Categoriearchief: Camino Français

Santiago en Finistere

30 mei, van Cee naar Finistere, 13 km

Gisteren hadden we een dagje Santiago. We hadden veel geluk. De ochtend begon met een pelgrimsmis om 9.30 uur. Bronnen uit Santiago wisten me te vertellen dat er waarschijnlijk een mis zou zijn met Botafumeiro……In alle vroegte waren we in de kathedraal. Nog heerlijk stil en we hadden alle gelegenheid wat rond te lopen. Intens!

Ter gelegenheid van Hemelvaartsdag waren er processies in de stad. Klederdrachten, doedelzakspelers en dansen. Op Praza de Cervantes en later op het plein met de trappen van de kathedraal. Heerlijk om in Santiago rond te dolen!

Ook brachten we een bezoek aan de Huiskamer, een speciale ontvangst voor pelgrims uit Nederland en België. Een hartverwarmend ontvangst, we troffen er ook andere pelgrims, die hun ervaringen deelden. Een ervan was er van overtuigd dat pelgrims zonder rugzak geen pelgrims zijn. Ik ben reuze trots op mijn wandelaars en voor mij zijn zij echte pelgrims. Wat speciaal is het om de mooie teksten te ontvangen. (Zie boven aan het blog) Vanaf hier zal ik terugkeren naar het leven van alle dag. Niet gewoon meer na al wat ik ervaren heb en als rijkdom opgeslagen. Dat wens ik jullie pelgrims toe….

En vandaag is dan het toetje van onze Camino Français. We wandelen van Cee naar Finistere en hopen vanavond een zonsondergang te zien. We gaan met de taxi naar Cee, nemen er eerst koffie en gaan op pad. Helaas is het bewolkt. Voor vertrek horen we van Spanjaarden dat dit het mooiste deel is van de route naar Finistere.

Vanaf de hoogte San Roque kunnen we in de verte Finistere zien. Het is nog maar een klein bultje. Na Sardineiro is het wel wat beter te zien.

Het hoogtepunt van de wandeling voor mij is het strand vlak voor Finistere.

En dan…. zonsondergang? De hele dag bewolkt, op de weerapp staat regen. De mevrouw van de supermarkt zei nog: geen kans. We gaan toch om 20.00 uur op pad. Tapas en een flesje wijn bij ons. We gaan het moment afwachten. Zou het dan toch? We zien een kleine schaduw op de muur van ons pension. We gaan allemaal mee. Om 20.40 uur waren we er. De lucht breekt open en we zien de kleuren ontstaan. Wat een ervaring!!!

Natuurlijk zijn we ook bij de 0,00 paal geweest. Onze monster Camino van 800 km zit er echt op. We kijken er nu al met weemoed op terug. Vanaf hier gaan we verder, met alle ervaringen, met meer zelfvertrouwen en de “Camino smile”. Dat hebben we in de pocket😉😘

Camino Français naar Santiago

28 mei, 12 km heet 30 graden

We zijn er! Van harte gefeliciteerd. Wat een kanjers. 800 km verder, sneeuw en kou, van winter naar lente en zomer. Ik ben erg trots op alle medewandelaars

In de frisheid van de ochtend gingen we op pad. We weten nu dat we het gaan halen en toch ….we hebben een beetje schoolreis gevoel. Het komt eraan, maar we weten nog niet wat ons te wachten staat. Ons eindpunt Santiago.

De enige nog overgebleven heuvel is Monte de Gozo. We zeggen tegen elkaar….is dat nu alles? We hebben wel voor hetere vuren gestaan. Gewend aan het klimmen en dalen in de Pyreneeën en ook de Montes de Leon naar O Cebreiro is deze laatste top een makkie. We wijken er even van de route af om naar het pelgrimsmonument te gaan. Vanaf dit punt kun je de kathedraal zien. Is dat echt zo? Jazeker, daar ligt onze eindbestemming

Dan dalen we af voor de laatste 5 km door de stad. De pelgrims die we tegenkomen hebben ook allemaal dat gevoel”nog een klein stukje”. We zien ook velen die met moeite en pijn voortgaan. Ook dat hoort bij Camino. Geen Camino zonder pijn. Wij camino wandelaars weten wat dat betekent. Soms is het mentaal, soms fysiek. Dan het mooie moment. We gaan de trappen af. De doedelzakspelers staan onder de boog muziek te maken.

