15 juli, 15 km zonnig 22 graden van Muxia naar Lires.
Die klim had ik onderschat. In plaats van vals plat is het 3 km lang echt fors stijgen, bijna 10%. Chapeau voor de dappere doorzetters!
Vanaf ons hostel zoeken we de zee op aan de andere kant van het schiereiland.
We lopen langs nog een nog vrijwel leeg strand, langs een grote weg en daarna langdurig door de bossen. En ja het blijftwar stijgen en dat vergt de nodige energie. We stoppen dan ook even om weer bij te tanken.
Heel onverwachts is er horeca in Morquintian. Een piepkleine bar waar ik een puddingbroodje vind…😉.
Daar gaan we weer. De bossen volgen elkaar op. Ook bij Rio Castro hebben we een korte break. Hier is het pad volledig vernieuwd. De stapstenen van vroeger zijn nog te zien. Ik herinner me dat we daar met blote voeten over gingen.
Dan blijkt dat we nog minder dan 1 km van As Eiras verwijderd zijn. Dat ligt niet precies op de route, dus even zoeken of weer terug lopen.😉
In de avond gaan we naar een restaurant aan het strand op 1,5 km. Fijn dat we allemaal mee kunnen gaan. We maken er een heel gezellige avond van.
Dat wilden we meemaken. De zon in de zee zien zakken en naar de vuurtoren, het kerkje en het monument. Een fantastische ervaring.
Hieronder wat foto’s.
Ook in Muxia is de 0,0 paal te vinden. Vlak voor het monument. Het monument is ter herinnering aan de gespleten olietanker, genaamd Prestige, vlak voor de kust van Muxia. 13 november 2002. Zeer indrukwekkend! Ik schat zeker 20 meter hoog.
Trots dat deze mijlpaal is bereikt!
Dichtbij de zee is ook de vuurtoren te vinden
We klimmen en klauteren naar de vuurtoren, daar blijkt dat we ook een veel makkelijker weg konden vinden. Deze ervaring is veel leuker en uitdagender….
Het duurt nog meer dan 1 uur tot de zon ondergaat. Als de zon wordt gefilterd door wat wolken is het al prachtig om te zien.
Daarna klimmen we omhoog. Terugkijkend zien we het monument en het kerkje
Boven gekomen hebben we uitzicht over het Schiereiland waar Muxia op ligt. Ook dat naar boven klimmen is een uitdaging. En mooi dat we het durven.
We wachten geduldig en zien langzaam de zon verder zakken.
Met tegenlicht krijg je een heel bijzonder effect……
13 juli, 15 km, half bewolkt 22 graden van La Grixe naar Muxia
We komen aan bij de kust, zoals je op onderstaand overzicht kunt zien.
Eerst geruime tijd door vooral eucalyptus bossen. Vannacht had het geregend, en in dat natte bos komen de eucalyptus geuren je tegemoet. De oudere bomen met afgebladderde basten of de jonge bomen met bijna lichtgevende groene blaadjes.
De dorpjes kijken als lego huisjes tegen de hellingen geplakt. Mooi om te zien. Het valt ons op dat de boeren actief zijn met hun vee. We zien ook zagerijen. Veel dorpjes lijken wel uitgestorven. In Quintans is meer leven in de brouwerij, daar vinden we een har die open is. Fijn dat er na 1,5 uur lopen een kopje koffie te koop is. De begraafplaatsen hebben mooie ornamenten.
Vanuit de verte zien we dan de zee. We zijn zeker nog 5 km van Muxia verwijderd. Het geeft een voldaan gevoel. Ons eerste doel is bereikt.
We dalen verder af en hebben opnieuw uitzicht over zee . Hier zien we Muxia goed liggen. Die ligt op een schiereiland, aan beide kanten zee.
Via een vlonder gaan we naar het stadje toe. Tatata ons eerste doel hebben we bereikt. Muxia!
Bij onze herberg, Bela Muxia, kun je een “Muxiana” halen. Trots neem ik het in ontvangst.
Vanavond gaan we naar de vuurtoren en het monument voor de zonsondergang. Verslag volgt.
12 juli, 13 km van O Logoso naar A Grixe, bewolkt, paar druppels 20 graden.
Vandaag zijn we bij de splitsing…. Finistere of Muxia….wij gaan deze keer naar Muxia en daarna Finistere.
Een glooiende route met af en toe klimmetjes, meest dalen.
Op onderstaand overzicht zie je hoe we naar Muxia gaan. Deze lees je van links naar rechts. We zijn net voorbij Senande. Morgen komen we in Muxia aan.
Direct van de herberg O Logoso gaan we over een stijgend bospad. Daarna komen we bij een informatie Centrum over de Camino’s. Die hele grote schoenen passen me en brengen me waar ik naar toe wil…😉
Vandaag is het donker weer. We lopen daar op hoogte en zien de heuvels in de verte groen en grijs zijn.
