11 juni, 13,5 km van Belorado naar Vilafranca Monte de Oca, zonnig 22 graden
Vandaag zijn we uitgeslapen…..op tijd naar bed en pas om 8 uur ontbijten, omdat we een korte afstand hebben. Op onderstaand overzicht, van links naar rechts. En je ziet het we zijn al een stukje gestegen.
Klaar voor vertrek….
De muren van Belorado zijn versierd met de mooiste muurschilderingen. Knap gemaakt, je ziet er diepte in.
We volgen de richting van de N120 weg. Een pad veel verder van de weg, zodat we de stilte van de natuur met de vele vogels goed konden horen. Een heerlijke wandeldag. We stijgen in totaal 200 meter, maar hebben er geen erg in, het is iets meer dan vals plat.
De lucht is straks blauw met nog een frisse wind. Wat zijn de klaprozen tegen die blauwe lucht mooi!
We logeren in hotel San Anton Abad. Daar hebben ze een speciale pelgrimafdeling met voor ons losse bedden.😉 Ook hebben we daar een pelgrimsmenu voor €18. Echt genieten…..
10 juni, 17 km van Granon naar Belorado, licht bewolkt, later zonnig 18 graden
Omdat we op 2 verschillende plekken sliepen, was het vanmorgen eerst de bagage naar 1 adres brengen. Zo was de overnachting in Granon toch geregeld. De bar voor het ontbijt was om 8 uur open. We hebben vandaag niet zo een lange route en dan is vertrek na 8.30 uur geen probleem.
We zwaaien Marion en Mieke uit. Daar gaan ze….
Aan het einde van Granon wacht ons het schitterende heuvelland. Wat een mooi licht krijg je met een paar wolken. De Camino weg ligt aan onze voeten.
Onze schaduwen strekken zich voor ons uit.
Eerst helemaal langs dat pad naar beneden, daarna links af. We zien de pelgrims voor ons als kleine stipjes voortbewegen.
We komen vandaag in de provincie Burgus, regio Castilla y Leon. Gemarkeerd met dit grote bord.
De omgeving blijft nog steeds even mooi. Vals plat omhoog en hier en daar ook even licht dalend.
We komen vandaag langs een aantal kleine plaatsjes. O.a Redecilla del Camino waar we dit pelgrims monument zien. Zo met het tegenlicht is het precies of wij er ook bijhoren.
Het deel van Viloria de Rioja is zwaar. Dat komt niet door de hoogteverschillen, maar doordat we voortdurend langs de grote weg, de N120 lopen. Er is een apart pad voor de voetgangers. De randen staan vol met bloemen. Paars, wit etc. Een lust voor het oog. Als we over de weg kijken is het mooi. In de velden zien we vele graansoorten. Goudgeel, groen in vele tinten. Velden met doperwten en velden vol zonnebloemen. Die zij nog niet in bloei. Dat duurt nog wel even…..
We overnachten in albergue A Santiago, nog 1 km voor Belorado
9 juni, 23 km van Azofra naar Granon, bewolkt, 16 graden
Een fijne plek, de algemene herberg in Azofra. Omdat we allen een 2 persoonskamer hadden, hadden we een goede nachtrust. We gaan bij de bar Sevilla ontbijten. Daar hadden we gisteren ook een uitstekend pelgrimsmenu (€20) We vertrokken niet zo vroeg vandaag omdat het een koele dag is.
De eerste 10 km stijgen we naar Ciruena, dan afdalen naar Santa Domingo en opnieuw stijgen naar Granon.
Vandaag veelal over onverharde paden door het glooiende landschap.
Naar Ciruena lopen we een stukje op met Lisa uit Zuid Afrika. Die hadden we een paar dagen geleden ook ontmoet. Zo gaat dat op de camino, mensen waarvan je dacht, die zijn voor….staan dan plotseling weer voor je. Zo voelt de Camino familie.
In Ciruena komen we bij een koperen beeld van de pelgrim.
We lopen door het spookdorp met vele leegstaande huizen. Daarna begint de prachtige afdaling naar Santa Domingo. We vragen ons af, waar we in het leven staan, als je het leven vergelijkt met deze weg. Voor de top, in het dal, op de top. Alles is goed en fijn er een keer over na te denken.
Op een heuvel staat het beeld van Santa Domingo. De heilige die over Santa Domingo waakt.
In Santa Domingo worden we gemotiveerd om door te gaan. Buen camino….Camino de Santiago
We bezoeken de kathedraal en zijn onder de indruk van wat we er zien. De glas in lood ramen, de beeltenissen op de deur, de kippen in de kerk.
Het verhaal van de kippen in de kerk:
De legende in het kort
Een Duits gezin met hun zoon Hugonell overnachtte in de stad tijdens hun pelgrimstocht naar Santiago de Compostela.
De dochter van de herbergier werd verliefd op de zoon.
Hij wees haar af, waarna ze uit wraak een zilveren beker in zijn tas verstopte.
De jongen werd gearresteerd, schuldig bevonden aan diefstal en opgehangen.
De verslagen ouders vervolgden hun
reis.
Het mirakel
Toen de ouders terugkeerden, zagen ze hun zoon nog steeds levend aan de galg hangen.
Hij verklaarde dat Santo Domingo hem had behoed voor de dood.
De ouders gingen direct naar de rechter om dit wonder te melden.
De rechter weigerde hen te geloven en verklaarde: “Jullie zoon is even levend als deze twee gebraden kippen in mijn bord.”
Direct na zijn woorden sprongen de gebraden haan en kip overeind, kregen veren en begonnen luid te kraaien.
De laatste 7 km’s naar Granon: een pad met langs de randen vele bloemen.
