauze en hebben dan 9 km gehad, in 2,5 uur. Daar blijken we nog maar 3 km naar Bruma te gaan te hebben. In totaal van Betanzos naar Bruma 25 km ipv 28 (+4 vanwege de stijgingen) Dat valt dus reuze mee.
Deze ochtend worden we getrakteerd op een rode zonsopkomst. Een moment met een gouden randje.
Brede rustige wegen door Eucalyptus bossen.
Langzaam lost de mist op bij het dorp Leiro.
Niet wetende dat we al aan de grote klim bezig waren, zegt Joke….ik trek het niet, dadelijk nog 6 km stijgen. En wat blijkt, zomaar lukt het wel
Deze wegen zijn het mooist. De bladeren zijn boven de weg ineengestrengeld en maken voor ons een schaduwrijke tunnel. Marieke en Joke, zoals gewoonlijk met iets meer snelheid, voorop.
Onverwacht snel zijn we bij de herberg. Erg vroeg, en dat is heerlijk, omdat het in de middag echt heet is.
Dichtbij de herberg is een bar. Daar gaan we alvast wat drinken…..nog veel te vroeg voor mijn biertje.
Bij deze herberg zijn er velen die er niet kunnen slapen. In totaal 20 personen. Er zijn veel groepen van vooral Spaanse jongelui. Hier rijden dan ook taxi’s af en aan. Hier in de buurt is een hotel, ik denk dat ze daar heen gaan.
4 augustus, 12 km, in de ochtend prima wandelweer
“I found my heart upon a mointain, I did not know I could climb, and I wonder how many others pieces of myself are secreted away in places I judge I cannot go”
Vertaald:
“Ik vond mijn hart op een berg, ik wist niet dat ik kon klimmen, en ik vraag me af hoeveel delen van mezelf verborgen zijn op plaatsen, waarvan ik dacht dat ik er niet naar toe kon”
Een mooie gedachte voor onderweg, die ik graag met jullie deel. Vandaag is het een korte afstand, omdat de weg naar Bruma 32 km is, en er verder geen herbergen zijn. We starten in de heerlijke koelte van 19 graden. Ook Betanzos ligt aan een zeearm en we beginnen met een steile klim naar 200 meter. Het is nog een beetje mistig als we starten.
Aan de weg op een hoog gebouw zien we deze Maria, boven ons uit torenen. Een beeltenis Maria, zoals ze in Lourdes wordt uitgebeeld.
Zo gaat het 2 km steil omhoog. We zijn blij dat het nog koel is. We zweten nu al enorm.
Het klimmen wordt beloond…….We genieten van onze vergezichten.
Even uitblazen en op ons wachten. We blijven als groep fijn bij elkaar en wachten waar het nodig is.
We hebben paden en wegen door eucalyptus bossen. Die zijn aangeplant in dichte rijen.
Na 8 km zijn we bij het kerkje San Esteban. Hier in Spanje zijn er bovengrondse kerkhoven. Per familie in een soort familiehuizen, versierd met ornamenten. Met de zon precies achter de klok, zo wordt het bijna zwart/wit.?
Na dit kerkje loopt de route volgens het boekje van John Brierley over een pad ver van de grote weg vandaan. Nou…niet dus. Een verandering van de route en die laat ons nu 4 km langs de weg lopen. Waarom zou je zeggen? De boeren die niet meer willen dat je over hun land loopt…..of een café baas, die zegt: laat de Camino hier langs komen. We denken het laatste. Tot onze grote verrassing vinden we een café. Dat is een onverwachte koffiestop.
Nog een klein stukje en dan komen we Presedo binnen.
Goed opletten als je er wilt slapen. Het is van de route af en niet goed gemarkeerd….Het gebouwtje is prachtig beschilderd. Die vermoeide voeten, zouden die van mij kunnen zijn.
Op naar het nabijgelegen café Xente no Camino. Lekker op tijd. We eten daar tussen de middag. Heerlijk in de schaduw. Inmiddels is het warm, maar we hebben in de ochtend koelte de wandeling kunnen afronden.
14 juni, 17 km, zonnig 25 graden, Villar de Mazarife – Villares de Orbigo
Vandaag ben ik blij verrast als ik deze steen zie liggen:
Keep walking, Be greatfull, Enjoy every minute, Feel alive
Blijf lopen, ben dankbaar, geniet van elke minuut en voel je levend
Wat een kracht voel ik daaruit….dat wil ik alle lezers meegeven.
13 juni, 21 km, zonnig 25 graden, Leon – Villar de Mazarife
Ik was van plan om 6 uur te gaan starten en was toevallig om 5.15 uur wakker. Komt goed uit zou je denken….maar ik had geen zin om op te staan. Dat gebeurt me eigenlijk nooit, ik hou ervan om met zonsopkomst buiten te zijn. Ik geef eraan toe om te blijven liggen en wordt zomaar een uur later wakker. Nu had ik wel zin. Kom maar op met deze volgende wandeldag. Het café om de hoek was al open, dus ik kon starten met koffie en ontbijt. Mijn dag is weer goed begonnen.
12 juni, zonnig 22 graden, 18 km, Mansillas de las Mulas – Leon
Precies 1 week geleden startte ik uit Burgos om de Meseta te gaan lopen. 180 km verder en een grote ervaring rijker. In dit seizoen was het voor mij de eerste keer en ipv verwachte hitte, was het koel en bewolkt. Een les voor mij…..geen beren op de weg zetten die er niet zijn en gewoon stap voor stap genieten. Het was een prima temperatuur voor de Meseta.
Vanaf de herberg El Jardin loop je zo de oude stadsmuren binnen. De gele pijlen wijzen me, zoals altijd de weg.
11 juni, 27 km, droog tot aan de herberg, 20 graden, Bercianos – Mansillas de las Mulas
Wat heerlijk een 1 persoonskamer, dacht ik gisteren. Bleek het in herberg Santa Clara de muren niet tot bovenaan toe gesloten en de geluiden van de bar waren zeer goed te horen. Gelukkig was het om 22 uur stil beneden, zodat ik toch nog op tijd kon gaan slapen.
Eindeloos heet het blog vandaag. Dat heb ik ervaren. Helder weer, licht bewolkt zonnetje erbij en wat zijn de kleuren van de Meseta dan prachtig. Ik kan 360 graden om me heen kijken en ik geniet van elke stap.
De graanschuur van Europa wordt de Meseta ook wel genoemd. De beregenings apparatuur staat klaar voor gebruik. Voorlopig zullen ze die wel niet nodig hebben. Gisteren avond kwam het er weer met bakken uit.
10 juni, 24 km, koud 13 graden,motregen, Terradilla de los Templaros – Bercianos
De afgelopen dagen heb ik enthousiast verteld over de prima herberg Via Trajana in Calzadilla. En dat die over een hele mooie landweg gaat. Zelf had ik nog niet gereserveerd, in gedachten houden dat er altijd wel een plekje voor mij is. Op het keuzemoment zou ik beslissen of ik langs de originele route langs de weg of de mooie landweg zou gaan. Even voor de zekerheid bellen of er nog een plekje is……. Niet dus! Alle enthousiast gemaakte pelgrims zijn me voor. Dan ga ik naar Bercianos en vind een kleine privé kamer. Prima nu voor mij, want ik kamp nog steeds met een vervelende kriebelhoest in de nacht.
Het traject na Terradillos loopt over een licht glooiende landweg. Ook in het sombere weer prachtig om te zien hoe die gekleurde regenpakken zich voort bewegen.