In het begin is het een pad langs de grote weg.
Er is veel heide in bloei die de omgeving kleur geven. Opvallend hier kleine tuinen met de kool bladeren voor o.a. Caldo Gallego en mooie horreo’s . (Opslagplaatsen voor bv mais en granen)
Dan komen we bij onze herberg O Cabenel. We kunnen nog precies buiten zitten.
12 juli, 17 km van Maronas naar O Logoso, half bewolkt, later licht bewolkt 18-22 graden
De dag begint met een flinke klim naar Monte Aro.
Eerst werden we verrast door een zonsopkomst. Onze kamers van de albergue Casa de Pepe kijken over het land uit naar het oosten. De temperatuur is nu gezakt naar een heerlijke wandeltemperatuur en de benauwde warmte is door een passerend onweer opgelost….😀
Dichtbij Casa Pepe is een bakker. Helaas op deze zondag was die gesloten. Stopt daar een auto van de bakker, waar we brood bij de auto konden kopen. Anja had gezien dat er een soort krentenbrood was. Dat viel in de smaak. En zo hadden we toch brood….
De klim naar Monte de Aro geeft mooie uitzichten over het dal.
Plotseling denken we nog verder omhoog?
Nee hoor, vlak na dat bord gaan we rechtsaf en dalen met uitzicht over “Embalse da Fervanza”.
Voor Olveiroa komen we langs “Dolmen”. Overblijfselen van stenen graven. Daar kunnen we niet bijkomen. We zien wel een grote steen in het landschap.
Na Olveiroa is het een klein stukje klimmen. Wel even pittig. Daar hebben we uitzicht over Rio Ezaro.
Onze eindbestemming O Logoso komt inzicht. Dat hebben we toch maar mooi gedaan, 17 km op de teller. We zijn er blij mee.
Dichtbij O Logoso is een kleine waterval. Die is niet te zien, te weinig water….. Het is er wel mooi!
11 juli , 12 km, eerst mistig later zonnig 20-30 graden, van Alto do Pena naar Maronas
Een mooie route met steeds andere uitzichten door de hoogteverschillen
Vanmorgen vertrekken we in de mist en direct met de stijging. Waar we logeerden is nog 2 km voor de top.
In plaats van groen, zien we vele tinten grijs. Lekker koel nog. We merken wel verandering van het weer. Af en toe wat donkere wolken. De zon probeert er al doorheen te komen.
Bij Vilaserio hebben we pauze. Albergue O Rueiro is open voor koffie en thee. Hier zien we enkele pelgrims ook voor een welkome stop. In het weekend zijn er wat meer onderweg. We vervolgen onze camino over rustige brede paden, meest onverhard. Door de droogte intussen behoorlijk verhard.
Bij Maronas zien we dat we nog 1 km verwijderd zijn van onze herberg Casa Pepe.
Tijd voor de lunch die we combineren met ons etappe drankje. We hebben weer een mooie wandeldag achter de rug.
Vandaag komen we bij een van de hoogte punten van deze camino Ponte Maceira. Een 12e-eeuwse brug, gebouwd op de pilaren van een vorige Romeinse brug
Onderstaand overzicht lees je van links naar rechts.
Vanmorgen vertrokken we opgewekt vanaf Casa de Boi. Een fijne plek, een prachtig hostel. We verblijven op een 8 persoonskamer. Hier hadden we ook een pelgrimsmenu en ontbijt vanaf 6.30 uur. Wij vonden 7.30 uur vroeg genoeg.
Op weg naar Finistere
We begonnen met een klim naar Alto Mar de Oveilas op 275 meter. Een stevige klim en toch zeker een uitdaging. Net voorbij de top vinden we in het dorp Trasmonte Cafe Pancho. Een pleisterplaats voor alle pelgrims.
Dan dalen we af naar de mooie oude brug Ponte Maceira.
We verblijven er even en genieten van het mooie uitzicht.
Iets verder is ook een oude brug te zien. Ponte Nova. Het is net of je even terug in de tijd gaat.
Onderweg zien we zomaar een stempel bij een hek. Altijd leuk.
Het is rond 12.30 uur als we in Negreira aankomen. Is het al tijd voor het etappe drankje? Wij vinden van wel……
10 juli, 10 km van Negreira naar Alto do Pena, bewolkt in de morgen, 30 graden in de middag en zonnig
PS de etappes van 8 en 9 juli naar Negreira heb ik niet kunnen plaatsen. We gaan eerst naar Muxia en dan Finistere.
We zijn op pad met Maria, Elly, Ria, Ans, Anja, Mieke, Christina en Joke
Wat een heerlijke dag vandaag, 10 juli! Voor de 3e dag op een rij hebben we in de morgen bewolking en zodra we er zijn wordt het zonnig. Een stevige etappe vandaag met veel klimwerk.