Er zitten stevige klimmetjes tussen. We lopen allemaal makkelijk naar boven. Niet buiten adem, kleine pasjes.
Dan komen we in Granon aan.
In de avond gaan we samen naar de bar voor een heerlijke maaltijd.
8 juni, van Ventosa naar Azofra 16 km, eerst bewolkt, later zonnig 25 graden.
Vanmorgen gingen we voor vertrek bij de bar ontbijten. Ieder van ons koos voor het uitgebreide ontbijt met tostadas en yoghurt met vruchten. Een goede start van de dag.
Van Ventosa af is het klimmen naar Alto de San Anton op 670 meter. De eerste top op onderstaand overzicht.
Als we terugkijken, zien we het kerkje van Ventosa liggen.
Bovenaan hebben we uitzicht over de wijngaarden in de richting van Najera.
Een bekend punt is de Poyo de Roldan en iets verder de Honey Bee. We slingeren tussen de druivenranken door.
Ik vind er de tekst “And suddenly you know…it’s time to start something new, and now you the the magic of a new beginning,”
We komen langs velden met klaprozen en zien ook regelmatig vlinders.
Naar Najera dalen we tot de rivier. Intussen hebben we er 10 km opzitten en nemen tijd voor een pauze.
De Camino na Najera gaat door een natuurgebied. We hebben er een kleine stijging naar 560 meter. Verder is het er glooiend.
In Azofra zijn we weer samen en horen elkaars verhalen. Wij hebben de Camino gewoon kunnen volgen. Mieke en Marion mochten ergens niet door en moesten zelf een pad zoeken. Ze waren er trots op dat ze het gewoon hadden kunnen vinden.
We slapen in Azofra in de algemene herberg. Kleine 2 persoons kamers met buiten zelfs een voetenbad.
7 juni, 20 km, van Logrono naar Ventosa, 18-32 graden
In Logrono was het feest vannacht en onze herberg Alaiarooms ligt in het centrum. We hadden een kamer waar het raam niet open kon……maar ik heb veel beter geslapen dan de nacht ervoor, toen we een andere dame in onze kamer wel zeer luidruchtig snurkte. 😉
Het loopt zoals het loopt en iedere dag/nacht een nieuwe ervaring. Ook dat is het pelgrim zijn……
Vandaag een nieuwe dag. We vertrekken om 7 uur om in de koelte te kunnen lopen. Maar eerst een groepsfoto voor het kleurrijke schilderij.
Heerlijk!!! Onderstaand overzicht lees je van links naar rechts. We gaan tot Ventosa
Bron: Gronze
Vandaag doorkruisen we een wijnstreek met brede valleien en glooiende bergen; de snelweg A-12 is op verschillende stukken opnieuw een onwelkome metgezel. De etappe bevat een geleidelijke en gematigde beklimmingen: de Alto de la Grajera
Na het feest van gisteren avond zien we deze morgen dat de schoonmakers alweer op pad zijn om de stad weer toonbaar te maken. De pelgrims die hier worden uitgebeeld zien er nog erg fit uit. Zo voelen we ons ook.
Het duurt wel een uur voor we de stad uit zijn. Wel worden we door de parken van Logrono geleid.
Zo komen we uit bij Pantano de La Grajera. Een meertje die erbij ligt als een spiegel.
We klimmen naar Alto Grajera op 520 meter (we komen van 300 meter). Een heel klein stukje voelt als stevige klim, verder is het vals plat. Met als we terug kijken het meer.
Tot onze verrassing was er boven bij de klim een foodtruck met fruit. Precies op het moment dat we na 2,5 uur lopen even wilden uitrusten en Mieke en Marion troffen
Navarette zie je al van verre liggen. Het lijkt heel erg klimmen, dat valt wel mee. Alleen vlak voor het dorp een steile trap.
Als we om ons heen kijken zien we vele wijngaarden.
In Navarette zien we kunst op een grote vaas. Knap gemaakt.
Na Navarette komen we bij een kerkje. Hier wordt een Nederlandse vrouw, Alice de Craemer, herdacht die in 1986 op de camino is overleden.
Op naar Ventosa.
Op het pad naar Ventosa is kunst tentoongesteld. Bijzondere foto’s.
Deze springt eruit met een ontroerende tekst.
Bij aankomst in Ventosa worden we verwelkomd. Onze groep is weer compleet😀. Samen genieten we van het etappedrankje
Hier in Spanje zijn de herbergen verplicht om ieder te registreren. In deze herberg San Saturnino is het iets makkelijker. Wat zou het handig zijn, dat een qr code voldoende is. Ach ja, het hoort erbij.
6 juni, 20 km 20-28 graden en zon. Van Torres del Rio naar Logrono
Eigenlijk kan deze etappe in 2 landschappen worden verdeeld: van Torres del Río naar Viana, met een ruig landschap en enkele steile afdalingen; en tot slot, van Viana naar Logroño, over paden en voetgangersstroken door industrieterreinen. Logroño is de hoofdstad en de eerste stad van de Camino in La Rioja.
Meteen na Torres del Rio begint de klim naar Alto del Poyo op 570 meter.
De vele druiven struiken laten zien dat we in een wijngebied komen. De Rioja streek.
We komen langs monumentjes van steentjes. Hier realiseren we ons dat een steentje niet zomaar een geplaatst steentje is, maar met een verhaal. Een eindje verder zijn allerlei vlaggen en schoenen in een boom gehangen. De tekst ontroert me: “slow down, open your heart”. Dat gun ik alle pelgrims en ook de lezers van dit verslag.
Het dalende pad is goed te doen, gelukkig is het droog en de grote ongelijke keien zijn in de loop van de jaren vervangen door een mooi gelijktijdig pad.
De natuur is nog steeds mooi!
