Tagarchief: Camino Portugues por la Costa 2018 Irene

Bijna op weg ……….. Camino Portugues

 

Het is begin juni als ik een telefoontje krijg uit Spanje.  Het is Mieke. Mieke heeft een dringende en hele mooie vraag voor mij: ‘Irene heb jij zin en tijd om een camino te gaan begeleiden?’

Het antwoord is bekend: ‘Ja ik heb zin en ja ik heb tijd (gemaakt).

Over iets minder dan twee weken is het (eindelijk) zover:  samen met  Barbara, José, Marion, Martha en Nico ga ik op weg. Wij gaan de Camino Portugues por la Costa  lopen.

De voorbereidingen zijn in volle gang. De reisbrief is bijna klaar. Het boekje waarin de route staat en de pelgrimspaspoorten liggen op mijn bureau ongeduldig op ons te wachten.

Lees verder Bijna op weg ……….. Camino Portugues

Het eerste etappebiertje

Dag 2: 14 september 2018, Porto – Povoa de Vazim (13 km, en een rondwandeling)

Het hostel waar wij slapen verrast ons met een uitgebreid ontbijtbuffet. We laten het ons smaken, die energie kunnen we voor deze eerste dag heel goed gebruiken.

Na deze goede start gaan we op weg. We bevinden ons in het oude centrum van Porto, een prachtkans om een aantal mooie plekken te bekijken.

We genieten van het Sao Bento-station waar met 20.000 tegels de geschiedenis van Portugal is uitgebeeld.

De oude steegjes.

De rivier de Douro met de prachtige Luis 1-brug,

En natuurlijk staan wij stil bij de kathedraal van Porto, het startpunt van onze camino.

Bij deze kathedraal krijgen wij onze eerste stempel en geef ik Nico, Barbara, Martha, Marion en José een Sint Jacobsschelp, een talisman voor een buen camino die ik elk van hen zo gun.

Vanaf Porto gaan we nadat het opladen van onze andante, de OV-chipkaart van Porto gelukt is met de metro de stad uit.

Vanaf Mindelo lopen we een prachtige route naar ons overnachtingsadres.

Een adres met een terras aan de overkant: ons eerste etappe-biertje is verdiend.

The Dutchies

Dag 3: Povoa de Varzim – Esposende (19 km)

‘Ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik het wel kan’.

Deze uitspraak van Pippi Langkous geeft weer wat meerderen uit de groep als motto hebben.

De keuze om 16 dagen achter elkaar met een groep onbekende mensen een camino te gaan lopen, voor de meesten een nieuwe ervaring, is gedaan vanuit het vertrouwen dat het wel zal lukken.

En na de eerste twee dagen samen blijkt dat vertrouwen verder gegroeid.

De mooie route, die wij ook vandaag ervaren, helpt daar zeker bij.

De ontmoetingen met elkaar en andere pelgrims zijn inspirerend, komisch en ontspannen.

En de goede onderlinge sfeer, gevoed door mensen met zeer verschillende verhalen en persoonlijkheden, maken het lopen, ook als het landschap saai is, toch een aangenaam verpozen.

Ik ben onder de indruk van elk van deze mensen, ik ervaar vijf goede lopers die onderweg en tijdens de pauzes en op de overnachtingsplekken zowel goed voor zichzelf als voor de ander zorgen.

Tijdens de pauze op een muurtje bij een kerk wordt rust genomen en gegeven.

En bij het etappe-drankje vieren the Dutchies, de bijnaam die ons door andere pelgrims is gegeven, de aankomst van een tweede mooie wandeldag.

Een aankomst waarbij wij voorzichtig al uitkijken naar morgen. De dag waarop wij een etappe van 27 km gaan lopen. In vol vertrouwen kijken we daar naar uit: ‘ik heb (haast) nog nooit zo ver gelopen ,dus ik denk dat ik dat wel kan.’

Race om de bedden

Dag 8: 20 september 2018, Mougas – A Ramallosa (17 km)

Het is nog donker als wij allemaal klaar zijn met ons ontbijt (bestaande uit oploskoffie en een voorverpakt cakeje). Met twee zaklampen en met behulp van enige straatverlichting beslissen we om de duisternis te trotseren

We lopen in het donker vrij dicht bij elkaar, zo voelen wij ons veiliger en zien we met elkaar datgene wat gezien moet worden: de gele pijlen, hondenpoep en oneffenheden op de grond.

Langzamerhand wordt het licht en wordt de wereld groter. En wat volgt is een pad over een in de mist hangende berg waarbij de natuur door de geur, de uitzichten en de vogelgeluiden ons doet verstillen.

Barbara, Martha en Nico lopen voorop.

Rond half elf komt de zon boven de berg uit. De mist lost dan snel op. We genieten, zoals je aan José en Marion kunt zien, van het lopen door de ontwakende natuur.