Als totale verrassing staan de zoons van Hinke op het plein. Met een groot spandoek. Wat een emoties. De spanning van al die weken valt van ons af. Dankbaar en trots dat we het kunnen. Met meer vertrouwen dan 6 weken geleden. Allemaal stralend en tevreden.

We kijken terug op een bijzonder mooie Camino. Ons etappe drankje smaakt. We hebben het verdiend.

 

Camino Français Salceda naar Lavacolla

27 mei, 28 graden en zon, 18 km

We zijn er bijna! Het geeft me vleugels en we lopen heel ontspannen naar Lavacolla toe. Vlak voor Lavacolla vinden we dit pelgrimsbeeld bij de gemeente grens van Santiago.

In het naastgelegen café van albergue Aldorada konden we om 7 uur gaan ontbijten. Het liefst vertrekken we na een goed ontbijt. We nemen er de tijd voor.

In de ochtend is het heerlijk koel, zeker als we door de bossen lopen. Wat is het fijn om zo, in alle rust, te vertrekken. Bijna geen pelgrims voor ons, en ook achter ons is het rustig. Dat is het grote voordeel van vertrekken in een “tussen plaats”. In een stad als Pedrouzo en Arzua kunnen 100-en pelgrims slapen en dan is het bij vertrek ook druk.

In de bossen na Pedrouzo krijgen we wel een heel bijzondere stempel van was in ons paspoort en ook een kleine medaillon. We konden zelf kiezen en kozen beiden voor de levensboom. Deze staat voor alle facetten in je leven. Gezondheid, werk, familie en welbehagen. We realiseren ons dat we dankbaar zijn dat we zover zijn gekomen en er ook van genieten. De maker van de stempel geeft ons ook zijn “Camino smile” mee. Beiden begrijpen we wat dat is……

Na Pedrouzo komen we langs het vliegveld van Santiago. Soms kun je ze vlak boven je zien vertrekken. Het Camino pad loopt meteen naast het prikkeldraad.

Dan is het nog maar een klein stukje naar Lavacolla. Daar is een prachtige grote herberg met ook 6 persoonskamers, een prachtige tuin en een fijne zitruimte. Dat komt goed uit. Onze bagage die al die weken keurig op tijd bezorgd was door Correos, was vandaag echt laat. We zitten in de tuin en rusten alvast uit. Hier in Galicië kun je pas om 20.00 uur eten. Dat vinden we erg laat. We kiezen voor een bezorg maaltijd van pizza’s en zitten in de keuken en in de tuin. We hebben weer een mooie dag gehad!

Nog 12 km te gaan!

Camino Français Melide naar Salceda

26 mei, 26 km zonnig 28 graden

Een zware en bijzondere etappe…. Zwaar door de km en de hoogteverschillen, bijzonder omdat we persoonlijk een stempel kregen van een non net na Arzua.

In de uitstekende herberg San Anton in Melide konden we ook ontbijten. Dat vinden we altijd handig, dat we er niet de deur voor uit hoeven. Met de andere pelgrims lopen we de stad uit. Wat een heerlijk weer, lacht ons tegemoet. We hebben zin in deze dag. Sommigen willen juist wat vertragen en genieten van elke km. Het gaat nu plotseling zo snel.