Vannacht zijn we wakker gehouden door muziek en kermis voor de deur van herberg San Jose. Het is wat het is en ik probeer me er niet aan te storen. Dat valt niet mee. Vanwege een feestdag van Negreira zijn alle ontbijt cafe’s gesloten. We ontbijten bij hotel Milan en gaan daarna op pad.
Bij het verlaten van Negreira gaan we langs de oude stadspoort en een standbeeld van een man die de wereld intrekt om te gaan werken.
Omdat ik eerder de route langs de rivier Barcala had gelopen, wilden we dat nu ook doen. Niet gemarkeerd en ik twijfel wel. Ik vraag het aan 2 Spanjaarden en die verzekeren me dat de route naar Finistere echt staat gemarkeerd. We vinden het er prachtig, stilte, watervallen, slingerende bospaden.
En zo gaan we naar Zas. De route loopt over slingerende bospaden. We vinden het prachtig.
De twijfel gaat weg als we dit bord zien.
Erg leuk is als we volledig onverwacht een bar zien. In een caravan bij een huis. We waren precies toe aan pauze en treffen daar Juta uit Denemarken. We zingen samen en zij vraagt me of ik de Camino song van Oliver ken? Jazeker, die hebben we met een qr code op een eerdere Camino gezien, gehoord en er emotioneel van geraakt. Juta heeft Oliver ontmoet in Astorga. Is dus al enkele maanden onderweg.
Het is nog steeds verder klimmen om bij Alto do Prima te komen op 440 meter. Rond de middag zijn we er weer. Tijd om te lunchen en voor het etappe drankje.
23 oktober, 13 km van Cee naar Finistere, droog, licht bewolkt 17 graden. Yeah! We zijn op onze eindbestemming. En als toetje…..de zonsondergang. Wat een speciale dag.
Een prachtige etappe!
Ook Coby gaat haar laatste stappen zetten op deze mooie camino. Ook al zetten we kleine stapjes, de grote passen mogen er ook zijn.
We gaan om 8 uur de deur uit naar het centrum van Cee voor ons ontbijt. Cafe Central is al lekker vroeg open. Alle Spanjaarden gaan voor het werk naar een cafe voor een kopje koffie en/of tostadas. Wij kunnen er ook nog wel bij. Daarna lopen we naar de andere kant van het water. Ons hostel, Albergue Moreira, ligt aan het begin van Cee.
Daarna begint de klim en kunnen we algauw van het uitzicht genieten. Wat heerlijk dat we een droge dag hebben. En of zon erbij ook. We boffen!
Camino vriendinnen Coby en Karine.
In Corbucion begint het echte werk. Toch nog een stevige klim op een erg ongelijk pad. Ook een camino pad is lang niet altijd makkelijk…….gewoon beginnen en kijken of het lukt…..
Bij Alto San Roque kunnen we voor het eerst Finistere zien. Onder de boog door, aan het eind van de heuvel. THE WAY staat er bij. Mooi! Wijst naar links en dat staat voor de toekomst. “The Way” die we thuis voortzetten, ons levenspad, met de ervaringen die we van deze camino mee naar huis nemen.
Bij het strandje van Estorde hebben we een pauze. Alvast even met de voeten in het zand. Mijmerend over deze camino en wat het ons heeft gebracht. De golven van de zee, ze komen en gaan.
We lopen door Sardineiro. Gekleurde huizen, we lopen gelijk met de daken. Ernaast staat een huis met een kleine horreo.
We klimmen weer omhoog en gaan over een bospad. De varens inmiddels bruin gekleurd, de zon erbij geeft het een warme kleur. We ervaren onze laatste stappen. Er lijkt wel vertraging in te zitten.
Op weg naar het laatste strandje…..
Natuurlijk gaan we over het strand naar Finistere. Op blote voeten langs de vloedlijn. Hoe heerlijk is dat?
De zon komt er af en toe door. Het zonlicht vangen in het water. Ademloos kijk ik ernaar. Precies als de golf omslaat en de zon erop nog te zien is.
Dan zijn we er. Aan het einde van het strand zijn we weer bij elkaar. “Onze camino is volbracht”. Op een kruispunt van ons leven. Hoe gaan we vanaf hier verder? Met alle ervaringen van de camino in ons hart. Onze camino thuis wacht op ons……
We halen onze Finistaella op. Deze keer bij de algemene herberg. Een mooi kleurig document voor ieder die van Santiago naar Finistere is gelopen.
We gaan om 18 uur naar de vuurtoren. Tapas en een wijntje erbij. We gaan onze camino feestelijk afsluiten. Precies bij deze pelgrim schijnt de zon over de heuvel.
Trots dat we 200 km gelopen hebben gaan we naar de 0,00 paal. Alle meters gezet, je eigen voeten, pijntjes doorstaan en doorgezet. Van harte gefeliciteerd toppers. Ik ben trots op jullie.