De afdaling eindigt in het stadje met de naam Baiona. Daar worden we welkom geheten door een bijzondere kapel. Een kapel zoals ik die nog niet eerder heb gezien.

We passeren ook een prachtige villa. Martha voelt zich er direct thuis.

Het centrum van bet stadje ligt aan een monding van een rivier. Op het grote plein bezoeken we twee Romaanse kerken. Kerken die zich van binnen zowel sober als rijk tonen.

Tijdens het wandelen hebben wij steeds meer contact met andere pelgrims. José loopt zoals je op deze foto ziet een stukje samen met vier mensen uit Colorado. Deze vier mensen zijn speciaal vanuit de VS naar Europa gevlogen om een week samen de camino te gaan lopen.

Eerder dan verwacht zijn wij bij de brug die vlakbij het klooster ligt waar wij vannacht hopen te kunnen slapen.

Rustig lopen we vervolgens de laatste 500 meter naar deze albergue. Ik vind het toch wel een beetje spannend, zal er plek voor ons zijn? In mijn hoofd is plan B en plan C al voorbereid. De rest van de groep heeft daar gelukkig geen last van.

Vlak voordat we de poort naar het klooster naderen, horen we snelle voetstappen dichterbij komen. Drie pelgrima’s hebben de race ingezet, zij willen voor ons in de rij voor de bedden gaan staan.

En bij het klooster aangekomen gunnen wij het hen van harte dat zij hun rugzakken vooraan in de rij zetten. En tot mijn vreugde constateer ik dat plan B en plan C niet ten uitvoer hoeven te worden gebracht: wij zijn nummer 4 tot en met 10 in de rij voor de hier beschikbare 40 slaapplekken.

Na 1,5 uur wachten in de kloostertuin, mogen we twee aan twee inchecken. Na registratie van ons paspoort en na ondertekening van een formulier krijgt elk van ons een bed toegewezen. Best een formeel moment.

Elk van ons heeft vandaag, voor zover gewenst, een eigen kamer. Een kamer met een opgemaakt bed, handdoek, wastafel en bureautje. Wat een luxe valt ons toch ten deel!

En na zo’n dag, die in het donker begon, hebben wij voldoende redenen om op een terras aan de riviermonding met elkaar een toast uit te brengen op ons tot nog toe erg voorspoedige pelgrimsleven.

Niet de makkelijkste weg…..

Dag 9: 21 september 2018, A Ramalossa – Freixa – Vigo (25 km en onnoembaar veel hoogtemeters)

Na 8 dagen in restaurants te hebben gegeten, hebben we wel eens zin in wat anders. Door Barbara, Nico, Marion en José wordt uitgaande van de zeer beperkte voorzieningen die er in het klooster zijn, inkopen gedaan. Het resultaat is een kleurrijke en gezonde avondmaaltijd gewoon bij ons eigen thuis voor vandaag.

En tijdens het eten brengen we een toast uit op iedereen die via deze blog, whatsapp, mail en alle andere manieren met ons meeleeft en meereist. Leuk om jullie enthousiaste reacties te lezen en horen!

De daaropvolgende nacht geniet elk van ons van een rustige privé-kamer.

Na deze nacht kunnen wij dus uitgerust op stap. In de schemer van de ochtend vertrekken we rond 8 uur voor de volgende etappe.

Door de bewoners van een van de huizen waar wij langskomen wordt ons een goede weg toegewenst.

Het lopen gaat bij ieder vrij soepel. Op een enkele blaar en wat pijnlijke knieën na, gaat het lopen en het klimmen een ieder heel goed af. Ik geniet ervan dat iedereen zijn of haar eigen tempo heeft gevonden.

De route staat ook hier goed aangegeven, we krijgen steeds de bevestiging dat we op de goede weg zijn.

In een van de tuinen zijn de kiwi’s bijna rijp.

Sommige huizen zijn mooi juist doordat ze zo vervallen zijn.

En deze jonge kat had ik graag als nieuwe huisgenoot verwelkomt.

Na ongeveer 11 km lopen staan we voor een keuze. We kunnen de normale weg nemen, de voor de hand liggende optie die ons in 10 km naar onze albergue zal leiden. Op de foto is dat de oranje route. Ook is er de mogelijkheid voor de langere, moeilijker weg te kiezen. Een route door het groen, zeker drie kilometer langer en met iets meer klimmetjes. Op de foto is dat de groene route.

Na enige aarzeling en na een korte pauze beslist iedereen voor de lange variant te gaan.

Al direct lopen we op deze route over een mooi licht stijgend bospad. We lijken de goede keuze gemaakt te hebben.

We passeren een kleine waterval.

En moeten via de stapstenen een beekje oversteken.