Ook vandaag lopen we vaak door de bossen. Hier in Galicië horen de eucalyptus bomen er helemaal bij. We vinden de vruchten die op eikels lijken en zelfs nog bloesem. De meeste bloesem is al voorbij. Ik denk dat dat in april te zien is. De bomen zijn te herkennen aan afgebladderde basten. De blaadjes op de grond zijn van vorig jaar. We zien ook diverse vormen van eucalyptus bladeren. De meeste bladeren zijn langwerpig. Geuren doen de bladeren, de basten en ook de vruchten als je ze openbreekt.

Net na Melide kom je op een keuzepunt. Over stapstenen of over de weg? Bij hoog water kun je niet over de stapstenen en zul je de andere moeten kiezen. Even overleggen….. Wij gaan over de stapstenen.

Tot aan Ribadiso is het 11 km. Op het hoogteprofiel zie je dat er toch 3 stevige toppen zijn. Niet ver, we voelen het wel. Heel leuk op de Camino Français zijn de kraampjes, zoals hier. Je kunt er fruit kopen..

Bij Boente is het kerkje ook open. We krijgen een prentje van Jacobus. De vrijwilligers zijn er erg actief. Natuurlijk krijgen we er ook een stempel. Na Arzua staat een non buiten stempels uit te delen. We krijgen zelfs een lintje en ze wilde wel met me op de foto.

We passeren schoolkinderen. Zij gaan ook een stukje van de Camino lopen. Op zoek naar de km palen en kijken wat er op staat. Hun juf vraagt waar wij vandaan komen en waar we gestart zijn. Vol verbazing kijken ze ons aan.

Vandaag overnachten we in Albergue Alborado in Salceda. Op het traject van Arzua naar Pedrouzo was alles vol. We hadden geluk dat we terecht konden. In de tuin hebben we ons etappe drankje en vieren de verjaardag van Jane. Nog een jarige op onze Camino. Van harte gefeliciteerd.

Camino Français Portos naar Melide

25 mei, 22 km, half bewolkt 17 graden

De route van vandaag was vooral door het bos en dorpen met kerken, die open waren. De eerste 5 km tot aan Palas de Reis waren bijzonder rustig. Alle pelgrims slapen in Palas de Reis, waar wij sliepen waren we met 11 personen. Zo konden we van de mooie natuur in Galicië genieten en van de zon die zich voorzichtig laat zien en voelen.

Ook vandaag hebben we wel hoogteverschillen. Het is tenslotte Galicië en daar is het nergens vlak. Na Palas de Reis dalen we wat en daarna gaat het over de bospaden op en neer.

In Palas de Reis was het kerkje uitnodigend open. We horen muziek en krijgen er een stempel. Vanaf Sarria hebben we 2 stempels per dag nodig, vandaag was dat makkelijk. Ik heb in Palas de Reis nog maar een pelgrimspaspoort extra gekocht….de derde sinds Saint Jean Pied de Port.

Na Palas de Reis volgen we vooral bospaden, hier en daar afgewisseld met dorpjes met open kerken. Het is aangenaam rustig als we er vertrekken. De grote groepen scholieren zijn door naar Arzua en zien we waarschijnlijk nog in Santiago. De pelgrims die er ook lopen hebben geen haast, groeten en hebben een praatje. Zo passeren we steeds 2 mannen uit Californië van in de 80. Geweldig om te zien.

Ook het kerkje in Lobreiro is open, Santa Maria met nog originele fresco’s. Ook daar nemen we een kijkje.

Niet ver van Melide ligt Furelos. Je denkt eigenlijk dat je in Merida bent. Het is dan nog 1,5 km naar Melide. Wat zullen we doen? Nog even een stop voor de laatste km? We stoppen er even, gewoon vondst het kan en we geen haast hebben.

Melide staat bekend om de inktvis restaurants.We zien de inktvis uit het kokende water komen en krijgen een hapje pulpo. Michiel en ik lusten het wel. We kiezen niet voor een pulpo restaurant. We logeren deze keer in albergue San Anton. Een prima plek in het centrum. Wat fijn om na een wandeldag samen het etappe drankje te gebruiken in de tuin en ervaringen te delen. Vlak ernaast ligt het goede restaurant Chiquitin, voor ons pelgrims menu.