22 oktober 15 km van Logoso naar Cee, mist, later regen, 16 graden. Wij volgen de rode lijn die naar Finistere gaat.
Na het ontbijt gaan we iets voor 9 uur de deur uit. Het wordt pas om 9 uur licht! In het donker is het op bospaden lastig.
We blijven voorlopig op hoogte. Door de mist zien we niet zoveel. We moeten ook goed kijken voor de Camino wegwijzers.
De rechte bomen van de eucalyptus zijn ook nog eens precies na elkaar geplant. De wereld wordt kleiner met mist en geeft ruimte voor de innerlijke weg.
We komen bij een informatie centrum over de keuze Finistere/Muxia. Bij die grote schoenen willen Joke en ik wel kijken of het past. Finistere…….we komen eraan.
Zie je wel, ze passen 😉
Iets verder komen we bij de splitsing. Linksaf is naar Finistere. We moeten er naartoe lopen om te lezen wat er op staat.
Onze pauze is gepland bij een kerkje Ermida de Nosa Senora das Neves. We kunnen er wat schrijven in het gedachtenis boek.
We worden geraakt door deze tekst…..
Als je op een berg staat, met de regen in je gezicht. Je voelt je diep gelukkig en je koestert je in het licht. Dan is dat de herinnering in een schaduwrijk dal, die alle pijn en verdriet weer helen zal. 😘
Mijmerend gaan we verder. De mist maakt plaats voor af en toe een bui…..en dan weer mist. De voorgangers lossen zomaar op in de mist, om even later weer zichtbaar te worden.
Het moeilijkste deel komt nog. 2,5 km dalen en dan 300 meter dalen. We voelen onze knieën. Voor sommigen is het net te doen. Aan het eind zien we de zee van Cee. Een grijze massa met flinke golven. Mooi om te zien. De lucht heeft bijna dezelfde kleur.
Zonder dat we het hadden afgesproken treffen we elkaar bij het eerste cafe. Delen de verhalen en vandaag ook de emoties.
Nog een dag te gaan en dan komen we op onze eindbestemming Finistere. We zijn benieuwd wat deze dag ons brengt…..We hopen op een mooie zonsondergang.
21 oktober, 10 km Van Monte Aro naar Logoso, prima wandelweer, een klein beetje regen, 16 graden. Een deel van de etappe naar Olveiroa en door naar Logoso.
Hier in Galicië is het de vraag: klopt de weersvoorspelling of kijken we gewoon naar buiten? De weersvoorspelling was in de ochtend droog weer en in de middag regen. We gingen de deur uit en het bleek toch te regenen. Ach ja, het is altijd weer….
De afdaling van Monte Aro naar Olveiroa gaat door een natuurgebied en ook langs 100 eeuwenoude grafheuvels. De meesten zijn niet te zien.
Info:
Necropolis Pedras Miúdas (Kleine Stenen)
In het noordwesten van het schiereiland vond megalithisme plaats van 4500 tot 3000 v.Chr.; deze collectieve grafmonumenten variëren in grootte, maar vertonen gemeenschappelijke structurele kenmerken. Ze omvatten dolmens, een stenen grafkamer met al dan niet een gang; deze hebben ook een stenen omheining die kan bestaan uit een ring die de grafheuvel omringt of de hele structuur kan bedekken; het graf is ook volledig ingesloten in de grond. Ze werden gebouwd om duidelijk zichtbaar te zijn in het landschap.
Tegen het einde van de 3e eeuw v.Chr. werden deze bouwwerken kleiner, nauwelijks zichtbaar in het landschap, en maakten plaats voor individuele begrafenissen in kisten, en bleven bestaan tot 2500 v.Chr.
Tegenwoordig zijn er nog 100-den grafheuvels in deze omgeving.
Het is donker weer we zien alleen de contouren van de bomen. Af en toe kleurt de lucht wat roze en we zien zelfs een streepje blauw.
In Olveiroa hebben we pauze in cafe Loncha. Uiteindelijk hadden we het allemaal gevonden😉
Dan gaan we beginnen aan de klim naar O Logoso. Een pad ter hoogte van windmolens en ver beneden ons Rio Xallas. Eerst de brug over.
We klimmen tot we bij albergue Logoso zijn. Daar staat Marion al te wachten.
20 oktober, 19 km van A Pena naar Monte Aro, motregen of een flinke bui, 16 graden
Het was voor ons een flinke etappe! Zeker als je onderstaand hoogteprofiel hebt gezien. Zo hebben we het gevoeld. Zeker die laatste klim en daling
Gisteren bij albergue Alto do Pena hadden we een “communal meal”, gezellig aan tafel met alle pelgrims. Ik denk dat we met ongeveer 30 pelgrims waren. En het leuke is, die zien we vandaag ook onderweg.
Christina heeft haar schilderspullen meegenomen en nodigt ons uit om mee te doen. Zo heeft Marijke gisteren een schilderij gemaakt op een glazen steen.
