Vandaag komen we bij een van de hoogte punten van deze camino Ponte Maceira. Een 12e-eeuwse brug, gebouwd op de pilaren van een vorige Romeinse brug
Onderstaand overzicht lees je van links naar rechts.
Vanmorgen vertrokken we opgewekt vanaf Casa de Boi. Een fijne plek, een prachtig hostel. We verblijven op een 8 persoonskamer. Hier hadden we ook een pelgrimsmenu en ontbijt vanaf 6.30 uur. Wij vonden 7.30 uur vroeg genoeg.
Op weg naar Finistere
We begonnen met een klim naar Alto Mar de Oveilas op 275 meter. Een stevige klim en toch zeker een uitdaging. Net voorbij de top vinden we in het dorp Trasmonte Cafe Pancho. Een pleisterplaats voor alle pelgrims.
Dan dalen we af naar de mooie oude brug Ponte Maceira.
We verblijven er even en genieten van het mooie uitzicht.
Iets verder is ook een oude brug te zien. Ponte Nova. Het is net of je even terug in de tijd gaat.
Onderweg zien we zomaar een stempel bij een hek. Altijd leuk.
Het is rond 12.30 uur als we in Negreira aankomen. Is het al tijd voor het etappe drankje? Wij vinden van wel……
10 juli, 10 km van Negreira naar Alto do Pena, bewolkt in de morgen, 30 graden in de middag en zonnig
PS de etappes van 8 en 9 juli naar Negreira heb ik niet kunnen plaatsen. We gaan eerst naar Muxia en dan Finistere.
We zijn op pad met Maria, Elly, Ria, Ans, Anja, Mieke, Christina en Joke
Wat een heerlijke dag vandaag, 10 juli! Voor de 3e dag op een rij hebben we in de morgen bewolking en zodra we er zijn wordt het zonnig. Een stevige etappe vandaag met veel klimwerk.
Vannacht zijn we wakker gehouden door muziek en kermis voor de deur van herberg San Jose. Het is wat het is en ik probeer me er niet aan te storen. Dat valt niet mee. Vanwege een feestdag van Negreira zijn alle ontbijt cafe’s gesloten. We ontbijten bij hotel Milan en gaan daarna op pad.
Bij het verlaten van Negreira gaan we langs de oude stadspoort en een standbeeld van een man die de wereld intrekt om te gaan werken.
Omdat ik eerder de route langs de rivier Barcala had gelopen, wilden we dat nu ook doen. Niet gemarkeerd en ik twijfel wel. Ik vraag het aan 2 Spanjaarden en die verzekeren me dat de route naar Finistere echt staat gemarkeerd. We vinden het er prachtig, stilte, watervallen, slingerende bospaden.
En zo gaan we naar Zas. De route loopt over slingerende bospaden. We vinden het prachtig.
De twijfel gaat weg als we dit bord zien.
Erg leuk is als we volledig onverwacht een bar zien. In een caravan bij een huis. We waren precies toe aan pauze en treffen daar Juta uit Denemarken. We zingen samen en zij vraagt me of ik de Camino song van Oliver ken? Jazeker, die hebben we met een qr code op een eerdere Camino gezien, gehoord en er emotioneel van geraakt. Juta heeft Oliver ontmoet in Astorga. Is dus al enkele maanden onderweg.
Het is nog steeds verder klimmen om bij Alto do Prima te komen op 440 meter. Rond de middag zijn we er weer. Tijd om te lunchen en voor het etappe drankje.
9 juli: naar Azofra, 17 km. 18-35 graden. Glooiend landschap met rode aarde. Na 10 kilometer zijn we in Najera, een provinciestadje met het voor Spanje belangrijke klooster van Santa Maria la Real. Azofra heeft een bijzondere gemeenteherberg met 2-persoons kamertjes. Door een glooiend landschap met rode aarde, wijngaarden en bodega’s lopen we over een onverhard pad richting het stadje Najera. We zijn iets na zes uur vertrokken. Oorspronkelijk maakte dit pad waarschijnlijk deel uit van de oude Romeinse weg van Italië naar Spanje.