Het laatste stuk naar Viana is langs de weg. Viana heeft leuke doorkijkjes en poorten.
Naar Logrono is een wat ander landschap. Meer open en veel minder heuvels.
En een heel klein stukje bos….waar we even in de schaduw zitten.
Daar in de verte zie je Logrono. De torens van de kathedraal. De laatste km’s ervaren we als warm in de felle zon.
In de schaduw van de bomen vinden we bij de kathedraal een plekje voor ons etappe drankje.
5 juni, half bewolkt, later zonnig 23 graden, van Vilamayor naar Torres del Rio, 21 km
Vilamayor is hooggelegen en als je dan wakker wordt met zo een zonsopkomst, kan je dag al niet meer stuk.
We waren lekker vroeg aan het ontbijt en gingen rond 7.45 uur al de deur uit. Een prima herberg, de hospitalero’s hadden een heerlijk maal bereid.
Heerlijk die km’s in de ochtend koelte. Vandaag vooral dalen en net voor Torres del Rio even omhoog.
Klaar voor de start!
De omgeving vanaf Vilamayor is erg mooi. Eerst een stevige daling, later licht glooiend.
De wolken lijken net alsof ze dichtbij zijn. Het geeft een zachte glans over het landschap.
Langs de randen bloemen in vele soorten, en een vlinders…teveel om te tellen. We horen veel vogels, waaronder de grauwe gors en het prachtige gezang van de nachtegaal.
Landschappen zover je kunt kijken. Graanvelden, net gemaaid of vol in de aren.
De afstand naar Los Arcos is 12 km. Wat is het dan fijn als er onderweg een foodtruck is. Een pleisterplaats voor alle pelgrims.
Na deze heerlijke pauze gaan we weer op pad. We treffen bij aankomst nog net Marion en Mieke. Die hebben een wat hoger tempo.
In Los Arcos konden we de kerk bezoeken. Zeer veel ornamenten en met goud versierd. Ook plafond schilderijen, we mochten ook boven kijken. Er viel een wandelstok naar beneden, gelukkig werd niemand geraakt. Was wel even schrikken…….
Onderweg zien we nog meer vlinders, o.a deze koninginnepage. Ook veel mooie bloemen.
In de verte zien we Sansol liggen. Daarachter ligt Torres del Rio.
Nog even afdalen naar de rivier en daarna omhoog naar Torres del Rio.
We komen in albergue la Pata de Oca aan. Dat verdient een etappe drankje!
4 juni, 19 km van Lorca naar Vilamayor de Monjardin, bewolkt, meest droog 17 graden
In de herberg Albergue Lorca zijn er verwend met een heerlijke maaltijd en goed ontbijt. Hartverwarmend!
Tot onze verrassing was het vandaag ander weer, bewolkt en misschien zou het wat regenen. We vinden het een prima wandeltemperatuur en gaan uitgerust op pad.
Langs glooiende velden gaan we naar Estella. Het valt ons op dat de korenveld en heel veel slakjes op hun aren dragen.
Langs ons wandelpad zien we vele klaprozen. Ik word daar heel blij van.
Het is vandaag van het begin af aan glooiend en meest stijgend. Alleen vlak voor Vilamayor krijgen we een flinke stijging voor onze benen. In de laatste km meer dan 100 meter stijgen.
Erg leuk was dat er in een tunneltje een man bezig was met het zetten van “was stempels”. Dat wilden wij ook wel. De was werd gesmolten en er werd de vorm van een bloem ingedrukt. Daar wilden we wel op wachten.
We lopen de tunnel door en gaan naar Estella.
Na Estella komen we snel bij de wijn fontein van Irache. 😉Je kunt ook gewoon water tappen……
We bezoeken het klooster van Irache. Het valt ons op dat het een bijzondere sfeer heeft en het er sober is ingericht
Tijdens de klim naar Vilamayor regent het een klein beetje. We doen voor het eerst onze regenkleding aan. Het valt echt reuze mee. De omgeving is erg mooi om in te wandelen.
Deze donderdag is alle horeca dicht. We zitten gezellig bij elkaar in de albergue Vilamayor. We boffen! Ook hier wordt voor ons gekookt.
Na de regen hebben we dit fantastische uitzicht van onze slaapkamer.
3 juni, zonnig 27 graden, 22 km van Uterga naar Lorca
Wakker worden om 6.15 uur…..ja, want het ontbijt is van 6 tot 7 uur. Om 7 uur aanschuiven bij het ontbijt kan nog net. Zo waren we om 7.30 uur de deur uit. Vroeg voor ons…. Het verblijf in Casa Baztan was een avontuur…en wat was het eten lekker. Opgewekt gaan we op pad.
Ook vandaag ervaren we als stevige etappe. Glooiend met 2 forse stijgingen die je op dit overzicht goed kunt zien. Vooral de laatste, vlak voor Lorca.
Het paadje van Uterga naar Muruzabal is over een bergrug met aan weerszijden uitzicht. En dat met het zachte ochtendlicht. Ik blijf maar kijken en me verwonderen.
De granen met volle aren, de klaprozen die hun intense rode kleur laten zien.
Weldra komen we in Muruzabal. Een stil dorp, de mensen zijn nog niet wakker of vertrokken? Opvallend is de mooie muurschilderingen.
Na Obamos komen we in Puente la Reina aan. Glooiende velden. Het lijken net puzzelstukjes.
Puente la Reine betekent letterlijk brug van de koning.
Het pittige deel start na Puente la Reina. Het pad stijgt gestaag. Met bloemen langs de kant, vele vlinders en ook gele brem in bloei. Het is prachtig!
Eerst naar Maneru, later verder stijgen naar Cirauqui.
Kleine smalle straatjes. Ook hier weer klimmen.