We hadden goede hoop dat we een redelijk droge dag zouden hebben. Dat was uit de weersvoorspelling gebleken. Het begon gelijk al met motregen, dus de regenkleding ging zeker aan. Het was net licht genoeg toen we vertrokken.
Vandaag was het Camino pad meer open met steeds wisselende vergezichten.
Onze hoop was gericht op een pauze bij Vilaserio. Daar was alles dicht. We gingen 7 km verder en kwamen bij Casa Pepe in Maronas. Blij dat we daar even droog konden bijkomen. Een broodje met kaas en tomaat is hier een half stokbrood😉. Dat gaat er bij mij wel in.
We hadden geluk. Daarna was het een paar uur droog. We lopen over steeds stijgende veldwegen. De omgeving is erg mooi!
Het voelt wel als eer om hier onze camino stappen te zetten. Ook dankbaar dat we dit nog steeds kunnen.
Dan komt die ene wel hele steile berg. Moeten we hier echt op? Ja! En als we hier boven zijn kunnen we gaan dalen
We kijken uit over Rio Xallas, die uitloopt in een groot meer.
Vandaag verblijven we in Lagos, herberg Monte Aro bijna aan het einde van de daling. Nog 3 wandeldagen naar Finistere. Morgen naar O Logoso.
19 oktober van Negreira naar A Pena, 10 km, het eerste deel van de route naar Olveiroa, regen 17 graden.
Vandaag, zondag, vinden we geen cafe open waar we kunnen ontbijten. Geen probleem🤔. We gaan terug naar de herberg San Jose. De deur staat er open. En plotseling, vanalles uit de rugzakken en we hebben gedeeld wat we bij ons hadden. Dat voelt als pelgrim zijn. Er is altijd een oplossing en zo hebben we elkaar kunnen helpen. Die had kaasjes, die had brood, die had een banaan. En zo hadden we genoeg om op pad te gaan.
Een regendag vandaag! Bakken regen. Voor ieder de test: is mijn regenkleding voldoende en zijn mijn schoenen waterdicht?
Bij de poort van Negreira kunnen we overdekt nog even een foto maken met onze fleurige regenkleding.
Het is een prachtig voortdurend stijgend pad door de bossen. De geuren van de eucalyptus verwelkomen ons. Na 4 km waren we in Zas, waar we zelfs een koffietentje aantroffen. We moesten wel overdekt buiten zitten en er was geen wc🤔. Ach de koffie was lekker……
Met mijn paraplu erbij vond ik het heerlijk lopen. Mijn kleding is niet nat geworden.
Verder hadden we geen pauze. En dat terwijl het pittig was, omdat we alleen maar stijging hadden. Chapeau wandelaars! En het leuke? Bijna ieder is op eigen tempo haar weg gaan vinden. Vertrouwen krijgen dat je het wel zult vinden. Dat er altijd wel een aanwijzing zal zijn. Zo groeit je vertrouwen dat je het ook alleen kunt. Toppers!
We waren er al rond de middag. Gelijk een broodje tortilla français en ieders verhalen delen. En de kleren? De meesten waren toch behoorlijk nat en waren blij dat ze alvast iets droogs konden aantrekken. Een aantal schoenen bleken ook niet waterdicht, of, zoals bij mij, misschien van boven af binnen geregend. Nu zitten er kranten in en worden ze gedroogd.
18 oktober van Ventosa naar Negreira, 12 km, half bewolkt 24 graden
Op onderstaande kaart net voor die stijging, via Augapeseda naar Negreira
Wat een fantastisch verblijf bij Casa de Boi. Een herberg om naar terug te verlangen. Prima stapelbedden, een heerlijke maaltijd, zeer gastvrije ontvangst en dan ook nog ontbijten voor we op pad gaan. De zon is nog net niet boven de horizon als we vertrekken.
We beginnen met een daling over de weg. Dat best even makkelijk. Het is nog maar 12 graden, ik ben blij dat ik mijn vest aan heb.
De velden zijn nog bedekt met een randje nevel. Prachtig om te zien.
Daarna beginnen we aan de klim. Een pad door het bos met warme herfstkleuren.
Gisteren hadden Marijke en Marleen steentjes geschilderd. Wat leuk om die van Marijke onderweg tegen te komen.
Vandaag is het hoogte punt Ponte Maceira. Ponte Maceira, het kleine maar grote paradijs van de pelgrimsroute naar Fisterra-Muxia, is een van de meest unieke historische locaties in Galicië en alle pelgrimsroutes naar Santiago.
We lopen er wat rond, ook onder de bruggen, en klimmen op de stenen.
Over de brug gaan we ook naar de watermolen.
We naderen Negreira.
En dan is het tijd voor ons etappe drankje.