Vlak voor Najera beklimmen we de heuvel waar volgens de legende Roland uit het leger van Karel de Grote de Arabier en reus Ferragut versloeg.
Najera is een provinciestadje met het voor Spanje belangrijke klooster van Santa Maria La Real uit de 11de eeuw. Hier liggen Spaanse koniningen uit de middeleeuwen begraven
We eindigen in Azofra, 7 kilometer verder, een klein dorpje met een bijzondere gemeentelijke herberg. Als ik aankom zijn Poppie en Karin al met hun siësta begonnen.
De herberg heeft kleine tweepersoonskamers met opgemaakte bedden en een terras met een badje waarin we onze voeten kunnen koelen.
8 juli: Naar Ventosa, 19,5km, 107,9 km, 20-38 graden. Glooiend (vrij vlak met een lichte stijging op het eind). Van 380 naar 649 meter. Logroño uit via parken. Onderweg stoppen we in Navarrete, een kleine plaats met een enorme kerk.
Het was heel rustig in het centrum van Logroño gisteravond. Op het terras tegenover de kathedraal zagen we dat het 41 graden was. Gek, het went bijna. Toch gingen we maar naar binnen om in een gekoelde ruimte te eten. Ook de slaapzaal in de herberg was koel. We hebben allemaal goed geslapen. Fijn zo’n hostel met moderne voorzieningen.
Om 6 uur lopen we in het schemerdonker door Logroño. Na een half uur vinden we een bar open voor ontbijt met een gevaarlijk hondje bij de wc.
Daarna lopen we Logroño mooi uit via parken en zien en horen veel vogels, zien eekhoorntjes en een stuwmeer. De temperatuur is aangenaam en de zon zit nog achter de wolken.
Daarna klimmen we naar een hoogte vanwaar we de plaats Navarrete zien liggen.
Vlak voor we het stadje binnenlopen zien we de ruïnes van het 12de eeuwse pelgrimshospitaal San Juan de Acre. Daarachter de bodega San Jacobo.
Navarrete is een kleine plaats met een grote kerk, zoals er veel zijn in Spanje. Hier nemen we een kijkje. De kerk heeft veel goud, maar is ook een rustpunt met mooie muziek op de achtergrond. Daarna stoppen we in een bar voor een (2de) ontbijt. Als we Navarrete rond 10 uur uitlopen is het warm. We komen langs een kapelletje en een 12de eeuwse poort, ingang van begraafplaats. Hier hangt een herdenkingsbordje voor de Nederlandse of Belgische pelgrim Alice die onderweg in 1986 op haar pelgrimstocht is overleden, en voor alle Sint Jacobs pelgrims die op de Camino zijn overleden.
We zien een gewonde torenvalk op een houtstapel. Het pad slingert daarna tussen de wijngaarden en daarna een stuk langs de snelweg.
Bij de afslag naar het dorpje Ventosa start een bijzondere foto-tentoonstelling.
Het dorpje Ventosa ligt bovenop een heuvel, is heel klein, maar heeft maar liefst 3 bars. Prima plekken om even bij te tanken. de herberg hebben we een eigen slaapzaal voor ons groepje.
7juli: Naar Logroño, 20 kilometer. 20 tot 40 graden. Aankomst om 12 uur met 33graden. Vandaag veranderen we van provincie. We komen in de regio La Rioja, bekend van de wijn. De eerste 10 kilometer tot het stadje Viana gaan door de natuur, zijn heuvelachtig, met soms flink klimmen en dalen. Daarna lopen we naar Logrono over paden en asfaltwegen, landelijk en langs industrie.
