Alle berichten van Mieke Schrieks

Borkum dag 2

15 oktober, licht bewolkt, 17 graden, windkracht 4

We “ronden” vandaag Borkum. Gisteren van Borkum naar Ostland naar Noordwest, vandaag van Ostland naar de Noordzee, de Kobbeduinen, de Sternklipdunen naar de Waddenzee. Door de bossen bij de Grone duinen en langs het Noordzeestrand naar Borkum.

We vertrokken met bus vanaf de jeugdherberg en daarna een directe bus naar Ostland. Er volgt een pad van ongeveer 1 km door de duinen. Verrassend zijn de rood gekleurde bladeren.

We klimmen het duin op en ja daar is de zee. Dat geeft de mogelijkheid om onze wandelaars boven op de dijk te fotograferen. Met de blauwe lucht erachter, altijd mooi!

Vanmorgen laag water, voor ons een immens strand. Wel 4 km naar noordwest. De wind veelal in de rug en/of achter de duinen. Een prachtige start van de dag.


We zien geen teken dat we rechtsaf de duinen ingaan. We kijken dan ook goed op de GPX track. Hier loopt inderdaad een pad. Er staat: Let op: het pad kan nat zijn , draag hoge waterdichte schoenen. Dat viel heel erg mee. Wel modder, altijd een pad erlangs. We lopen tussen de rietpalmen door die wel goud gekleurd lijken.

Daar zoeken we een duinpannetje uit de wind. Tijd voor onze lunch.

De zwaarte zit bij mij vandaag in de 4 km lange waddendijk, met tegenwind. Oneindig lijkt het. Beneden aan de dijk is iets minder wind. Dat doen de meesten uiteindelijk.


De afwisseling blijft komen. Na de Reedestrasse gaan we de groene duinen in. Een mooi bosgebied met een beginnend herfst bos. De bladeren kleuren hier en daar geel en af en toe ook rood.

De laatste 4 km lopen we over het strand in de richting van Borkum. De zee heeft een zilveren gloed. Hoe mooi is dat, dat je iemand helemaal in het licht kunt zetten.


Het etappe drankje wordt koffie/thee met taart. Dat hadden we wel verdiend na deze heerlijke 4 dagen. En….erg lekkere taart!


We gaan met de trein van 16.30 terug. We gaan er maar vanuit dat het gratis is. We hebben tenslotte een gaste karte en een bewijs dat we met de boot zijn gekomen. Of het echt goed is zoals het hoort weten we niet. We hebben geen controle gehad……

We kijken terug op 4 erg mooie wandeldagen op Schiermonnikoog en Borkum. Geluk met het weer, fijn gezelschap, en schitterende natuur. De zee is voor mij favoriet…..😀😀

 

Schiermonnikoog dag 2

13 oktober, 19 km, bewolkt, beetje motregen

Van het dorp naar de Berkenplas, via de Reddingsweg naar zee. Daarna 3 km over het strand naar paal 10. Langs het Waterstaatspad door de duinen terug.

Na het goed verzorgde ontbijt pakken we vanaf het hotel de route op. We lopen nu tegen de wijzers van de klok in en komen al snel langs de Berkenplas

Bunker Wasserman is niet precies op de route. We klimmen allemaal toch naar boven om van het uitzicht naar de Waddenzee en de Noordzee te kunnen zien.

De bunker was onderdeel van de Atlantikwall, een Europese kust verdedigingslinie van de Duitsers. De bunker diende tussen 1941-1945 als basis voor een radar antenne. Die werd gesaboteerd en is nooit in gebruik genomen.

Uitzicht naar het wad:

Uitzicht naar de zee

Door de glooiende duinen gaan we richting zee. We zien wel dat het naast de paden al behoorlijk nat is. Op het pad is het vrijwel overal droog. Hier kunnen we goed door.

Dan komt de keuzemogelijkheden…gaan we over het strand of blijven we de route volgen? Door de gpx track zien we goed waar we zijn. We kiezen voor: 3 km over het strand en in de buurt bij paal 10 over een pad terug de duinen in. Dat gaan we vinden…..

Het hele strand voor onszelf we zien voetsporen in het zand…1 spoor. Schelpjes, strandlopers meeuwen. Ieder in zijn eigen gedachten. Die km zijn zo voorbij. Aan zee is het voor mij altijd thuiskomen.

Ruimte zat…..wat kies jij?

Na paal 10 gaan we de duinen in. Het is op dat moment droog en we vinden zelfs een duin pannetje uit de wind. Wat wil een wandelaar nog meer?

We wilden een doorsteek maken naar het pad van het Willemsduin. Al gauw bleek er veel water te staan en we besloten dan ook langs de duinzijde naar het dorp terug te gaan.

