9 mei, 17 km, zonnig, 20 graden van Eijsden naar Maastricht

En dat was de laatste dag alweer van de fantastische Dutch Mountain Trail. Wat een ervaring, een prachtig landschap, uitdagende klimmetjes en een hele fijne groep.

En ja…..hier komt de laatste van de 7 hoogte punten. In dit geval den Observant  op 171 meter. In onderstaand overzicht de eerste heuvel. De 2e heuvel is de Sint Pietersberg.

Vandaag gaan we met een 8 persoons taxi naar Eijsden, omdat de bussen op deze zaterdag morgen wel heel vroeg zou vertrekken en omdat we ook nog moeten overstappen. Het mooie was dat het maar €10 pp kost, de bussen zouden €8,50 zijn.😉. Zo gingen we naar de pont van Eijsden.

Daar aan de overkant zijn meer wandelaars, die wel een groepsfoto wilden maken. We gaan op pad en voor het eerst in t shirt. Laat die zon maar komen. Een heerlijke wandeltemperatuur.

Hier zien we speciale kunst. Jongeren hebben ontdekt dat je er ook op kunt liggen.

We komen al snel langs natuurgebied
FRAYÈRE VAN TERNAAIEN

De Frayère van Ternaaien is een kunstmatig stuk water dat in 1989 werd aangelegd ter compensatie van de uitbreiding van de nabijgelegen sluis. Het is een belangrijk natuurgebied geworden doordat de vegetatie hier haar plaats terug gewonnen heeft.

Dan gaan we klimmen. Den Observant is een zeer pittige klim. Via de officiële route gaan Elly, Eddy, Marion, Monica en Connie. Die durven wel. Ze zeiden dat het erg mee viel op een paar hele steile stukken na. Dank aan Elly voor de navigatie en aan allen met de zorg voor elkaar.

Ik had met mezelf afgesproken dat ik langs de lange haarspeldbochten zou gaan. Met mij gingen Mieke en Yvonne op pad. Aan de rand van Den Observant naar boven met schitterende gele velden, speciaal voor Mieke 2. Ook voor ons was het flink klimmen.

We kwamen iets later bij de top dan de anderen. Samen hebben we deze laatste top nog even gevierd. We kunnen het!

Met zijn allen dalen we af naar het restaurant den Observant. Kleine pasjes en voorzichtig voor de achillespezen.

Bij het afdalen hebben we ook hindernissen te overwinnen, zoals een boom die over het pad was gevallen.

Ik word in het zonnetje gezet, een woordje van alle wandelaars dat ze zo dankbaar en blij zijn deze mooie Dutch Mountain Trail te hebben ervaren. Dank jullie voor deze woorden.

Over het terrein van de ENCI gaan we naar de enorme trap van de Sint Pietersberg.

Die trap zie je op deze foto links achter. De indrukwekkende kalksteen rotsen ervoor. Erboven het uitzicht platform.

Daar boven bij de trap is een uitzichtplatform. Geweldig om daar te lopen! Op de achtergrond de berg van den Observant

Op het uitzichtplatform zwevend boven de groeve, sta je op het punt waar vroeger de Oude Luikerweg liep. Sinds 1926 wint ENCI mergel uit de kalksteengroeve voor de bereiding van cement en is de oude weg van Maastricht naar Luik verdwenen. Nu de mergelwinning gaat stoppen en de groeve wordt omgevormd tot een prachtig natuurgebied, is de historische verbinding in ere hersteld. Via de trap daal je via 210 treden over een hoogte van 40 meter af door miljoenen jaren geschiedenis. Je kunt door de overgangszone tussen de groeve en het ENCI-bedrijventerrein richting D’n Observant lopen. (Wij liepen andersom van Den Observant door de ENCI en de trap omhoog)

Opnieuw dalen we af, nu naar de Maas. In de verte zien we Maastricht, dan nog 4 km te gaan

Bij het station staat Ilse klaar met onze bagage. Wauw wat een service. Dank je wel Ilse. We sluiten deze fantastische week af met ons etappe drankje tegenover het station.