Nog 5 wandeldagen te gaan en we blijven hopen op droog weer. De voorspellingen laten veel regen zien……
17 oktober, 10 km van Santiago naar Ventosa, zonnig 24 graden
De Camino is ten einde, de nieuwe weg ligt voor ons. We gaan verder op de Camino weg van ons leven, te beginnen naar Finistere. Met dank aan Marleen, die dit heeft gefotografeerd. (Een detail van de kathedraal)Alpha en Omega.
We zijn vandaag begonnen op de route naar het westen, Finistere. Einde van de wereld. We gaan het ervaren, stap voor stap, 90 km verder. Vandaag de eerste 10. We ervaren meer hoogteverschillen dan bij de Portugues. Niet zo lang stijgen/dalen maar wel veelvuldig. De grote stijging van deze route komt morgen.
We begonnen onze dag met de ontmoeting met onze Amerikaanse. We kwamen haar iedere dag tegen en steeds zei ze met luide stem:”amazing”! We lachen er inmiddels om……..
De route begint op praza Obreido. Langs het Parador rechtdoor. Afdalen naar de rivier en gelijk de natuur in.
Boven aangekomen kunnen we nog net de kathedraal zien. We lopen naar het westen, terugkijkend is dan tegenlicht.
De paden zijn door de eucalyptus bossen, de geuren komen ons tegemoet. De vruchten van de eucalyptus liggen op de grond. Wat een weldadige rust op deze prachtige camino paden. Zonlicht verlicht de inmiddels bruine varens.
Na 7 km zijn we bij de bar Os Arcos. Voor ons een prima plek om te lunchen.
Daarna nog 2 km te gaan door de Galicische velden, rustige wegen, bospaden.
We logeren in Casa de Boi. Heel rustig gelegen. In de schaduw in de tuin hebben we het etappe drankje. Een heel relaxte dag.
Deze vonden we in de herberg: Leef elk moment, lach elke dag, heb altijd lief.
21 oktober, 15 + 3 km van Cee naar Finistere, zonnig 21 graden
Een kadootje na een camino? Wandelen van Cee naar Finistere is zeer afwisselend met regelmatig zicht op zee en ook paden door de bossen.
Als je zou denken dat is vlak en makkelijk, dan kom je erachter dat er veel hoogteverschillen zijn. Niet lang, wel voordurend.
De zon schijnt uitbundig, dat is best lang geleden. We hebben wel meest droog weer gehad, zo een heerlijk zonnetje is dan extra. We gaan met de “Golden six” op pad.
We starten in Cee en hebben een stevige klim met uitzicht over de haven van Cee. De lage zon kleurt het water zilver. Mooi!
De eerste keer na een heuvel zien we bij San Roque heel in de verte Finistere liggen. Dan moet je heel goed kijken 😉
Na 6 inkomen we bij een palmbomen strand uit. Helaas waren die net gesloten. De Santiago taart gaat aan onze neus voorbij. Wel nemen we een kijkje op het strand. Even zo een momentje.
Dan lopen we door naar Sardineiro, daar zien we een huisje met alleen maar schelpen. Deze keer was de man van de schelpen aan het werk en deed trots de lampen aan om de schelpen nog beter te zien.
We klimmen opnieuw omhoog. Op het eerste kaartje zie je dat we steeds een rotspartij oversteken. Bospaden die glimmen van de regen van afgelopen nacht. Precies dan schijnt de zon op ons pad.
Het mooie is dan wel dat je steeds uitzicht over de zee hebt. Vlak voor de zee dalen we af. Ja….daar is Finistere.
Aan de overkant van de doorgaande weg, kun je de Camino nemen. Een pad stijl naar beneden en weer omhoog. Dan kom je wel langs een heel mooi plekje.
Het toetje van deze route zijn de laatste km’s over het strand.Voor mij op blote voeten, het water is nog warm zat. Een eind verder was een gleuf met veel water. Daar kon je alleen op blote voeten door.
Aan het einde van het strand wachten we op elkaar. Daar bij het kruis, met uitzicht over Playa de Langosteiro, is het tijd voor onze groepsfoto.
We hebben in Finistere in Hotel Angora een mooi appartement. We gaan in de avond naar de vuurtoren. Met zo een mooi weer zullen we vast een mooie zonsondergang zien…we zijn er opgetogen van.
Dan bij de vuurtoren nog even nagenieten van deze dag en alle dagen ervoor. Dit was een afscheid van onze camino waar we alleen van dromen.
Dank ook aan alle lezers, zij zijn ook met ons mee op pad gegaan.
We maken het mee ….een zonsondergang. Het is vrijwel onbewolkt. We vertrekken om 19 uur en klimmen 3 km omhoog. Het valt ons mee, de beenspieren zijn echt sterker geworden.
Vlak voor de vuurtoren is een zilveren licht te zien over het water. We kunnen er precies gaan staan, zodat het zonlicht op ons valt.