Na deze 4 km kwamen we aan bij horeca. Open nog wel. En we voelen ons verwend. We hadden een droge plek buiten, de rest was vol. En…we kregen een deken voor de  benen. Ze hadden er bijzondere lekker vissoep en tomaten soep. Die vissoep was zo rijk dat het wel een hoofdmaaltijd had kunnen zijn. Dat bleek ook uit de prijs 😉

Langs het strand en de Noorder duinen kwamen we weer terug bij ons hotel de 4 dames uit.

Een heerlijke dag!

Schiermonnikoog en Borkum

12 oktober, 9 km, zonnig 15 graden.

Deze morgen vertrokken we vanuit alle windrichtingen naar Lauwersoog. We nemen de boot van 12.30 uur. Het is zelfs warm genoeg om in het zonnetje op het bovendek te zitten. De weergoden lijken ons ook deze week mooi weer te gunnen…..

Met de bus naar ons hotel en zo begonnen we aan de wandeling. Omdat het herfstvakantie is, is het druk op de boot. Tijdens de wandeling ervaren we rust en ruimte.

We gaan naar het westen, om de westerplas heen, door de Westerduin en en dan even van de route af door de duinen naar het strand. Via de Badweg gaan we terug.

We zijn op pad met:vlnr Jenny, Anny, Silvia, Gerard, Lydia, Joke en Jeannette. We starten vandaag met een terrasje van het hotel in de zon. Heerlijk!

Daarna gaan we over de Westerburenweg richting het wad.

De drukte van de boot bemerken we niet meer. Een en al ruimte, polder verre horizon. Rechts van ons de Westerplas.

Natuurlijk willen we even naar het uitzichtpunt om over het wad te kijken.

Vanaf de Westerduinen zien we de vuurtoren liggen.

We vinden een klein pad, dat afwijkt van de route, dwars door de duinen. Dat doen we, een avontuurlijk paadje dat ons naar de zee brengt.

Die kant gaan we op😉

We hoopten dat de strand horeca nog open zou zijn. Die was net afgebroken. Ook een kleine pauze op de grond is dan even aangenaam.

Dan gaan we via de Badweg terug naar ons hotel. We overnachten in hotel de 4 dames.

Wat een heerlijke 1 e dag. Vanmorgen nog thuis, vanmiddag al op Schier en aan de wandel.

Plaatsen vrij

Hallo wandelaars,

Bij de volgende wandelingen zijn plaatsen vrij gekomen: Je bent van harte welkom. Stuur een mail naar info@inbalansopweg.nl . Als je interesse hebt of vragen. Kijk voor meer informatie op de site:  voor 2026 bij Wandelreizen 2026 | Wandelreizen  Voor 2027 bij Wandelreizen 2027 | Wandelreizen

1-4 december 2026; wandelingen vanaf de Smidse Epen in Zuid Limburg;

22-26 februari 2027; Via Coriovalum; een echte pelgrimswandeling met stempelkaart (3 plaatsen vrij)

14-17 maart 2027; 4 dagen wandelen bij de kust bij Callantsoog (1 plaats vrij)

28 juni – 6 juli 2027; Mullerthal bij Echternach; Pittige wandeling, door “klein Zwitserland”

De overige wandelingen zijn vol: natuurlijk kun je je nog opgeven bij de reserves. Graag dan de wandeling aangeven, met naam en datum van de wandeling. Wie weet komen er plaatsen vrij.

 

Redondela Pontevedra

26 augustus 20 km, vanmorgen vooral droog. De laatste 5 km “bakken” regen, alweer doorweekt.

Info van Gronze

Het profiel: Vandaag krijgen we twee heuvels van respectievelijk 120 en 135 hoogtemeters. De eerste heeft een kort zeer steile helling

De schoenen staan keurig in de kasten bij de deur. Maar goed dat een foto niet laat ruiken wat voor luchten er hangen……Mijn schoenen zijn tot nu toe van binnen droog gebleven. Een aantal van ons heeft echt doorweekte kletsnatte schoenen.

We verlaten Casa de Herba en gaan door het stadje. Kleine straatjes met meteen al hoogteverschillen.

Net buiten Redondela zien we aan de linkerkant kleurige huizen die zo op een heuvel geplakt lijken.

Er zijn veel pelgrims onderweg. Opvallend veel Spaanse jongeren, nog net voor ze weer aan studie of werk beginnen. Ook voor hen is het heel dapper dat ze dit aangaan. Een ervaring voor het leven! Voor ons voelt het heel gemoedelijk, ieder op zijn eigen weg met hetzelfde doel. Dat verbroedert en geeft een familie gevoel.

Het meest steile stuk is vanaf dit punt. We klimmen naar alto de Lomba op 120 meter.

Op deze hoogte krijgen we uitzicht over Rio Vigo.