8 mei, 14 km van Noorbeek naar Eijsden, droog en wat zon 18 graden

De bus brengt ons terug naar Noorbeek, daar waar we gisteren geëindigd waren. We kiezen hetzelfde pad door de weilanden. Wat is het prachtig!

Bovenaan pakken we de route weer op. Zoals je op onderstaand overzicht kunt zien, vooral naar beneden, met hier en daar een puntje omhoog.

Eerst is er een draaihekje, waardoor we zo het weiland inlopen.

Ook nu word ik blij van een heel veld vol met bloemen, de wandelaars die met mij op pad zijn en in de verte de vele kleuren bomen. Zo wil je toch elke dag wel wandelen?

Langs de bosrand bij Mheer klimmen we omhoog. Onderweg zien we een hazelworm, toch wel 30 cm. Er lag ook een grotere bij, die leek dood.

We volgen langdurig een smal pad in een Belgisch dal met grote ongelijke kiezels. Lastig lopen!

Daarna komen in een heel ander landschap. Het lijkt een hoogvlakte met landbouw.

Natuurlijk nemen we even pauze. Als de zon schijnt is het zelfs warm.

Voordat we afslaan naar Eijsden krijgen we een weidse blik op het Maasdal, van Vise tot Maastricht. We zien ook de Sint Pietersberg met de ENCI afgravingen. Daar gaan we morgen overheen.

Onderweg kwamen we langs een dassenburcht met verse sporen. Indrukwekkend hoe groot die zijn!

We komen rond 16 uur in Eijsden aan. Omdat we ook nu weer naar de Eperheide terug gaan, moeten we in Mheer overstappen. We kiezen ervoor om daar wat te gaan eten. Met het etappe drankje erbij maakt dat onze dag af.

Nog 1 dag te gaan. Morgen komen we in Maastricht aan. De Dutch Mountain Trail zit er dan op.

7 mei, 18,7 km van Eperheide naar Noorbeek, droog 16 graden, af en toe zon

De mevrouw van onze B&B zei dat het steeds mooier wordt. Dat vind ik ook! De route van vandaag met de hoogtepunten Hakkenberg en Kattenroth. Een stevige etappe, met steeds veel klimmen en dalen, totaal 467 hoogtemeters

We hadden bedacht om vanmorgen om 11 uur te starten, zodat we bij aankomst in Noorbeek zouden eten voor we de bus nemen. Voor vertrek zaten we gezellig samen met een kopje koffie erbij. Erg gastvrij met dank aan Marianne van de B&B.

Klaar voor vertrek.

We zoeken de route op en gaan door her onderste en Schweiberger  bos.

Onderste Bosch, De Molt, Schweibergerbosch, Wagelerbosch, Kruisbosch en Dunnenbos. Deze bossen zijn typische hellingbossen.

Na een uur lopen vinden we een plekje in de zon. Zomaar voor ons wandelaars en we genieten ervan. Na de kou van gisteren doet dat zonnetje echt goed.

Vlak daarna komen we aan de start van de Hakkenberg. Een van de hoogtepunten  van de Dutch Mountain Trail. Deze keer te bereiken over een smal bospad. Het is op de grens van Wallonië, Vlaanderen en Nederland. De naam komt van het feit dat het Bovenste Bos werd gebruikt voor hakhout. Langs de weg omhoog hebben we de mooiste vergezichten.

Aan de kant van het pad zien we parende slakken. T.i. Slakken zijn hermafrodiet, wat betekent dat ze zowel mannelijke als vrouwelijke geslachtsorganen hebben. Tijdens de bevruchting bevruchten twee slakken elkaar meestal tegelijkertijd, waarbij ze sperma uitwisselen via een penis aan de zijkant van de kop. Dat had ik nog nooit eerder gezien…

Als we boven zijn, dalen we af door een smalle holle weg. Het lijkt wel sprookjesland.

Via Teuven en Plank gaan we richting de volgende berg, Kattenroth. Ook hier hebben we hier en daar versperringen op het pad. Bij deze moesten we erop gaan zitten om erover heen te komen.

De paadjes zijn smal, en we klimmen geduldig omhoog. Ieder op eigen kracht.