Camino Français Vilache naar Portos

24 mei, 22 km, 13 graden, bewolkt en een paar uur regen

Het was een goede start met het ontbijt in Casa Banderas in Vilacha. Een kleine herberg met voor Portomarin voor 11 personen met een heel persoonlijk tintje.

Het grote voordeel van vertrekken voor een grote plaats, zoals Portomarin, is dat je in alle rust kunt vertrekken. Vlak daarbij is een keuzemoment. Kies je de moeilijk afdaling of kies je de geadviseerde route? Hinke was al naar Portomarin geweest, en had ervaren dat het inderdaad lastig is. Bij een eerdere Camino had ik hetzelfde gevoel. We kiezen deze keer voor veiligheid. Dat is bij het keuzepunt rechtsaf.

Het is ook een mooi stukje van de Camino, met uitzicht op Portomarin aan de andere kant van de rivier. Omdat het water van het stuwmeer (Embalse de Belesar) laag staat kun je ook de oude brug zien. Portomarin is herbouwd tegen de berg aan omdat het geheel onder water was verdwenen. We zien nu nog restanten van het oude dorp.

Ook vandaag kent de Camino de nodige hoogteverschillen. We stijgen van 330 meter naar 720 meter over 15 km. Langdurig vals plat, zeg maar, met hier en daar een stevige klim. Onderstaand hoogteprofiel is vanaf Portomarin.

Dat eerste rustige deel tot aan Portomarin, was daarna wel anders. We lopen in een stroom mee van zeker 3 scholen van elk 70 leerlingen. Van Sevilla, van Murcia en Granada. Alle herbergen op de etappe plaatsen zijn vol. We hopen morgen weer wat rustiger te kunnen lopen. De aanbeveling is om zeker niet op zondag in Sarria aan te komen, dan is de meeste drukte. We wisten natuurlijk wel dat het de laatste 100 km druk zou zijn. We moeten echt wel even schakelen. De Camino loopt evenwijdig aan de drukke weg. Er is alles aan gedaan om de Camino iets van de weg af te leggen, tussen struiken.

De verrassingen van vandaag zitten in de kleine dingen. Het valt ons op dat er pelgrims zijn die wel erg grote last “wegleggen”. Of hier en daar wordt er een bloemetje bij gelegd.ik ga meer op die details letten en probeer me niet te storen aan de drukte.

Bijzonder vandaag was het bezoek aan Castro maior. Ruïnes van woningen die in de 4e eeuw voor Christus tot aan de 1e eeuw na Christus zijn bewoond. Indrukwekkend! Met dank aan de Hospitaleros van Casa Banderas, die ons erover hadden verteld. Zeker de moeite waard om even van de camino af te wijken.

Daarboven heb je 360 graden uitzicht. Beneden zie je de constante stroom pelgrims aan je voorbij lopen.

Vlak daarna begint het te regenen. We hebben geluk. De meeste regen valt als we net zitten te lunchen in Casa Molar. Met ons schuilen er vele pelgrims voor de regen. We vervolgen onze weg en vlak bij Ligonde worden we door een boer geroepen. Kaasjes te koop uit een raam. Dat lijkt me wel lekker en ik koop er een. Ook in Ligonde is een speciale herberg “la Fuente”. Daar krijgen we een foldertje met de 5 symbolen van de pelgrimstocht van: een rugzak, een pijl, een schelp, een wandelstok, een pleister. Voor ieder van ons is een symbool net iets meer van toepassing. 😉

Waar Galicië ook om bekend staat zijn de eucalyptus bomen. Vandaag regende het en de geuren komen je tegemoet. De basten, de bladeren en ook de vruchten kunnen dan zo heerlijk naar eucalyptus ruiken.