In Cirauqui waren Marion en Mieke net op tijd voor het winkeltje sloot. Ze kregen een “camino kadootje” gratis! Ze kregen een croissant. Zie ze genieten…
Het pad naar Lorca loopt niet ver van de snelweg A12. We lopen verdiept en hebben daar geen erg in.
Erg leuk is een kraampje onderweg voor even een versnapering. Dat voelt als oase.
Heel mooi licht krijg je bij de tunnel onder de snelweg door. Het licht valt er op 2 plekken door. Bijzonder
De laatste paar km is het nog 150 meter stijgen. Intussen in het heet in de zon. Moe en voldaan komen we boven aan. Vanavond zal ik nog een foto van het etappe drankje tijdens het eten toevoegen. -wordt vervolgd-
2 juni, bewolkt 18 graden, van Pamplona naar Uterga 18 km
T.i. uit Gronze: De Sierra del Perdón, waarop een windpark is geïnstalleerd, zet de toon voor de etappe van vandaag; de klim, met een hoogteverschil van slechts 260 meter, is zeer geleidelijk en alleen in het laatste stuk wat steiler, terwijl de afdaling pittig en stenig is. De Alto del Perdón is een prachtig uitkijkpunt: achter ons zien we Pamplona en de Pyreneeën; voor ons ligt de uitgestrekte Navarrese vlakte.
Eerst 3 km door de stad, vanaf Cizur Menor komen we in de natuur. Graanvelden zover je kunt kijken. De gewassen geel, goudkleurig. Die wijdsheid doet me denken aan de Meseta. We horen de nachtegaal, zien de grauwe gors. Vele vlinders. Een lust voor het oog. Langs de randen van het wandelpad vele bloemen. Als we achterom kijken zien we Pamplona. Geleidelijk klimmen we omhoog. Vandaag is het een frisse dag met wind uit het noorden. Dat komt wel goed uit, we lopen in de open vlakte.
Steeds verder stijgen we. Na Zariquiegui wordt het echt pittig. Dan is het 2,4 km stijgen en 150 hoogtemeters voor we bij Alto del Perdon aankomen.
Een hoogtepunt van de camino français. Op 770 meter hoogte, een pelgrimsmonument. Gemaakt van koperen platen en het zijn afbeeldingen van pelgrims en dieren.
Daarna start de afdaling naar Uterga. Een pittige afdaling. Uitkijkend over de uitgestrekte Navaresse vlakte.
Door de goudkleurige velden gaan we naar Uterga.
Het was opnieuw een heerlijke wandeldag. We overnachten in albergue Casa Baztan.
We beginnen de dag met een prachtig stuk langs de oever van de rivier de Arga, over paden tussen beuken en dennen; verderop volop door stedelijk gebied naar de hoofdstad van Navarra: Pamplona
Voor ons is het hoogtepunt van de dag: bezoek aan het oude kerkje Zabaldika. We zijn er ontroerd van en hebben er geen woorden voor.
We gingen naar boven in het kerkje en mochten de klok luiden. We doen het samen en voelen de trillingen. Echt een mooi moment…..
Deze tekst kregen we daar:
“De reis maakt u een Pelgrim. De weg naar Santiago is niet slechts een pad dat bewandeld moet worden om ergens te komen. Ook is het geen test die tot een beloning zal leiden.
De Camino de Santiago is een gelijkenis en een werkelijkheid in één omdat het pad bewandeld wordt binnen en buiten de benodigde tijd om iedere fase te lopen, en in de rest van het leven als u de camino toestaat om deel van u te worden, u te veranderen en een pelgrim van u te maken.
De Camino maakt u simpeler, want hoe lichter de bepakking hoe minder spanning de rug hoeft te verdragen en hoe meer u zult ervaren hoe weinig u nodig heeft om te leven.
De Camino maakt u broers en zussen. Wat u ook heeft, u zult bereid moeten zijn om te delen want zelfs als u alleen begonnen bent zult u metgezellen tegen komen.
De Camino brengt broederschap, broederschap die de ander verwelkomt, geïnteresseerd is in het verloop van de tocht van de ander, praat en deelt met de ander.
De Camino eist zijn tol van u. U moet opstaan voor de zon opkomt ondanks vermoeidheid of blaren. U moet lopen in de duisternis van de nacht nog voor het morgenlicht opkomt. U moet net genoeg rusten om te kunnen blijven lopen.
De Camino roept u op om te aanschouwen, verbaasd te zijn, welkom te heten, te verinnerlijken, te stoppen, stil te zijn, te luisteren, te bewonderen, te zegenen,…… de natuur, uw metgezellen op deze reis, uzelf en God”
We stellen vast dat onze slaapkamers tegelijk was hokken zijn. 😉 We zijn zeer tevreden pelgrims en hebben allen een goede nachtrust gehad……
Daarna gaan we op pad. Een relatief eenvoudige etappe, de hoogteverschillen vallen mee. Kleine plekjes tussen 400 en 550.
Eerst komen we langs de magna fabriek. Sinds 1945 de magna levert magnesium voor de staalindustrie.
Ons pad volgt de Rio Arga. We lopen over een schaduwrijk pad door de bossen.
Een heel oud kerkje uit de 12e eeuw. Abadia XII. De abdij, een romaanse kerk uit de 12e eeuw in het hart van de Esteribarvallei, is een doorgangspunt voor duizenden pelgrims, reizigers en omwonenden. Intussen is het een bouwvak geworden.
In Zuriain is een restaurant meteen aan de rivier. Hier staat een uitgemergelde pelgrim te wachten. Wij genieten daar van een welverdiende pauze. Hier zitten er 10 km op. Op dit terrein doen we daar zeker 2,5 -3 uur over. Hier treffen we elkaar en andere pelgrims.