Het is dan dicht bij de km paal 0,00. Het einde van de camino. We hebben geen meter meer te doen. Of begint het pas nu? De ervaringen meenemen naar huis en thuis je stappen gaan zetten. Nieuwe? Veranderingen? Alles is goed. Met je rugzak leger en lichter of juist voller met al het moois wat je hebt meegemaakt? Het is jou weg.
Langzaam zakt de zon verder weg. We hebben tapas bij ons en zien het wonderlijke schouwspel voor onze ogen.
Wat een mooie afsluiting van onze camino. Dank voor alle momenten die we samen hebben gedeeld, de stappen die we samen hebben gezet.
“ook de eerste stap is het begin van een nieuwe reis”
2 oktober, bewolkt 20 graden, 13 km van Cee naar Finistere
En vandaag dan het toetje van onze camino. We gaan naar Finistere en hopen op een zonsondergang. Dat wordt de vraag…….nu om 18 uur heeft het net geregend en de zon gaat om 20.15 uur onder. We gaan het ervaren. Maar eerst de wandeling van Cee naar Finistere.
En dat is mooi! We starten bij de haven van Cee en daarna klimmen we over de rotsen naar iets meer dan 100 meter. Even een pittige klim. In Corbucion zien we een deur van een kerkje openstaan en gaan er even naar binnen. Sfeervol verlicht en het geeft me een speciaal gevoel. Het is nog fris en helaas bewolkt als we Cee onder ons zien liggen.
Onderweg zien we enorme cactussen met heel veel knoppen van bloemen. Eentje komt bijna uit, prachtig om te zien. Onze eerste pauze is aan het strand van Estorde. Marijke en Monica kwamen over het strand aanlopen. Dat kan ook, dan moet je bij een eerdere horeca alvast linksaf en op het strand rechtsaf. Precies als we er zitten komt de zon even door. Bertine trakteert op de lekkerste Santiago taart. Het is tenslotte onze laatste dag. We genieten ervan.
Ook daarna klimmen we weer omhoog. Een stuk door de bossen, over paden, die zo kenmerkend voor Galicië zijn. Tussen muurtjes begroeid met mos, een lust voor het oog. Dan zien we in de verte Finistere liggen. Precies boven Finistere ligt een grote wolk. Het lijkt of die daar vandaan komt.
Daar ga je naar beneden en na het oversteken van de weg, zie je een heel verlaten strandje. Ook op dat moment komt de zon er even door en zien we de zee zilver glinsteren.
De laatste km’s voor Finistere lopen we over het strand van Langosteiro. Een belevenis. Op blote voeten je eindbestemming bereiken, mijn voeten in het zand en in het water. We ervaren dat dit echt het laatste stuk is. In stilte lopen we ons eigen pad, samen of juist alleen.
Na de regen van 18 uur, gaat de zon schijnen. Zouden we dan toch nog een mooie zonsondergang krijgen? We gaan er zo wie zo heen, picknick mee, tapas, een wijntje uit een pakje. 😉We gaan de afsluiting van onze camino vieren. Langs de pelgrim omhoog klimmen, 3 km vals plat…..dat doen Annemiek, Bertine, Marijke en Irene. Of met de taxi naar boven, daar hadden Monica, Marijke en ik voor gekozen. Natuurlijk gaan we even naar de 0,00 km paal. We hebben het gehaald. Het einde van de wereld, Fin de Terre, daar komt de naam Finistere vandaan.
En dan is het zover. We zien een prachtige zonsondergang. Eentje om niet te vergeten. Ontspannen genieten we van dit moment.
De zon tovert nog met de wolken. We blijven er wat langer. We zien ook dat de lichten van de vuurtoren over de zee schijnen.
En dat was het einde van onze camino. Met vele warme herinneringen aan deze Camino, om nooit te vergeten en mee te nemen in ons hart. En weer door…….met alle nieuwe ervaringen, thuis verder, op de weg die je al bent gestart. Dank je wel voor het vertrouwen en de vriendschap. Voor mij met een nieuw inzicht: “het mag zoals het kan”. Zo is het ook goed
28 augustus, 15 km, bewolkt en wat motregen 20 graden van Lires naar Muxia
En dan zit het er echt op. Na Finistere zijn we ook bij onze geplande eindbestemming Muxia aangekomen. 130 km verder, onze voeten hebben ons zover gebracht.
Met nog een berg te gaan, vertrokken we deze ochtend. Zien we er tegenop? Ik merk dat we allemaal zoiets hebben……dat kunnen we. Het heeft geen zin om ertegen op te zien. De heuvels zijn altijd anders dan we denken. Met 130 km, misschien wel 200.000 stappen, in de benen, zal dit ons ook lukken.
Het is 200 meter stijgen in 8 km, dat is ongeveer 4% en heel wat anders dan de 10% die we hier en daar hadden. Iets meer dan vals plat zeg maar.