We staan op een splitsing 70 meter omhoog met 15%(!) of 360 meter met 5%? Weet je wat deze kanjers kiezen? De eerste! We dachten dat het dalen zou zijn. Ik kan je zeggen, dat is heel pittig!

In Arcade hebben we pauze bij een bakker, verse broodjes, groot terras. Er kunnen vele pelgrims even rusten.

Iets verder is een bekende oude brug op de camino Ponte Sam Paio. Heel smal, 2 auto’s kunnen niet passeren. We lopen daar dan ook achter elkaar.

Na de brug beginnen we aan de 2e klim. Eerst langs een horreo. Van oudsher een opslagplaats voor maïs en granen. Zo gemaakt dat muizen er niet bij kunnen. Hier met een doorkijkje naar Arcade.

Deze 2e stijging is over grote stapstenen. Goed kijken waar je je voeten zet, geconcentreerd lopen we naar boven. Ook hier is het opvallend groen. De muren zijn bedekt met planten en mossen.

Na 8 km hebben we weer een pauze bij Casa Fermin. Even van de route, er staat een bord bij het wandelpad. We hebben daarna nog 5 km te doen. Echt stromende regen! Een dikke uur lang. We kiezen voor de route langs de rivier. Helemaal in het groen. Daar zien we niet veel van. We lopen zo snel mogelijk tot we bij een viaduct zijn dichtbij Pontevedra.

We staan we nog even stil bij reusachtige eucalyptus bomen.

Het blijft gestaag regenen. We checken in bij een hotel🤔 met een 2 en 2 3 persoonskamers. We vinden het fijn! We gaan om 18.30 de deur uit om nog even naar de kerk te kijken. Een van de kleine momenten met zon. De Santuario de ka virgin Perigrina

Ook morgen is het waarschijnlijk weer een regendag. We hopen dat het meevalt…..

Ramalossa Vigo Redondela

25 augustus, 12 km, een paar buien 20 graden

De route naar Vigo kent volgens mijn Wandel app, Organics 3 mogelijkheden. We kiezen die door de heuvels gaat. De paarse lijn hebben we gelopen. Voor Vigo stoppen we en nemen de taxi naar Redondela.

En dat is echt een stevige etappe, zoals uit onderstaand overzicht blijkt.

Vanmorgen zijn we weer “uitgetreden”. Pazo Piso heeft allemaal 1 persoons kamertjes. Heel eenvoudige kamertjes met bed en een tafel. We kunnen ons voorstellen dat hier zusters of paters hebben gewoond.

Het begint direct met een klim in de bossen. Met grote stenen, veel plassen en hoogteverschillen. De herfst kleuren zijn er al, en dat voor eind augustus.

We hadden pauze gepland na ongeveer 7,6 km in het dorpje Priegue. Daar was de vorige keer horeca open, helaas nu gesloten. Dat valt even tegen we hadden er zin in koffie. Dan maken we even gebruik van de bankjes.

Het stijgt verder en we krijgen uitzicht over Rio Vigo, met 3 eilanden voor de kust. Bijzonder vandaag is dat het net lijkt of de wolken uit het eiland komen.

Onderweg is er tijd voor een “gekke” fotoshoot……Jonge meiden onderweg deden het ook en wij voelen ons er nooit te oud voor.

Wat fijn dat we vandaag een min of meer droge dag hadden!

Mougas Ramalossa dag 2

24 augustus, 16 km, eerst motregen, daarna stevige langdurige buien, 20 graden.

Bron Gronze

Als de etappe van gisteren mooi was, zal die van vandaag ook heel aantrekkelijk en gevarieerd zijn: we beginnen onze weg langs de kust, we genieten van een prachtig traject door de heuvels met uitzicht op een vuurtoren, en ontdekken even later Baiona. Dan is het nog 4,5 km om in Ramalossa te komen

In Mougas bleef het gisteren avond ook regenen, en we hadden dan voorzien dat we geen zonsondergang zouden zien. Jawel hoor! Vanuit ons appartement helemaal naar het westen kijken….daar was het te zien! Aan de andere kant opnieuw prachtige dreigende wolken. (Dank aan Ria voor de foto) De electriciteit kabels zijn goed te zien, ik vind het niet storend.

Klaar voor vertrek….

Vandaag lopen we afwisselend langs de weg. Daar hebben ze een brede voetgangers strook gemaakt. Het uitzicht blijft mooi.

Waar mogelijk word je naar de zee geleid. We horen de golven van de zee. Met de motregen van vanmorgen goed te doen. En ja, dat is iets langer dan langs de weg. Wat zou jij kiezen??

Het uitzicht op de vuurtoren wordt steeds duidelijker. De Cabo de Faro Silleido. We klimmen daar naar boven en komen op gelijke hoogte met de vuurtoren. Een mooi deel van de route.