Via Zabaldika (zie boven) komen we in Pamplona met zijn vestigings muren aan. Zeker 5 km door de stad!
31 mei, 22 km van Ronchesvalles naar Zubiri, meest bewolkt 20 graden
Na Ronchesvalles vlak? Nee echt niet. Dat zie je heel goed op het overzicht hieronder.
T.i uit Gronze:
De zacht glooiende bergen van de Navarrese Pyreneeën, tussen alpenweiden en vochtige bossen van beuken, eiken en dennen, vormen het schitterende decor van de etappe van vandaag. Het is een typische middelgebergteroute, met wandelpaden, onverharde wegen en rotsachtige stukken, maar zonder gevaarlijke passages. Hoewel de route in grote lijnen bergafwaarts gaat, zijn er een paar heuvels/klimmetjes om rekening mee te houden.
Volgens onze hospitalero’s komt Correos niet bij de algemene herberg van Ronchesvalles. We hebben de bagage dan ook voor 8 uur naar hotel Posada gebracht. Toevallig gingen er een paar nog naar het toilet van de herberg, staat daar Correos. Gelukkig konden ze uitleggen dat de bagage ergens anders was. Wij opgelucht…..onze bagage komt vast aan. Het is is nog fris als we vertrekken. We worden pas warm als we gaan lopen.
Daar bij het hostel zien we een bord, naar Santiago… 790 km. Zo ver gaan we niet, wij gaan naar Burgos. Dat is ongeveer 300. Voor vandaag….klaar voor vertrek mee
Na Burguette gaan we de natuur in. Te beginnen met het passeren van Rio Urribo.
In Espinal vinden we een terras, ook op zondag open. Direct bij binnenkomst van Espinal. Daar treffen we veel pelgrims die we ook in Orrison of Ronchesvalles zagen. Hier in het begon van de français volgen de meesten dezelfde etappes.
Na Espinal klimmen we naar Alto de Mezquito op 955 meter.
De afdaling is pittig! In het boekje van John Brierley wordt het aangeduid met een uitroep teken.
Zo komen we bij Rio Erro aan. Grote stapstenen, met daartussen afstand. Voor mij spannend, voor de anderen een makkie, ook zonder wandelstokken te doen. We gaan er zeer geconcentreerd overheen.
Pauze hebben we langs de kant van de weg. Altijd een gezellig moment.
Over een stijgend en dalend pad gaan we naar Alto de Erro.
Met Foodtruck waar we even wat konden drinken en rusten. Wat kun je daar aan toe zijn…..
We worden gewaarschuwd! Er komt een daling van 26 %. Wat ik me herinner is inderdaad een zware afdaling. Kennelijk heb ik toch nog wat bijgeleerd. Ik vind het nu meevallen!
We overnachten in hostel Palo Avelano met een overheerlijk pelgrimsmenu. We worden er verwend met maar liefst 5 gangen. Salade, een specialiteit uit de regio (rijst met ei en tomatensaus), soep, hoofdgerecht en dessert. We voelden ons verwend, zeker door de vriendelijke bediening.
30 mei, 20 km van Orrison naar Ronchesvalles, eerst mist, later boven de wolken, 25 graden.
Vandaag hebben we de top Col de Lepoeder op 1450 meter bereikt. Bij Orrison waren we op 800 meter. Een dag die bijna niet met woorden te beschrijven is.
Om 7 uur was het ontbijt. We kijken uit het raam en zien de wereld in nevelen gehuld. Dat heeft iets mystieks.
We vertrekken dan ook in de mist, af en toe wat meer mist, soms een beetje meer zicht. We voelen ons een met de natuur. Ook zo in de mist te lopen is een prachtige ervaring, die je niet snel zult vergeten.
Hoe hoger we komen….de zon komt er af en toe doorheen. We knipperen met de ogen, zoveel moois kun je niet bevatten.
Ook bij de Virgin Maria is het nog even mistig.
En kort daarna is de zon er weer.
En als de zon er dan is, zien we de prachtige uitzichten. De dalen nog steeds gevuld met de mist.
We blijven stijgen en dan is er na 2 uur lopen een “foodtruck”. Wat heeft een pelgrim nodig? Een eitje, wat te drinken een plekje om te rusten…..we zijn er heel blij mee.
Mieke en Marion staan op het punt van vertrek. Die lopen wat sneller en zien we bij de pauzes.
Na de Col de Bentartea gaan we over graspaden verder omhoog. Kan niet missen. Hier moeten we zeker van de weg af. Daar ga je dan. Zie mij daar nu lopen…….Ervaren hoe het is om je eigen weg te vinden. Het vertrouwen dat het lukt, de dankbaarheid dat we hier mogen lopen.
Zo komen we bij Col de Lepoeder aan op 1450 meter. De uitdaging zit ook in de daling. In 5 km 500 meter dalen. Dat is moeilijk in te beelden hoe het voelt. Dat gaat het beste als je het na de daling aan je knieën en benen vraagt.😉 Op advies van de vrijwilligers kiezen we daar de route die 1 km meer is.
Dat is hierboven rechtsaf.
Je ziet het al….we gaan terug de mist in. Nog even verwarring…lopen we over de haarspeldbochten of snijden we af? Uiteindelijk blijkt het niet veel uit te maken. We komen bijna gelijk naar beneden.
Ons etappe drankje is meer dan verdiend. Ik ben trots op jullie dat je het allemaal hebt kunnen doen!
We slapen in de algemene herberg. Hier kunnen 240 mensen slapen. We hebben 2 compartimenten van elk 2 stapelbedden.