Vandaag logeren we in Portos, in albergue A Pasa Formika. 5 km voor Palas de Rei. Een prima plek. De lady’s kunnen er in ieder geval ook “Boer zoekt vrouw” kijken. Voor elk wat wils.

 

Camino Français Sarria naar Vilacha

23 mei, 20 km, bewolkt, later regen,15 graden

Vandaag vertrekken we uit Sarria en komen in de loop van de dag bij de “100 km” paal aan. Net buiten Sarria nemen we de tijd om een foto te nemen. Er wordt een wandelstok tegen een hek geplaatst en het valt zomaar door een hek heen….dat is de 4e wandelstok. Misschien niet meer nodig en kun je het nu zonder hulpmiddel?

Bij albergue Don Alvaro in Sarria krijgen we na het pelgrimsmenu nog een “chipito”. Een lekkere kruidenlikeur, en de open haard wordt aangestoken. We treffen daar een man uit Australië, die net als wij in Saint Jean Pied de Port is gestart. Meestal loopt hij ongeveer 30 km per dag, mogelijk zien we hem nog in Santiago…

Ook vandaag is het weer flink klimmen en dalen. Net na Sarria een stevige klim over een bospad, later steeds glooiend. Galicië, met de kronkelende bospaden, uitzichten over de landerijen.

Die donkere lucht daarachter, was de voorbode voor het weer dat volgde. Het werd een regendag. Weliswaar geen plensregen, maar toch voldoende om onze regenkleding aan te trekken om niet te nat te worden.

De Camino paden zijn hier in Galicië ook de paden waarover de boeren de koeien naar de weide brengen. Het is dan ook manoeuvreren tussen de koeien “vlaaien”. Vandaag kwamen we een boer met zijn koeien tegen. Ook bijzonder vonden we 2 honden met Camino schelp, die als vanzelf de weg vinden. Ze lopen rustig tussen de pelgrims en dragen ook een schelp.

Het was vandaag extreem druk. Twee grote bussen met tieners die vandaag gestart zijn in Sarria en vele anderen die de laatste 100 km doen. Als je tussen die groep liep, was het enorm veel lawaai en onrust. Ineke en ik liepen erachter en nadat de meesten die sneller waren ons hadden gepasseerd, werd het wat rustiger. Het is even wennen en met die drukte mis je ook het familiegevoel van de Camino met een groet voor iedereen. Gemengde gevoelens vandaag….ook een trots gevoel dat we al 680 km hebben afgelegd en nog maar 100 km te doen hebben. Dat gaat ons lukken toch? We gaan ervoor! Deze “drukte hobbel” kunnen we ook aan.

We overnachten in Casa Banderas in Vilacha, net voor Portomarin. Heerlijk rustig met ongeveer 10 pelgrims. Er wordt voor ons gekookt, morgen krijgen we ontbijt met een eitje en bij aankomst stond er een tapas plankje voor ons klaar. De meest noodzakelijke boodschappen kunnen we van hier meenemen. Wat willen we nog meer?

Camino Français Triacastela naar Sarria

21 mei, 19 km 18 graden, vooral droog, bui van 10 minuten

De dag begon met de keuze, ga je over Samos of ga je rechtstreeks naar Sarria. Over Samos is 25 km, rechtstreeks is 19 km. Direct bij het verlaten van Triacastela is de splitsing. Toch zijn er pelgrims die zich vergissen en ongemerkt toch met de 25 km wandeling beginnen. Hier is het dan ook rechtsaf, als je rechtstreeks wilt gaan.

Deze nacht heeft het veel geregend en de temperatuur is gezakt naar ongeveer 15 graden. Als het dan geregend heeft is er hier in Galicië een mist in het dal. Met de zon er op is het voor ons een mooie start van de dag.