We dalen af in de richting van Baiona. We lopen zoveel mogelijk op ons eigen tempo.  Ikzelf, samen met 2 anderen komen als laatste bij een bar aan. Daar zijn 2 anderen. He….we missen er 3, die blijken een stukje verder een koffiestop te vinden. Prima! We lopen naar een winkel in Baiona om onze proviand aan te vullen. Sinds ons vertrek hadden we nog niet 1 winkel gezien. Soms is het even droog en zien we mooie trompet bloemen.

De richting kan niet missen. Overal zien we de richting aangegeven. Alleen als we van de route afwijken is het even zoeken.

Het gaat steeds harder en langdurig regenen. Met soms doorweekte schoenen en soms nat tot op het vel, komen we bij Ramalossa aan.

We logeren in klooster Pazo Piso. Het etappe drankje bewaren we tot voor het eten. We gaan bijtijds en vinden daar een nieuw restaurant, waar we een heerlijk pelgrimsmenu hadden. Een aanbeveling voor restaurant Montaditos y Tapas, gelegen in het winkelcentrum bij Gadis.

Proost dames, ook deze regendag doorstaan. Goed gedaan!

A Guarda Mougas

23 augustus 2026, 22 km, eerst 4 uur regen, daarna half bewolkt 18 -22 graden

T.i uit Gronze

De eerste etappe van deze route in Galicië brengt ons langs prachtige stukken zee, door een ruw landschap dat openstaat voor wind en stormen. Naast de verschillende uitzichtpunten op de oceaan vinden we een prachtig vissersdorp, en Oia, met het indrukwekkende gebouw van het klooster aan zee.

We beginnen de dag met een ontbijt in cafe “mas bonita” aan de haven. Volgens het weerbericht zou het pas tegen de avond regenen. Toen we de deur uit wilden gaan, dachten we…wat nu? Onder het motto “het is altijd weer” trekken we onze regenkleding toch maar aan.

Dat kunnen we! En nemen een voorbeeld aan deze Jacobus, die in weer en wind geduldig op de pelgrims wacht.

We volgen vooral paden langs de kust, af en toe een stukje langs een drukke weg.

Na ongeveer 7 km is in Portacela een bar te vinden. We zijn blij met een droge pauze plek. Ik zie er inspirerende teksten. Voor jou als lezer😀. Ieder gegund…..

Daarna gaan we naar Oia met het klooster aan zee. De kerk is net uit, ieder gaat naar een bar of restaurant. Binnen zijn niet veel plekken, in het restaurant bij het klooster verwachten ze veel gasten. Er is dan ook geen plaats voor ons….we gaan onder een afdak zitten. Ook prima. Als pelgrim zijn we daar ook tevreden mee.

Het wordt droog met zon. Je ziet het, deze route is prachtig! Het blauw van de lucht kleurt met onze rugzakken met fleurige beschermhoezen.

Ook zien we een goed bewaarde horreo en wat verder een monumentje van en voor pelgrims.

Spontaan denk ik aan het lied “buen camino perigrino” en motiveer mezelf door te zingen voor de laatste km’s. Die stenen voelen ook voor mij en geeft de verbinding met de andere pelgrims

We logeren in apartementen bij de pelgrims herberg Aguncheiro. Een fijne plek direct aan de zee.

Het eerste etappe drankje na de wandeling hebben we verdiend!

Op weg naar A Guarda

22 augustus 2026

Wat een speciale camino! We starten aan de kust in Galicië. Net ten noorden van de grens met Portugal. Daarna gaan we de eerste dagen langs de kust naar het noorden. Vanaf Vigo gaan we even op de centrale route van de camino Portuguese. Na Pontevedra gaan we naar de spirituele route via Armenteira. Met de voor naar Pardon en dan de laatste dagen weer op de centrale route naar Santiago.  Een mooie nieuwe uitdaging. De Camino wacht op ons. Op 1 september komen we in Santiago aan.

We zijn op pad met; Fredy, Emmy, Marie-Louise, Mieke, Lida, Ria, Karin en Eveline

We hadden onderweg vertraging…..het vliegtuig moest vanwege medische redenen een nood-stop maken. Een van de passagiers had een “stroke” (hersenbloeding?) Daarna is toestemming vragen te landen, papieren opnieuw regelen etc. Het werd een landing bij Parijs, voor we weer vertrokken was het 1 uur verder. Uiteindelijk kwamen we 2 uur later aan in Porto. Gelukkig was de chauffeur op ons blijven wachten en werden we in 1,5 uur naar A Guarda gebracht. Aan de haven hadden we het eerste etappe drankje, zie boven. Wat een mooi uitzicht over het plaatsje, met Monte Tecla op de achtergrond.