29 mei, 10 km van Saint Jean Pied de Port naar Orrison
Een korte afstand zou je kunnen denken…..uit ervaring weet ik dat het voor de eerste dag genoeg is, zeker als je het hoogteprofiel bekijkt. Vooral de laatste 2 km met 400 meter stijgen. Het is juist een mooie uitdaging en zo kunnen we vast wennen aan de heuvels.
Vanaf onze gite gaan we toch omhoog naar de poort waar de pelgrims Saint Jean binnen komen en waar we onze stempel kunnen halen op het pelgrimskantoor. Dit is een stuk in de verkeerde richting.😉
We gaan nog verder omhoog om de vesting en het uitzicht te zien.
T.i.
De heuvel van “Mendiguren” (“in de buurt van de heuvel” in het Baskisch) is een natuurlijke verdedigingslocatie met kasteel, en waarschijnlijk ook een zeer oude doorgang.
In 1191 was de bouw van het kasteel voltooid en werd het daarna bewaakt door Rodrígue van Baztan, zowel de kasteelheer van Saint-Jean-Pied-de-Port als de vertegenwoordiger van de koning in de “Ultrapuertos” of voorbij de “puertos”, waarbij de Pyreneese “puerto” een bergpas betekent.
Daarna gaan we echt starten en dalen af naar de rivier La Neve.
De chauffeur zei het gisteren al. We hebben geluk met het weer. Een paar weken geleden lag er nog sneeuw en was het erg koud. Nu is de Napoleon route geopend! Het is ook de GR65, we volgen vooral de rood witte markering.
We boffen vandaag ook met de temperatuur. Eerst stond er meer dan 30 graden. We hebben langdurig mist en de temperatuur valt erg mee. Af en toe zien we een glimp van het dal. Het is er prachtig.
Bij Hunto hebben we een kleine pauze. Een kopje koffie is dan wel erg lekker.
Pas daarna begint de echte klim. Over een graspad met haarspeldbochten. Zwaar! En vooral niet vergeten ook rond te kijken. Zo indrukwekkend! En juist die combinatie van zwaar en indrukwekkend zorgt ervoor dat dit een onvergetelijke etappe is.
Steeds opnieuw komen flarden van bewolking terug en zien we vrijwel niets van het dal.
Zo komt het dat we pas op het allerlaatste Auberge Orrison zagen liggen. Na een bocht en in de mist.
28 mei op weg naar Saint Jean Pied de Port. Wij gaan tot Burgos, de planning is dat we 13 juni aankomen in 16 wandeldagen.
De afstand van Saint-Jean-Pied-de-Port naar Burgos op de Camino Francés is ongeveer 285 km. Het hoogteprofiel wordt gekenmerkt door een zware start in de Pyreneeën, waarna de route overgaat in het glooiende en hoger gelegen Spaanse binnenland (de Meseta).1. De Pyreneeën (Saint-Jean-Pied-de-Port naar Roncesvalles)De tocht begint op 160 meter hoogte. De bekende Route Napoléon is een pittige beproeving: je klimt in de eerste 20 km naar een extreem hoogste punt van 1.430 meter (de Lepoeder-pas) om daarna weer af te dalen naar Roncesvalles (950 meter) We gaan morgen tot Orrison.
We zijn op pad met: vlnr Mieke S, Silvia, Monica, Janita, Marion, Mieke R, Ted en Els
De treinreis verliep op rolletjes (😉) Overstappen in Parijs van Paris de Norte naar Paris Montparnasse. Daarna de trein naar Dax en tenslotte de trein naar Biarritz. Daar stond al een taxi te wachten, die ik had gereserveerd. In 1 uur waren we in Saint Jean Pied de Port.
We overnachten deze keer in Gite Compostele. De mevrouw had voor ons een heel goed restaurant gereserveerd, met pelgrimsmenu. Restaurant La veille Auberge. Echt een aanbeveling. Alvast een paar foto’s van Saint Jean: de heuvels liggen al op ons te wachten……..
20 mei, 15 km van station Culemborg naar station Beesd
Een verrassend mooie wandeling, veel onverhard.
Een bijzondere wandeling over de natte, laaggelegen gronden tussen twee rivieren in: de Lek en de Linge. De Lek stroomt bovenlangs Culemborg. Omdat je de stad aan de zuidzijde verlaat, krijg je de Lek helaas niet te zien.
Rustige asfaltweggetjes leiden je naar beboste percelen en open polderland met mooie onverharde paden. De route eindigt in het eeuwenoude landgoed Mariënwaerdt met bossen, akkers, statige lanen en de loom slingerende Linge.
We waren vandaag op pad met Janita, Gonnie, Mieke, Emmy, Elly, Jenny, Josephine, Ted, Gerrie, Josephine en Jacolien
Janita, Mieke en Ted voor de wandeling van de camino français, we gaan 28 mei op pad. Elly voor de wandeling naar Finistere en de anderen die het gezellig vinden mee te gaan.
We lieten ons niet afschrikken door de donkere luchten. Uiteindelijk viel het reuze mee. We hebben maar een paar druppels gehad. Ook tijdens de pauze was het weer warm genoeg om buiten te lunchen.
Vlak voor station Beesd gaan we naar de Stapel Bakker voor ons etappe drankje.
9 mei, 17 km, zonnig, 20 graden van Eijsden naar Maastricht
En dat was de laatste dag alweer van de fantastische Dutch Mountain Trail. Wat een ervaring, een prachtig landschap, uitdagende klimmetjes en een hele fijne groep.
En ja…..hier komt de laatste van de 7 hoogte punten. In dit geval den Observant op 171 meter. In onderstaand overzicht de eerste heuvel. De 2e heuvel is de Sint Pietersberg.