De route gaat over veel onverharde paden door het bos. Steeds hoger, hoger en hoger. Bij elke bocht verwachten we dat we mogen gaan dalen, bij heel veel bochten blijken we weer verder te mogen stijgen. De luchtvochtigheid in het bos is ongeveer 80%, de temperatuur is 25 graden. Het zweet druipt op een gegeven moment van elk van onze gezichten.

Na een zeer steile weg met een hellingsgraad van ruim 45 graden, komen we aan in een dorpje. Hoogste tijd om even uit te blazen en hoogste tijd voor nieuwe energie.

Door de overbuurman worden we verrast met vers geplukt vingen. Een, in Mieke’s woorden echt camino-kadootje.

Met nieuwe energie gaan we weer verder omhoog, het hoogste punt, het punt waarvan we eerder zeiden: ‘Daar zullen we toch niet helemaal naar toe gaan?’ komt nabij.

Uren later lopen we eindelijk Vigo tegemoet.

En tegen vijf uur naderen we, op karakter, het eindpunt, een albergue in deze grote stad.

De bedden zijn gauw verdeeld.

En tijdens het etapoedrankje komt de energie al snel weer terug. We hebben het gedaan, we voelen ons vermoeid en hebben ondanks en dankzij deze mooie, zeer pittige etappe een mooie dag beleefd.

Want waarom zouden we de makkelijke weg kiezen als er genoeg energie is om van de mooiere, moeilijke weg te genieten?

Onze eigen weg

Dag 10: 22 september 2018, Vigo – Redondela (20km)

In de albergue waar wij slapen is het mogelijk om voor €5,00 gebruik te maken van het ontbijtbuffet. Uit gemak kiezen wij daarvoor, dan kunnen we met een goede bodem op stap.

Als we na betaling van het bedrag tot de ontbijtruimte worden toegelaten, moeten we wel even lachen. Het buffet bestaat uit heel veel rollen Maria-koekjes, voorverpakte cakejes en croissants, brood dat kan worden geroosterd en heel veel pakken corn-flakes. We laten het ons smaken, ook een sober wat onverzorgd ontbijt helpt ons op weg.

Na het ontbijt vertrekken wij. Omdat ik heb gehoord dat iedere pelgrim in de grote stad Vigo tijdens het volgen van de pijlen verdwaalt, kiezen we ervoor een eigen route te gaan lopen. Zo lang je je eigen weg loopt, kun je immers niet verdwalen?

We starten met een kleine klim naar een Middeleeuws kasteel dat op een heuvel vlakbij het hostel ligt. Door de oude poort kunnen wij naar binnen. Vanaf het hoogste punt hebben we een mooi uitzicht over de stad, de zee en de riviermonding.

Vanaf het kasteel dalen wij af naar het centrum van de stad. Op de weg naar beneden passeren we drie ankers, een veelbelovend teken voor ons vervolg van de camino?.

In het oude centrum bezoek wij de kathedraal. De deur is nog gesloten, door een voor de kerk zittende bedelaarster worden we door een zijdeur naar de pastoor gebracht.

De pastoor zet met aandacht een stempel in het pelgrimspaspoort.

En vervolgens nemen we onze tijd om de stilte in de kathedraal te kunnen ervaren.

Na een echt en lekker kopje koffie verlaten we Vigo. Via een parkje en langs de havens vinden we onze weg naar het punt waar weer gele pijlen staan. En via een pittig klimmetje komen we, zonder te verdwalen (!!!) weer op de camino.

Even later signaleert Nico ons 100 kilometer-punt, het punt vanaf waar we, om in Santiago in aanmerking te kunnen komen voor een Compostella, elke meter zelf moeten lopen en we, als bewijs, elke dag twee stempels moeten laten zetten.

De route richting Redondela biedt mooie uitzichten.

En onderweg zien we een bijzondere brug.

De zon is vandaag fel en de temperatuur is erg hoog, zo rond de dertig graden. Een pauze in de schaduw wordt door elk van ons gewaardeerd.

.

Na deze lunch lopen wij langs een vis op het droge,

Het stadje waar wij vandaag naar toe lopen, is een echt pelgrimsplaatsje. Hier komen de Camino Portugues por la Costa, de route die wij lopen, en de camino Portugues Central bij elkaar. Er zijn hier meerdere albergues om deze pelgrims een slaapplek te bieden.

Wij slapen bij een albergue privado in het centrum van het stadje. Een albergue waarbij de slaapzaal met panelen is verdeeld in kleine kamertjes.

En een albergue waar alle stinkende wandelschoenen op een rek in de schuur staan uit te dampen.

Het stadje nodigt uit om even lekker rond te dwalen. Na het doen van de was en na een verfrissende douche gaat iedereen zijn of haar eigen weg. Even een paar uur doen waar je zin in hebt, winkelen, op een terrasje zitten of een verslagje maken voor deze site.

Het leven op de camino bevalt ons goed.