Een enerverende dag!

Plaatsen vrij

Goed nieuws! Er zijn wat plaatsen vrij. Je bent van harte welkom

1-4 december 2026 in Zuid Limburg vanaf de Smidse in Epen

22-26 februari 2027 Via Coriovalum Een echte pelgrimswandeling van Houthem naar Heerlen

28 juni – 6 juli 2027 Mullerthal

Het Limburgse land is ook in de wintermaanden prachtig. Wie gaat met ons mee om de mooie wandelpaden rondom Epen te ontdekken? Dat is van 1-4 december. Zie de link op de site Wandelen in Zuid Limburg | Wandelreizen

Of een heuse pelgrimswandeling met stempelkaart van Houthem naar Heerlen? Dat is van 22-26 februari 2027. Zie de link op de site bij Via Coriovallum | Wandelreizen

 

In de zomer is er een plaatsje vrijgekomen bij de Mullerthal trail. Ga mee naar “Klein Zwitserland” om de prachtige omgeving van Echternach te verkennen, met grillige rotspartijen. Dat is van 28 juni – 6 juli 2027. Door de ligging langs de ongelofelijk mooie rotsen schaduwrijk. Zie de link op de site bij Mullerthal trail | Wandelreizen

Helaas zijn de andere wandelingen van 2027 vol. Je kunt je nog wel inschrijven op de reservelijst bij diverse wandelingen; met uitzondering van de Primitivo. Neem een kijkje bij de plannen op Wandelreizen 2027 | Wandelreizen

Voor vragen of aanmeldingen, stuur een mailtje naar info@inbalansopweg.nl

 

Finistere en Santiago

17 en 18 juli, nog even genieten…..heerlijk weer, 22 graden zonnig

Na de zonsondergang verblijven we tot 15 uur nog in Finistere. Een beetje winkelen en/of even naar het strand. Ik loop over het strand, uiterst langzaam. Bewust van deze laatste stappen. Voeten in het zand, de golven die er zachtjes aankomen. De schelpen die ritselen alsof het muziek is.

Er gebeurde nog iets heel bijzonders. Wat souvenirs kopen, en naar de winkel teruggaan, omdat er iets dubbel was. Zie ik daar een portemonnee liggen…..Het lijkt net alsof is daar naar toe werd getrokken. Gelukkig hebben we die aan de eigenaar terug kunnen geven. Dankbaar dat het gevonden is😀.

We gaan later dan gepland naar Santiago en besluiten naar de pelgrimsmis van 19.30 uur te gaan. Er zijn vele plaatsen gereserveerd, later komt ook de bisschop. Zouden we worden verrast met de Botafumeiro? …….Yes we hebben geluk. De mannen in rode jassen komen naar voren, haken de touwen los. Intussen zingen een tenor en een non het prachtige lied.

Een bijzondere ervaring. We gaan daarna wat eten. Rond 22 uur zijn we er klaar en gaan we naar het plein. Zouden de muzikanten er zijn? En ja hoor, ze beginnen te spelen en een enthousiaste menigte zingt uit volle borst mee. Super gezellig! Een aantal gaat daarna nog even de “schaduw” opzoeken……Die kun je vinden als het schemert of nacht is in de hoek van de kathedraal naast de souvenirs winkel.

De andere dag blijkt de schaduw ook te zien te zijn als de schaduw precies op de juiste plaats valt. (Zoek de verschillen) Dank aan Elly die er toevallig langs komt.

In de morgen gaan we naar de “Huiskamer”. Dank aan de gastvrijheid van de vrijwilligers die de Nederlandse en Belgische pelgrims ontvangen. We treffen er Toine. Ook toevallig, de laatste dagen kwamen we hem steeds tegen, hij vertelde enthousiast over zijn eerste camino. Zo enthousiast…..die komt wel terug.

We kregen er deze tekst. Iedere keer opnieuw raakt me dat…. Van Ricky Rieter

 

We sluiten onze fantastische camino af met een etentje bij restaurant Meraki.

Dank je wel lieve medewandelaars. We hebben een fijne camino ervaren, nieuwe vriendschappen, uitdagingen, vertrouwen, behulpzaam, dankbaar en blij dat we deze camino met elkaar hebben kunnen realiseren. Voor altijd in ons hart. En dan nu verder naar het leven van alledag, met de ervaringen die we in ons hart houden, en meenemen om onze “rugzak” te verlichten……

Zonsondergang Finistere

16 juli 22.15 we zien de zon in de zee zakken.

Wat een mooi moment!

Eerst gaan we naar de km paal met 0,00 km. Onze bestemming van deze wandeling is bereikt. Nu gaan we verder op onze eigen weg. Met wat we hebben mogen ervaren in ons hart……

We klimmen over de rotsen achter de vuurtoren.