Vandaag gaan we met een 8 persoons taxi naar Eijsden, omdat de bussen op deze zaterdag morgen wel heel vroeg zou vertrekken en omdat we ook nog moeten overstappen. Het mooie was dat het maar €10 pp kost, de bussen zouden €8,50 zijn.😉. Zo gingen we naar de pont van Eijsden.
Daar aan de overkant zijn meer wandelaars, die wel een groepsfoto wilden maken. We gaan op pad en voor het eerst in t shirt. Laat die zon maar komen. Een heerlijke wandeltemperatuur.
Hier zien we speciale kunst. Jongeren hebben ontdekt dat je er ook op kunt liggen.
We komen al snel langs natuurgebied FRAYÈRE VAN TERNAAIEN
De Frayère van Ternaaien is een kunstmatig stuk water dat in 1989 werd aangelegd ter compensatie van de uitbreiding van de nabijgelegen sluis. Het is een belangrijk natuurgebied geworden doordat de vegetatie hier haar plaats terug gewonnen heeft.
Dan gaan we klimmen. Den Observant is een zeer pittige klim. Via de officiële route gaan Elly, Eddy, Marion, Monica en Connie. Die durven wel. Ze zeiden dat het erg mee viel op een paar hele steile stukken na. Dank aan Elly voor de navigatie en aan allen met de zorg voor elkaar.
Ik had met mezelf afgesproken dat ik langs de lange haarspeldbochten zou gaan. Met mij gingen Mieke en Yvonne op pad. Aan de rand van Den Observant naar boven met schitterende gele velden, speciaal voor Mieke 2. Ook voor ons was het flink klimmen.
We kwamen iets later bij de top dan de anderen. Samen hebben we deze laatste top nog even gevierd. We kunnen het!
Met zijn allen dalen we af naar het restaurant den Observant. Kleine pasjes en voorzichtig voor de achillespezen.
Bij het afdalen hebben we ook hindernissen te overwinnen, zoals een boom die over het pad was gevallen.
Ik word in het zonnetje gezet, een woordje van alle wandelaars dat ze zo dankbaar en blij zijn deze mooie Dutch Mountain Trail te hebben ervaren. Dank jullie voor deze woorden.
Over het terrein van de ENCI gaan we naar de enorme trap van de Sint Pietersberg.
Die trap zie je op deze foto links achter. De indrukwekkende kalksteen rotsen ervoor. Erboven het uitzicht platform.
Daar boven bij de trap is een uitzichtplatform. Geweldig om daar te lopen! Op de achtergrond de berg van den Observant
Op het uitzichtplatform zwevend boven de groeve, sta je op het punt waar vroeger de Oude Luikerweg liep. Sinds 1926 wint ENCI mergel uit de kalksteengroeve voor de bereiding van cement en is de oude weg van Maastricht naar Luik verdwenen. Nu de mergelwinning gaat stoppen en de groeve wordt omgevormd tot een prachtig natuurgebied, is de historische verbinding in ere hersteld. Via de trap daal je via 210 treden over een hoogte van 40 meter af door miljoenen jaren geschiedenis. Je kunt door de overgangszone tussen de groeve en het ENCI-bedrijventerrein richting D’n Observant lopen. (Wij liepen andersom van Den Observant door de ENCI en de trap omhoog)
Opnieuw dalen we af, nu naar de Maas. In de verte zien we Maastricht, dan nog 4 km te gaan
Bij het station staat Ilse klaar met onze bagage. Wauw wat een service. Dank je wel Ilse. We sluiten deze fantastische week af met ons etappe drankje tegenover het station.
8 mei, 14 km van Noorbeek naar Eijsden, droog en wat zon 18 graden
De bus brengt ons terug naar Noorbeek, daar waar we gisteren geëindigd waren. We kiezen hetzelfde pad door de weilanden. Wat is het prachtig!
Bovenaan pakken we de route weer op. Zoals je op onderstaand overzicht kunt zien, vooral naar beneden, met hier en daar een puntje omhoog.
Eerst is er een draaihekje, waardoor we zo het weiland inlopen.
Ook nu word ik blij van een heel veld vol met bloemen, de wandelaars die met mij op pad zijn en in de verte de vele kleuren bomen. Zo wil je toch elke dag wel wandelen?
Langs de bosrand bij Mheer klimmen we omhoog. Onderweg zien we een hazelworm, toch wel 30 cm. Er lag ook een grotere bij, die leek dood.
We volgen langdurig een smal pad in een Belgisch dal met grote ongelijke kiezels. Lastig lopen!
Daarna komen in een heel ander landschap. Het lijkt een hoogvlakte met landbouw.
Natuurlijk nemen we even pauze. Als de zon schijnt is het zelfs warm.
Voordat we afslaan naar Eijsden krijgen we een weidse blik op het Maasdal, van Vise tot Maastricht. We zien ook de Sint Pietersberg met de ENCI afgravingen. Daar gaan we morgen overheen.
Onderweg kwamen we langs een dassenburcht met verse sporen. Indrukwekkend hoe groot die zijn!
We komen rond 16 uur in Eijsden aan. Omdat we ook nu weer naar de Eperheide terug gaan, moeten we in Mheer overstappen. We kiezen ervoor om daar wat te gaan eten. Met het etappe drankje erbij maakt dat onze dag af.
Nog 1 dag te gaan. Morgen komen we in Maastricht aan. De Dutch Mountain Trail zit er dan op.
7 mei, 18,7 km van Eperheide naar Noorbeek, droog 16 graden, af en toe zon
De mevrouw van onze B&B zei dat het steeds mooier wordt. Dat vind ik ook! De route van vandaag met de hoogtepunten Hakkenberg en Kattenroth. Een stevige etappe, met steeds veel klimmen en dalen, totaal 467 hoogtemeters
We hadden bedacht om vanmorgen om 11 uur te starten, zodat we bij aankomst in Noorbeek zouden eten voor we de bus nemen. Voor vertrek zaten we gezellig samen met een kopje koffie erbij. Erg gastvrij met dank aan Marianne van de B&B.