En…..we klimmen ook op een asfaltweg, waarvan we later zien dat het echt een langdurige stijging van 10 % was.

In de diepte zien het dorp Teuven liggen.

Na al dat klimmen en dalen komen we bij Kattenroth aan. Even terugkijken en dan zien we een aquaduct

Tata ook de 6e top bereikt. De Kattenroth.

Nog een te gaan, die zit op het traject van Eysden naar Maastricht.

Ongeveer vanaf de top van Kattenroth dalen we door een weiland af naar Noorbeek. Toch 2 km van de route. Het lijkt een nieuw pad, het staat nog niet op Topo GPS maar er is een toegangshek. Elly  geeft door dat we erdoor kunnen. Dat doen wij dan ook.

Dan komen we in Noorbeek aan, bij de bekende Sint Brigida kerk.

Bij deze kerk, de Sint Brigida, staat een den, de Noor-beekse variant op de meiboom. T.i. In 1634 beloofden de inwoners aan Sint Brigida ieder jaar een den voor haar kapel te zullen plaatsen, als de veeziekte die Noorbeek en omgeving teisterde zou verdwijnen. De veeziekte verdween en het vee werd gespaard en sindsdien houdt men zich trouw aan deze belofte. ledere tweede zaterdag na Pasen wordt met veel ceremonieel vertoon een nieuwe den binnengehaald.

We hebben die meermalen gezien hier in Zuid Limburg, soms ook versierd met linten.

6 mei, 17 km van Wahlwiller via Gulpen naar Eperheide, heel de dag regen

Vandaag 2 hoogtepunten: het Eyserbos op 197 meter en de Gulpener berg op 157 meter.

Vanaf Wahlwiller gingen we op pad. Na de bus gingen we eerst even naar de kunstwerken van Aad de Haas kijken in de Cunibertuskerk in Wahlwiller. Hier worden de staties uitgebeeld.

Vandaag is het dan na 2 beloofde dagen met regen toch echt een regendag en ook nog eens koud. In onze fleurige regen kleren gaan we dan toch echt op pad. Ben er trots op…..geen gemopper over het weer en ieder ging mee en de sfeer was ook vanmorgen opperbest.

We klimmen ook over een hek. Niet omdat de route zo loopt, maar omdat we net een paadje hadden gemist. Ik moet zeggen dat het met natte schoenen voor mij niet zo makkelijk was.

De klim naar de top van de Eyserberg was   op het laatste stuk pittig. We lopen over smalle bospaden en hebben af en toe uitzicht over het natte dal.

Tata we hebben ook het 3e hoogtepunt gehaald; het Eyserbos

We dalen af naar Gulpen en besluiten dat het tijd is voor een pauze. Binnen is het warm, en intussen was het toch 12.30 uur.  We nemen er de tijd voor en gaan daarna de vele trappen op, direct vanaf het centrum.

Bij de Maria, die hoog boven Gulpen staat, hebben we het 4e hoogtepunt; de Gulpener berg ook bereikt.

Beneden ons ligt Gulpen meteen al in het diepe.

Over de velden gaan we opnieuw dalen en stijgen. Het is er prachtig! Velden vol met uitgebloeide paardebloemen en nu ook madeliefjes erbij. Het groen is zo mooi fris, een lust voor het oog.

De route verder is vooral door de bossen met vele hindernissen. Bomen over het pad, we moesten er onder, erboven en ertussen. Een heel avontuur

Door die omgevallen bomen moesten we steeds van de route af. We zagen dat we onder de lijn van de Dutch Mountain Trail waren, en dachten ook dat de satelliet misschien een afwijkende locatie had aangegeven. Ik zag een pad en uiteindelijk gingen we op een andere dan afgesproken plaats naar onze bestemming toe.

Een prachtig pad, dat zeker! Daar op de achtergrond zie je Bissen liggen.

In onze accomodatie is het behaaglijk warm en gezellig voor een kopje thee.