Dan is het wachten….bijna iedere 5 minuten zie je verschil. Een wonderschone zonsondergang.

Dan wordt het stil, ook de vogels zijn voor die dag uitgefloten…..de kijkende mensen zwijgen. Ook deze dag is weer voorbij.

Onze voeten hebben ons gedragen. Dankbaar dat wij dit hebben kunnen doen.

Tot een volgende camino…….

 

Camino Finistere dag 9

16 juli, 15 km van Lires naar Finistere, half bewolkt 22 graden

De route volgens de Camino loopt door het binnenland. Volgens de eigenaar van hotel As Eiras waren er meerdere mogelijkheden. Een klein stukje langs de kust, tot de helft langs de kust. Dat is een deel van de camino Dos Faro’s, met een hoge moeilijkheidsgraad. Ik kies met Maria, Joke en Anja voor een klein stukje langs de kust. Elly, Ans, Ria en Christina gaan voor de uitdaging. Met heel veel dank aan Elly die met hulp van GPX de route heeft geleid.

We zoeken samen de route op. Daarna gaan we gesplitst verder.

 

Onderstaand de foto’s en het verslag van Elly. Hartelijke dank!

Vandaag hebben Ria, Ans, Christina en ik een stuk van de Camino de Faros gelopen. Vergelijk het met het kustpad in Nederland waar we vooral door de duinen lopen. Alleen zijn de ‘duinen’ hier een ietsie pietsje uitdagender.
Ik had de route op de app dan kan er weinig mis gaan, zou je denken. Daarna wees de app ons de bush bush in: hoge varens, gaspeldoorn en bramen vielen ons ten deel. Wij zijn van het type van worstel en kom boven, je zou het ook ‘niet lullen maar poetsen’ kunnen noemen. Maar eenmaal boven (het pad ging ook nog eens omhoog) moesten we volgens de app rechtsaf maar waar is dat pad? Na overleg vond ik een soort van pad met dezelfde planten als hiervoor genoemd. Maar wij volgen uiteindelijk braaf het lijntje op de app, want zo zijn wij ook. Gelukkig komen wij weer op het goede pad 😅, er staat zelfs een groene pijl 🧐 een zeldzaamheid. Die wijst ons in de goede richting maar de app wijst anders 🙄 Het geluk is met ons, een grote groep nadert en die volgen de groene pijl, dus wij ook 😁. Wij waren blij met de bevestiging want het echte werk begon: steil naar beneden over een smal paadje met keien die soms als trap dienden, links en rechts draaiend, grote en kleine stappen om te zetten. Met andere woorden: Elly was in haar speeltuin 😂. Aan paden naar beneden komt natuurlijk ook een eind dus daarna konden we ons uitleven over een soortgelijk pad maar nu omhoog. Af en toe stopten we om van het uitzicht te genieten. Een prachtig heldere zee, rotsen, de foto’s zeggen genoeg. De laatste echte uitdaging was een watertje oversteken. Iedereen geslaagd!
Op naar de bar waar de rest al aan de koffie zat.

Intussen volgden Mieke, Anja, Joke en Maria de route door het bos, met ook een  stevige klim. Na 8 km komen we in Castrexe waar sinds 2 jaar een bar/restaurant te vinden is. Daar treffen we ook de andere wandelaars.

Ik hoor…best uitdagend, geweldig om te doen, wat een fantastische ervaring. Dat hebben we toch maar mooi gedaan.  En goed dat ze zo goed voor elkaar hebben gezorgd heel geconcentreerd moeten lopen. Paadjes met aan de zee zijde afgrond en dan door heel hoog struik gewas. Trots op elkaar, en nou….ik ook!!!!

Iets verder komen we bij een alternatieve bar, waar ze stempels in was voor ons maakten. We zingen daar en voelen ons zeer welkom.

Af en toe hebben we zicht op de zee. Eerst de westkant van het schiereiland, later de zuidkant. Ook Finistere ligt op een schiereiland.

De route is een beetje veranderd ten opzichte van de GPX track. We lopen bovenlangs en komen voorbij Praia de Langosteira Finistere binnen. Of zo ze hier in Galicië zeggen Fistere.

Dan is het etappe drankje dik verdiend. Aan de haven van Finistere vinden we een gastvrije plek.

120 km gelopen, hitte doorstaan, vroeg opstaan. Met elkaar hebben we vriendschap ervaren, vertrouwen, gezien worden. Veel gezelligheid en tenslotte de hele route van Muxia naar Finistere. Wat een mooie ervaring. Met dankbaarheid en trots dat we het hebben kunnen doen gaan we de “Finistaella” ophalen.