Klaar voor vertrek.
We zoeken de route op en gaan door her onderste en Schweiberger bos.
Onderste Bosch, De Molt, Schweibergerbosch, Wagelerbosch, Kruisbosch en Dunnenbos. Deze bossen zijn typische hellingbossen.
Na een uur lopen vinden we een plekje in de zon. Zomaar voor ons wandelaars en we genieten ervan. Na de kou van gisteren doet dat zonnetje echt goed.
Vlak daarna komen we aan de start van de Hakkenberg. Een van de hoogtepunten van de Dutch Mountain Trail. Deze keer te bereiken over een smal bospad. Het is op de grens van Wallonië, Vlaanderen en Nederland. De naam komt van het feit dat het Bovenste Bos werd gebruikt voor hakhout. Langs de weg omhoog hebben we de mooiste vergezichten.
Aan de kant van het pad zien we parende slakken. T.i. Slakken zijn hermafrodiet, wat betekent dat ze zowel mannelijke als vrouwelijke geslachtsorganen hebben. Tijdens de bevruchting bevruchten twee slakken elkaar meestal tegelijkertijd, waarbij ze sperma uitwisselen via een penis aan de zijkant van de kop. Dat had ik nog nooit eerder gezien…
Als we boven zijn, dalen we af door een smalle holle weg. Het lijkt wel sprookjesland.
Via Teuven en Plank gaan we richting de volgende berg, Kattenroth. Ook hier hebben we hier en daar versperringen op het pad. Bij deze moesten we erop gaan zitten om erover heen te komen.
De paadjes zijn smal, en we klimmen geduldig omhoog. Ieder op eigen kracht.
En…..we klimmen ook op een asfaltweg, waarvan we later zien dat het echt een langdurige stijging van 10 % was.
In de diepte zien het dorp Teuven liggen.
Na al dat klimmen en dalen komen we bij Kattenroth aan. Even terugkijken en dan zien we een aquaduct
Tata ook de 6e top bereikt. De Kattenroth.
Nog een te gaan, die zit op het traject van Eysden naar Maastricht.
Ongeveer vanaf de top van Kattenroth dalen we door een weiland af naar Noorbeek. Toch 2 km van de route. Het lijkt een nieuw pad, het staat nog niet op Topo GPS maar er is een toegangshek. Elly geeft door dat we erdoor kunnen. Dat doen wij dan ook.
Dan komen we in Noorbeek aan, bij de bekende Sint Brigida kerk.
Bij deze kerk, de Sint Brigida, staat een den, de Noor-beekse variant op de meiboom. T.i. In 1634 beloofden de inwoners aan Sint Brigida ieder jaar een den voor haar kapel te zullen plaatsen, als de veeziekte die Noorbeek en omgeving teisterde zou verdwijnen. De veeziekte verdween en het vee werd gespaard en sindsdien houdt men zich trouw aan deze belofte. ledere tweede zaterdag na Pasen wordt met veel ceremonieel vertoon een nieuwe den binnengehaald.
We hebben die meermalen gezien hier in Zuid Limburg, soms ook versierd met linten.
6 mei, 17 km van Wahlwiller via Gulpen naar Eperheide, heel de dag regen
Vandaag 2 hoogtepunten: het Eyserbos op 197 meter en de Gulpener berg op 157 meter.
Vanaf Wahlwiller gingen we op pad. Na de bus gingen we eerst even naar de kunstwerken van Aad de Haas kijken in de Cunibertuskerk in Wahlwiller. Hier worden de staties uitgebeeld.
Vandaag is het dan na 2 beloofde dagen met regen toch echt een regendag en ook nog eens koud. In onze fleurige regen kleren gaan we dan toch echt op pad. Ben er trots op…..geen gemopper over het weer en ieder ging mee en de sfeer was ook vanmorgen opperbest.
We klimmen ook over een hek. Niet omdat de route zo loopt, maar omdat we net een paadje hadden gemist. Ik moet zeggen dat het met natte schoenen voor mij niet zo makkelijk was.
De klim naar de top van de Eyserberg was op het laatste stuk pittig. We lopen over smalle bospaden en hebben af en toe uitzicht over het natte dal.
Tata we hebben ook het 3e hoogtepunt gehaald; het Eyserbos
We dalen af naar Gulpen en besluiten dat het tijd is voor een pauze. Binnen is het warm, en intussen was het toch 12.30 uur. We nemen er de tijd voor en gaan daarna de vele trappen op, direct vanaf het centrum.
Bij de Maria, die hoog boven Gulpen staat, hebben we het 4e hoogtepunt; de Gulpener berg ook bereikt.
Beneden ons ligt Gulpen meteen al in het diepe.
Over de velden gaan we opnieuw dalen en stijgen. Het is er prachtig! Velden vol met uitgebloeide paardebloemen en nu ook madeliefjes erbij. Het groen is zo mooi fris, een lust voor het oog.
De route verder is vooral door de bossen met vele hindernissen. Bomen over het pad, we moesten er onder, erboven en ertussen. Een heel avontuur
Door die omgevallen bomen moesten we steeds van de route af. We zagen dat we onder de lijn van de Dutch Mountain Trail waren, en dachten ook dat de satelliet misschien een afwijkende locatie had aangegeven. Ik zag een pad en uiteindelijk gingen we op een andere dan afgesproken plaats naar onze bestemming toe.
Een prachtig pad, dat zeker! Daar op de achtergrond zie je Bissen liggen.
In onze accomodatie is het behaaglijk warm en gezellig voor een kopje thee.