5 mei, 17 km van Vaals naar Wahlwiller met als hoogste punt de Vaalserberg, bewolkt 14 graden

We gaan met de bus naar Gulpen en daar overstappen naar de bus naar Vaals. Vanaf ons overnachtingsadres (B&B Valkenberg op de Eperheide) is het eerst toch wel 15 minuten lopen voor we bij de bus zijn. In Vaals zoeken we de route op en gaan meteen klimmen op weg naar 325 meter, de Vaalserberg op.

We klimmen door de bossen omhoog.

Het hoogtepunt is het Drielandenpunt, wat in een periode van 100 jaar ook een 4 landenpunt was. Dit is bovenop de Vaalserberg. De Vaalserberg is een heuvel ten zuiden van het Nederlandse dorp Vaals, met een hoogte van 322,4 meter boven NAP.  De top van de Vaalserberg is het hoogste punt van Europees Nederland.

T.i Het Neutraal Moresnet, officieel het Onverdeelde Gebied van Moresnet, was van 1816 tot 1920 een neutraal gebied met een oppervlakte van amper 344 hectare dat toebehoorde aan zowel het Verenigd Koninkrijk der Nederlanden (vanaf 1830 aan de nieuwe staat België) als aan Pruisen (vanaf 1871 Duitsland). Het gebied, in de vorm van een stompe driehoek, lag ten zuiden van de Vaalserberg en reikte tot aan de hoofdweg van Aken naar Luik.

We dalen af, veel door het bos en ook met mooie uitzichten. We voelen ons rijk er zo te mogen lopen.

Hier en daar is het zo drassig dat er hele grote stapstenen zijn gelegd. Wel met middenop een stroomdraad zodat vee er toch niet overheen kan

Iets later zitten we plotseling in de mist. Of zou het de laaghangende bewolking zijn? Of de voorbode van de regen?

Ook vandaag zou het de hele dag regenen.  We boffen opnieuw! Alleen bij de rustpauze “Het Hijgend hert” was er een stortbui. Voor vandaag hadden we ervoor gekozen tussen de middag een maaltijd te nemen, zodat we in de avond niet meer de deur uit hoeven.

Een pittige tocht vandaag. Nu aan de andere kant van het bergdorp Vijlen.

Om naar Wahlwiller te gaan zakken we 2 keer af naar een beekje, o.a de Mechelderbeek. Om over dat beekje te kunnen is er gelukkig een smal bruggetje Dat betekent ook, steeds weer opnieuw over de heuvel klimmen.

We nemen van Wahlwiller de bus naar Gulpen en nemen daar een etappe drankje. Morgen komen we over de Gulpener berg

4 mei, 21 km van Kerkrade naar Vaals, droog tm aankomst Vaals, daarna regen

De abdij is een heel eind van de route. Heel het centrum door en daarna meteen de natuur in. Zoals je uit het hoogteprofiel kunt zien een heel geleidelijke stijging. We hebben het bijna niet in de gaten. Je voelt het wel.

Bijzonder mooi is het bij de Amstelbach. Een smal pad langs een smal kronkelend watertje. We horen het water, de vogels, en zien het groen aan de bomen. Het is er genieten…..Ook al is het hier en daar klimmen en klauteren.

Bij een bankje hebben we even pauze.

Daarna gaan we langs Horbach en Orsbach, 2 Duitse plaatsen. Het zijn landwegen en paadjes over het terrein van de boer.

Voorbij Horbach zie je ze voor het eerst. Zeer indrukwekkend. De tekenen van de Westwall. Voorbij Horbach zie je ze voor het eerst. Ze zien eruit als Toblerone-blokken, maar de geschiedenis van deze driehoekige obstakels is minder onschuldig. Ze maakten deel uit van de in de jaren dertig gebouwde Westwall, vaak Siegfriedlinie genoemd. Deze zeshonderd kilometer lange grensversterking bestond uit duizenden bunkers, muren en drakentanden, zoals deze. Grofweg de helft van de Westwall is bewaard. Het was meer dan een verdedigingslinie. Na de bouw was Duitsland vanuit het westen zo goed als ondoordringbaar. Zo had Hitler zijn handen vrij om op te rukken naar Rusland.wal Ze zien eruit als Toblerone-blokken, maar de geschiedenis van deze driehoekige obstakels is minder onschuldig. Ze maakten deel uit van de in de jaren dertig gebouwde Westwall, vaak Siegfriedlinie genoemd. Deze zeshonderd kilometer lange grensversterking bestond uit duizenden bunkers, muren en drakentanden, zoals deze. Grofweg de helft van de Westwall is bewaard. Het was meer dan een verdedigingslinie. Na de bouw was Duitsland vanuit het westen zo goed als ondoordringbaar. Zo had Hitler zijn handen vrij om op te rukken naar Rusland.