Vanavond gaan we nog naar de vuurtoren, verslag volgt

 

 

Camino Finistere dag 8

15 juli, 15 km zonnig 22 graden van Muxia naar Lires.

Die klim had ik onderschat. In plaats van vals plat is het 3 km lang echt fors stijgen, bijna 10%. Chapeau voor de dappere doorzetters!

Vanaf ons hostel zoeken we de zee op aan de andere kant van het schiereiland.

We lopen langs nog een nog vrijwel leeg strand, langs een grote weg en daarna langdurig door de bossen. En ja het blijftwar stijgen en dat vergt de nodige energie. We stoppen dan ook even om weer bij te tanken.

Heel onverwachts is er horeca in Morquintian. Een piepkleine bar waar ik een puddingbroodje vind…😉.

Daar gaan we weer. De bossen volgen elkaar op. Ook bij Rio Castro hebben we een korte break. Hier is het pad volledig vernieuwd. De stapstenen van vroeger zijn nog te zien. Ik herinner me dat we daar met blote voeten over gingen.

Dan blijkt dat we nog minder dan 1 km van As Eiras verwijderd zijn. Dat ligt niet precies op de route, dus even zoeken of weer terug lopen.😉

In de avond gaan we naar een restaurant aan het strand op 1,5 km. Fijn dat we allemaal mee kunnen gaan. We maken er een heel gezellige avond van.

Zonsondergang Muxia

14 juli, avond licht bewolkt 20 graden

Dat wilden we meemaken. De zon in de zee zien zakken en naar de vuurtoren, het kerkje en het monument. Een fantastische ervaring.

Hieronder wat foto’s.

Ook in Muxia is de 0,0 paal te vinden. Vlak voor het monument. Het monument is ter herinnering aan de gespleten olietanker, genaamd Prestige, vlak voor de kust van Muxia. 13 november 2002. Zeer indrukwekkend! Ik schat zeker 20 meter hoog.

Trots dat deze mijlpaal is bereikt!

Dichtbij de zee is ook de vuurtoren te vinden

We klimmen en klauteren naar de vuurtoren, daar blijkt dat we ook een veel makkelijker weg konden vinden. Deze ervaring is veel leuker en uitdagender….

Het duurt nog meer dan 1 uur tot de zon ondergaat. Als de zon wordt gefilterd door wat wolken is het al prachtig om te zien.

Daarna klimmen we omhoog. Terugkijkend zien we het monument en het kerkje

Boven gekomen hebben we uitzicht over het Schiereiland waar Muxia op ligt. Ook dat naar boven klimmen is een uitdaging. En mooi dat we het durven.

We wachten geduldig en zien langzaam de zon verder zakken.

Met tegenlicht krijg je een heel bijzonder effect……

Camino Finistere dag 7

13 juli, 15 km, half bewolkt 22 graden van La Grixe naar Muxia

We komen aan bij de kust, zoals je op onderstaand overzicht kunt zien.

Eerst geruime tijd door vooral eucalyptus bossen. Vannacht had het geregend, en in dat natte bos komen de eucalyptus geuren je tegemoet. De oudere bomen met afgebladderde basten of de jonge bomen met bijna lichtgevende groene blaadjes.

De dorpjes kijken als lego huisjes tegen de hellingen geplakt. Mooi om te zien. Het valt ons op dat de boeren actief zijn met hun vee. We zien ook zagerijen. Veel dorpjes lijken wel uitgestorven. In Quintans is meer leven in de brouwerij, daar vinden we een har die open is. Fijn dat er na 1,5 uur lopen een kopje koffie te koop is. De begraafplaatsen hebben mooie ornamenten.

Vanuit de verte zien we dan de zee. We zijn zeker nog 5 km van Muxia verwijderd. Het geeft een voldaan gevoel. Ons eerste doel is bereikt.

We dalen verder af en hebben opnieuw uitzicht over zee . Hier zien we Muxia goed liggen. Die ligt op een schiereiland, aan beide kanten zee.

Via een vlonder gaan we naar het stadje toe. Tatata ons eerste doel hebben we bereikt. Muxia!

Bij onze herberg, Bela Muxia, kun je een “Muxiana” halen. Trots neem ik het in ontvangst.

Vanavond gaan we naar de vuurtoren en het monument voor de zonsondergang. Verslag volgt.

 

Camino Finistere dag 6

12 juli, 13 km van O Logoso naar A Grixe, bewolkt, paar druppels 20 graden.

Vandaag zijn we bij de splitsing…. Finistere of Muxia….wij gaan deze keer naar Muxia en daarna Finistere.

Een glooiende route met af en toe klimmetjes, meest dalen.

Op onderstaand overzicht zie je hoe we naar Muxia gaan. Deze lees je van links naar rechts. We zijn net voorbij Senande. Morgen komen we in Muxia aan.