We klimmen naar Alto Riocabo op 910 meter. Niet zo hoog als enkele dagen geleden, maar er zitten steile stukken tussen. Tot onze verrassing lopen we deze keer mensen voorbij, die ons eerst in te hoog tempo inhaalden en daarna uit stonden te hijgen. Misschien nog niet zoveel ervaring…? Intussen zien we naast mooie bospaden ook prachtige vergezichten.

Nog een andere verrassing was dat de alternatieve bar na de top open was. Hier treffen we Ansje en Michiel die meestal net voor Ineke en mij zijn. Je kunt daar wat fruit kopen en koffie kopen, die je uit een jampotje drinkt. Een heel relaxed moment. We laten wat geld achter als donativo bijdrage. Net buiten de poort zien we ook een labyrint.

In de middag was regen voorspeld en we zien ook donkere luchten aankomen. Helaas treffen we toch wat regen. Bij Pintin nemen we nog even pauze, en kunnen eindelijk een Boadilla con tortilla Français bestellen. (Broodje gebakken ei) We treffen daar een groep Columbianen, waarvan een priester. Hij spreekt me aan en heeft het over een massage met een stok…. Ik laat het toe en het voelt goed. De anderen hadden muziek aan en waren salsa aan het dansen. Een bijzondere ontmoeting.

Net in Sarria is een informatie kantoor open. We kopen daar een nieuw pelgrimspaspoort, omdat die van ons bijna vol is en we vanaf Sarria 2 stempels per dag nodig hebben. Daarna klimmen we de lange trappen op naar het centrum. Moeten we die echt op? Ja, die kunnen er ook nog bij. Deze dag was relatief eenvoudig en relaxed, op dit lastige staartje na….

We logeren in albergue Don Alvaro en hebben er een 6 persoons kamer met allemaal lage bedden….we worden weer verwend. In het restaurant ernaast drinken we samen ons etappe drankje. Nog 120 km te gaan.

Camino Français Laguna naar Triacastela

21 mei 24 km, bewolkt en benauwd 27 graden

De “zomerdienstregeling” was vandaag ingegaan. Het zou 33 graden worden en dan is het heel belangrijk om je plan aan te passen aan de omstandigheden. Dat betekent voor ons, vertrekken met zonsopkomst. En dat voor een etappe over O Cebreiro en met een daling naar Triacastela.

Tja, een half uur voor zonsopkomst vertrekken is hier in Noord Spanje om 6.30 uur. De bar van albergue Escuela gaat pas om 8 uur open, we willen toch wat ontbijten en daarvoor hadden we een broodje kaas besteld. Daar zaten we dan om 6.15 uur met een stuk droog brood en water. Daarna vertrekken we als dieven in de nacht.

Als eerste is de klim naar O Cebreiro. Nog 150 meter over 2,5 km stijgen, als laatste toetje van het prachtige pad naar boven. De heuvels verkleuren voorzichtig grijs, hoe verder weg hoe grijzer. Het pad wordt nog een beetje door de maan verlicht. We letten goed op dat we niet struikelen. Net voor de top bereiken we Galicië, en ja….mijn hart gaat wat sneller kloppen. Het voelt voor mij als thuiskomen.

Toch veel sneller dan verwacht komen we boven aan. Dan blijkt dat de restaurants toch al open zijn en we daar kunnen we geen weerstand aan bieden. Een kopje koffie. Dat voelt een beetje ondeugend omdat we de eerste 2 uur door zouden lopen. Maar ha, plannen zijn om te veranderen…..De muren zijn versierd met paarse bloemen, de daken van O Cebreiro zijn met riet bedekt. Helaas is het kerkje nog gesloten. Even sfeer proeven in het dorp. Boven gekomen zien we dat Ansje ons net voor is

Na O Cebreiro is het stijgen en dalen naar nog 2 toppen. De Alto San Roque op 1270 meter en Alto de Poio op 1330 meter. Ook die klimmetjes zijn pittig door het hoge stijgingspercentage. Bij Alto San Roque vind je het bekende pelgrimsmonument.