Een van de mooiste stukken is als we na Orsbach op hoogte blijven en aan de rechterhand het kerkdorp Vijlen zien liggen. De stijging tot dat moment is ongeveer 100 meter. Die ging heel geleidelijk. We boffen enorm: de voorspelde regen schuift steeds wat op.

De uitdaging van vandaag zit in de 2e top, de Schneeberg.

T.i. Tegen het einde van deze etappe beklim je de tweede Summit: de Schneeberg. De top ligt in Duitsland en dankt zijn naam aan de kalkgrond, die in de zomer een opvallend lichte kleur heeft. Vanaf de top zie je Aken liggen en het markante gebouw van het Klinikum (universiteitsziekenhuis), voordat je afdaalt richting Vaals.

Het is wel even klimmen, we vinden het allemaal meevallen.

Dan dalen we af naar Vaals. Op de achtergrond zien we in de verte het Drielandenpunt met de Wilhelminatoren

In Vaals is het tijd voor het etappe drankje. Toppers! Dag 2 van de Dutch Mountain Trail zit erop.

3 mei, 12 km van Eygelshoven naar Kerkrade abdij Rolduc, 20 graden, motregen

We komen rond 12 uur aan in Eygelshoven en hebben de luxe dat onze bagage wordt opgehaald door Ilse. Heel hartelijk dank Ilse. Direct bij het station gaan we de natuur al in. Stijgende en dalende bospaden.

We zijn op pad met Marion, Mieke, Conny, Yvonne, Elly, Monica en Eddy. (Niet op de foto…ikzelf; Mieke😉)

Ja….we krijgen de eerste berg voor de kiezen. Vooral het eerste stuk is door de regen lastig. Gladde steentjes, nauwelijks een plek om je voeten te zetten. We moeten oppassen om niet uit te glijden. Ik doe het maar op handen en voeten. Hier op dit kaartje aan de linkerkant zie je waar de Wilhelminaberg.

Wilhelminaberg De Wilhelminaberg is ontstaan als steenstortberg van de Staatsmijn Wilhelmina (1906-1969).

Vanaf de Wilhelminaberg heb je een weids uitzicht over de voormalige mijnstreek. De schachten zijn verdwenen, maar overal om je heen zie je nog wel de mijnsteenbergen. De ’terrils’ in Belgie in het westen, in het oosten de ‘Halden’ van de Duitse mijngebieden.

Het zicht is beperkt, we zien er niet zoveel. Bovenop staan wel richtingen aangegeven wat je zou kunnen zien. Conny is er even gaan kijken.

We hebben pauze na de afdaling bij de Winselerhoeve. Een kasteel met restaurant en een mooie binnentuin. Door de regen gingen we toch maar binnen zitten.

We lopen door de parken van Kerkrade en komen langs kasteel Erenstein. Mooi gespiegeld in het water. De jonge ganzen scharrelen bij de slootkant. We blijven op onze hoede, ganzen kunnen onverwacht boos reageren.

Bij de Anstelerbeek hebben we kruip door /sluipdoor paadjes. Onder een omgevallen boom door, over bramenstruiken. We helpen elkaar er doorheen. Ik word nog iets naar beneden geduwd om mijn regenjas niet te beschadigen.

Vlak voor de abdij komen we langs een cafe en we vonden dat we ons eerste etappe drankje hebben verdiend.

We gaan “intreden”….Deze keer maar voor 1 nachtje. We verblijven in abdij Rolduc. Een reuze complex waar we nu bijna de enigste gasten zijn.

We zien uit naar morgen. Dan gaan we naar Vaals.