De Camino van vandaag gaat vooral door de bossen. Door de lichte regen ruikt het bijzonder lekker. Geuren van eucalyptus komen ons tegemoet. Veel pelgrims lopen dit deel van Muxia naar Finistere en we komen dan ook veel pelgrims tegemoet. Echt niet druk, meer gezellig om anderen te ontmoeten. De wegen zijn goed begaanbaar. Wel is het pad vol met boomwortels. Beter dan een flink aantal jaren geleden, toen we over deze stapstenen moesten.
Ongeveer op de helft van onze etappe is in het dorpje Morquintan een nieuwe bar. We boffen hiermee, precies op dit moment is de lichte motregen een flinke bui. Jacobus zorgt goed voor ons 😉
Daarna stijgen we verder tot 270 meter. Bijna op de top van Monte Lourido. Hier op deze hoogte komen we bij de windmolens.
De afdaling naar Praia Lourido valt mee. Als we de zee weer zien, zijn we enthousiast. We voelen dat het eindpunt van onze camino nadert.
Wauh, we hebben het gedaan. Onze Camino van Santiago naar Finistere en Muxia. Als afsluiting na een andere Camino, de eerste kennismaking met een camino of als afsluiting van een bijzonder moment. Voor ieder een mijlpaal, ervaren dat je het nog kunt, ervaren dat je zover bent dat je het kunt. Trots op onszelf, vol vertrouwen de toekomst in. Wetend….elke reis begint met een eerste stap. Dat etappe drankje is nu een proost op het leven, op alle stappen die we nog gaan zetten. We nemen dan ook graag onze “Muxiana” aan, het document dat de route van Finistere naar Muxia is bewandeld.
Muxia ligt helemaal omgeven door de zee. In de avond gaan we naar het kerkje, de 0,0 paal en het monument ter herinnering aan de olietanker die hier voor de kust is gestrand. Als je helemaal omhoog klimt kun je zien dat Muxia een kleurrijk stadje is en omgeven door de zee.
Wat hebben we een mooie Camino ervaren. Dank ook aan de lezers van dit blog. Zo kunnen jullie ook een beetje met onze camino meewandelen.
Nogmaals van harte gefeliciteerd voor Nynke, Johanna, Fredy, Elly, Alie, Eveline en Silvia. Alle stappen gezet.
Tot slot een gedichtje van Ricky Rieter
Vanaf hier zal ik terugkeren naar het gewone leven van alle dag, niet gewoon meer na al wat ik ervaren heb en als rijkdom opgeslagen in de weg, die ik zelf ben.
27 augustus, 15 km, zonnig van Finistere naar Lires
Op weg naar Muxia ga je van Finistere naar het noorden. Een nieuw avontuur.
Is het hier in Galicië ook wel eens vlak? Misschien zou je dat denken. Het is niet zo. Op bovenstaande kaart zie je ook dat er langs de kust heuvels zijn.
Eerst zien we de zee ten oosten van Finistere. De zon geeft een zilveren glans over het water. We lopen meteen wat hoger en prachtige uitzichten.
Tot onze verrassing komt er een hele donkere lucht aan. Het begint te waaien. Net zoals bij ons aan zee, kan het zomaar zijn dat de bui overwaait. Dat gebeurde ook. Maar er was een fantastische regenboog. Gaan we het goud zoeken? Nee we weten, het goud dragen we bij ons in het hart.
We volgen de paden naar het noorden, dan weer bospaden, dan plotseling met uitzicht op zee. Het is best een zware dag vinden we, met veel klimmen en dalen.
Volgens het boekje is er geen horeca onderweg. Dan is het toch een verrassing om ergens halverwege een leuk tentje te vinden, waar je voor “donativo” iets kunt krijgen. Hier ontmoeten we andere pelgrims. Op weg van Muxia naar Finistere of, net als wij, van Finistere naar Muxia. We voelen ons verwend met een beetje yoghurt, wat fruit of kopje koffie uit een jampot.
In het bos waren we aan het pauzeren en er komen 3 jonge dames uit Italië langs. Wat een complimenten gaven die aan Alie. Was erg leuk om te zien. Hoe doe je dat vroegen ze? Nou…..Alie zei, gewoon bezig blijven en sporten.
Vlak voor Lires besluiten we om af te dalen naar Playa de Lires. Wat is dat mooi! Wel een lastige afdaling met veel losse stenen en erg ongelijk. Zeer de moeite waard. Zeker omdat aan het eind van de daling een restaurant te vinden is.
Daar aangekomen hebben we genoten van het prachtige uitzicht. Een baai, jongelui met kitesurfen, gezinnen en vriendengroepen die samen op het terras zitten.
Langs het water gaan we naar Lires, daar overnachten we in albergue/hotelkamer van As Eiras.
We zijn heel benieuwd naar de laatste etappe van Lires naar Muxia. Dat zien we morgen weer.
In het begin is het een pad langs de grote weg.