De grote uitdaging van vandaag zit in de langdurige daling van Biduedo naar Triacastela. Van 1200 naar 670 meter en dat over 6 km. Dat voel je en is allang niet meer vals plat te noemen. Helaas neemt de bewolking steeds meer toe. Het blijft nog wel droog en er steekt een stevige wind op. De omgeving is erg mooi. We merken dat er veel pelgrims onderweg zijn. Veel nieuwe gezichten. Deze zijn of net gestart,bv in Leon of later in Saint Jean Ik denk dat de meesten die met ons in Saint Jean Pied de Port starten 1 of 2 dagen voor ons zijn. En dat zijn soms afstanden die 25-30 km per dag zijn. We kiezen voor ongeveer 20 km.

Het laatste stuk gaat omlaag over bospaden. In Ramil passeren we een boom met een omtrek van wel 8 meter. Onvoorstelbaar groot. Als je goed kijkt kun je er van alles in zien. Ik zie er bv een hond in…..

Dan zien we in de verte Triacastela liggen. Een pleister plaats voor vele pelgrims. Wij logeren in albergue Complexo en hebben ook hier een kamer voor ons zelf. Er kunnen 8 personen in, dat betekent maar 2 bovenbedden in gebruik. Een ruimte voor onszelf vinden we fijn. Dan kunnen we op tijd gaan slapen 😉 en storen we geen anderen met opstaan……

Camino Français Trabadelo naar Laguna de Castilla

20 mei, 18 km, zonnig en heet 30 graden

Soms heb je dat bij een overnachtingsadres. We voelen ons verwend. Dat is zo bij pension El Puente in Trabadelo, dat gerund wordt door de Nederlandse Elly uit Rotterdam. 2 persoonskamers, een heerlijk vegetarisch menu en ook een ontbijt voor de vroege vogels. Een prima plek om in 2 etappes naar O Cebreiro te gaan. Zeker aan te bevelen.

Je ziet het niet zo goed, naar de route vanaf Trabadelo naar Herrerias stijgt voortdurend. Ruim 13 km vals plat, alsof er iets aan je rug trekt. Voor mij betekent het al: aanpassen met kleinere stapjes en zorgen dat ik niet buiten adem komt. Ook hier geldt op tijd wat eten. Ik heb in het verleden de “hongerklop” ervaren en dan is de energie van mijn “loopmotor” volledig op. Als je te laat wat eet, kun je je echt naar voelen. Zo zorg ik dat ik altijd wat te eten bij me heb.

Naar Herrerias loopt de Camino langs de weg. In dit dal is hoog boven ons ook de snelweg te zien. Gebouwd op grote pilaren om de hoogteverschillen te overbruggen. Ook vandaag zijn het de kleine dingen die de dag kleuren.

Na Herrerias gaat de stijging pas echt goed starten. Van 700 naar 1150 meter in 6 km, dat is hard werken. Zeker met deze hitte. Gelukkig is er een deel in de schaduw. Vlak voor La Faba treffen we Michiel en Ansje die in de schaduw hadden gepauzeerd en wat gegeten.

Door het open veld stijgen we verder omhoog. Onverharde wandelpaden, ernaast witte en gele bloeiende brem. Uitzicht op de bergen voor ons die ons morgen naar O Cebreiro leiden.

Met deze hitte zijn we blij dat we niet verder naar O Cebreiro gaan. Toen ik ging reserveren waren alle adressen vol. Het enige dat ik had kunnen proberen is de algemene herberg. Daar slaap je met 50 op een grote kamer, met stapelbedden die ook nog tegen elkaar staan, met een gangetje van 50 cm. Dat wilde ik niet kiezen….zo verblijven we in herberg La Escuela in Laguna, 2,5 km voor O Cebreiro op een eigen 6 persoonskamer. (Met dank aan Hinke) Die km naar O Cebreiro komen er morgen bij. Maar eerst het verdiende etappe drankje van vandaag.