Direct van de herberg O Logoso gaan we over een stijgend bospad. Daarna komen we bij een informatie Centrum over de Camino’s. Die hele grote schoenen passen me en brengen me waar ik naar toe wil…😉

Vandaag is het donker weer. We lopen daar op hoogte en zien de heuvels in de verte groen en grijs zijn.

In het begin is het een pad langs de grote weg.

Er is veel heide in bloei die de omgeving kleur geven. Opvallend hier kleine tuinen met de kool bladeren voor o.a. Caldo Gallego en mooie horreo’s . (Opslagplaatsen voor bv mais en granen)

Dan komen we bij onze herberg O Cabenel. We kunnen nog precies buiten zitten.

 

Camino Finistere dag 5

12 juli, 17 km van Maronas naar O Logoso, half bewolkt, later licht bewolkt 18-22 graden

De dag begint met een flinke klim naar Monte Aro.

Eerst werden we verrast door een zonsopkomst. Onze kamers van de albergue Casa de Pepe kijken over het land uit naar het oosten. De temperatuur is nu gezakt naar een heerlijke wandeltemperatuur en de benauwde warmte is door een passerend onweer opgelost….😀

Dichtbij Casa Pepe is een bakker. Helaas op deze zondag was die gesloten. Stopt daar een auto van de bakker, waar we brood bij de auto konden kopen. Anja had gezien dat er een soort krentenbrood was. Dat viel in de smaak. En zo hadden we toch brood….

De klim naar Monte de Aro geeft mooie uitzichten over het dal.

Plotseling denken we nog verder omhoog?

Nee hoor, vlak na dat bord gaan we rechtsaf en dalen met uitzicht over “Embalse da Fervanza”.

Voor Olveiroa komen we langs “Dolmen”. Overblijfselen van stenen graven. Daar kunnen we niet bijkomen. We zien wel een grote steen in het landschap.

Na Olveiroa is het een klein stukje klimmen. Wel even pittig. Daar hebben we uitzicht over Rio Ezaro.

Onze eindbestemming O Logoso komt inzicht. Dat hebben we toch maar mooi gedaan, 17 km op de teller. We zijn er blij mee.

Dichtbij O Logoso is een kleine waterval. Die is niet te zien, te weinig water….. Het is er wel mooi!

 

Camino Finistere dag 4

11 juli , 12 km, eerst mistig later zonnig 20-30 graden, van Alto do Pena naar Maronas

Een mooie route met steeds andere uitzichten door de hoogteverschillen

Vanmorgen vertrekken we in de mist en direct met de stijging. Waar we logeerden is nog 2 km voor de top.

In plaats van groen, zien we vele tinten grijs. Lekker koel nog. We merken wel verandering van het weer. Af en toe wat donkere wolken. De zon probeert er al doorheen te komen.

Bij Vilaserio hebben we pauze. Albergue O Rueiro is open voor koffie en thee. Hier zien we enkele pelgrims ook voor een welkome stop. In het weekend zijn er wat meer onderweg. We vervolgen onze camino over rustige brede paden, meest onverhard. Door de droogte intussen behoorlijk verhard.

Bij Maronas zien we dat we nog 1 km verwijderd zijn van onze herberg Casa Pepe.

Tijd voor de lunch die we combineren met ons etappe drankje. We hebben weer een mooie wandeldag achter de rug.

Lees verder Camino Finistere dag 4 →

Camino Finistere dag 2

9 juli, 10 km van Ventosa naar Neigreira

Vandaag komen we bij een van de hoogte punten van deze camino Ponte Maceira. Een 12e-eeuwse brug, gebouwd op de pilaren van een vorige Romeinse brug

Onderstaand overzicht lees je van links naar rechts.

Vanmorgen vertrokken we opgewekt vanaf Casa de Boi. Een fijne plek, een prachtig hostel. We verblijven op een 8 persoonskamer. Hier hadden we ook een pelgrimsmenu en ontbijt vanaf 6.30 uur. Wij vonden 7.30 uur vroeg genoeg.

Op weg naar Finistere

We begonnen met een klim naar Alto Mar de Oveilas op 275 meter. Een stevige klim en toch zeker een uitdaging. Net voorbij de top vinden we in het dorp Trasmonte Cafe Pancho. Een pleisterplaats voor alle pelgrims.

Dan dalen we af naar de mooie oude brug Ponte Maceira.

We verblijven er even en genieten van het mooie uitzicht.

Iets verder is ook een oude brug te zien. Ponte Nova. Het is net of je even terug in de tijd gaat.

Onderweg zien we zomaar een stempel bij een hek. Altijd leuk.

Het is rond 12.30 uur als we in Negreira aankomen. Is het al tijd voor het etappe drankje? Wij vinden van wel……