En België heeft weer gewonnen! Met 4-1 maar liefst, nota bene van de VS die door interventie van Trump een speler mocht opstellen die anders nooit had mogen spelen. Poppie was weer in de wolken en liep weer met de vlag. En wij er achteraan natuurlijk! We zijn voor Belgie retteketet🥳
Het vertrek s ochtends voor zes uur ging verder ietwat moeizamer na een vrijwel slapeloze bloedhete nacht in een slaapzaal van een herberg die te weinig ventilatie had. Vooral de mensen op de bovenbedden hadden daar last van. Ik ben jaloers op Gerrit, de enige man in onze groep. Hij gaat liggen en slaapt direct waar dan ook.
Het prachtige ochtendlicht en de route maakt veel goed. We zijn inmiddels met 7. Mieke is onderweg terug naar Nederland. We zullen haar missen!
Vanuit Torres del Rio lopen we eerst door een natuurgebied, heuvels op en neer. Op een van de heuvels Alto del Poio zien we steenmannetjes en herdenkingstekens aan geliefden. Je kunt daar een steentje bij leggen.
De laatste kilometers tot de plaats Viana zijn vlakker en lopen vooral langs graanvelden.
Viana is een mooi oud stadje en de laatste plaats in Navarra vóór we in de regio La Rioja komen. Hier stoppen we in één van de cafés voor ons ontbijt. Rond 9 uur gaan we verder. Het is inmiddels al 24 graden en nog zo’n 10 kilometer lopen naar Logrono. Gelukkig is de route afwisselend. Ons eerste rustpunt is een kapel met een Jeroen Bosch achtige tekening. Heel bijzonder.
Daarna komen we in de Communidad La Rioja. Eerst passeren we wat industrie. Daarna klimmen we omhoog zodat we goed uitzicht op de stad krijgen. We halen een stempel bij Felisa, inmiddels de kleindochter van de beroemde Felisa die daar in de vorige eeuw vele jaren lang alle pelgrims onderweg een stempel gaf. Over haar is een film gemaakt. Via een brug komen we in het centrum van Logroño.
Om 12 uur komen we bij de herberg aan die pas om 13.00 uur open gaat. Eerst maar een etappedrankje dan. De herberg is splinternieuw en type hostel. De temperatuur binnen is heerlijk. We hopen ook de komende nacht.
6 juli: Naar Torres del Rio 20 km. 18-39 graden. Glooiend, minder klimmen en dalen door een uitgestrekt landschap met graanvelden en wijngaarden. Onderweg lopen we door het stadje Los Arcos met de prachtige Santa Maria kerk en een gezellig plein met terras (na 12 km). De laatste 8 kilometer naar Torres del Rio zijn vlakker dan het eerste deel vandaag.
Het wordt steeds warmer, vandaag zelfs 39 graden. Dat betekent zo vroeg mogelijk vertrekken. Om kwart over 5 zaten we al aan het ontbijt en om kwart voor 6 verlieten we het plaatsje Villamayor om in een eerst best donker maar iets later prachtige omgeving de eerste 12 kilometer naar Los Arcos te lopen. We lopen door een uitgestrekt landschap met glooiende wijngaarden (we naderen La Rioja), graanvelden en uitzicht op heuvels.
Na 12 kilometer verzamelen we in het eerste dorp Los Arcos op het plein voor de kerk. Het is bloedheet als we 8 kilometer verder bij onze herberg aankomen. Maar we mogen gratis gebruik maken van het zwembadje in het hotel ernaast.
Het 12de eeuwse 8-hoekige kerkje van van Santo Sepulchro is origineel Unesco werelderfgoed. Er zijn maar twee 8-hoekige kerkjes in Spanje, in Eunate bij Puente La Reina en dit tempelierskerkje.
De 13de eeuwse Christus is met vier spijkers gekruisigd met de voeten uit elkaar in plaats van met de voeten over elkaar aan 1 spijker zoals je meestal ziet.
5 juli: naar Villamayor de Monjardin, 19 km. 17-33 graden We vertrekken om 6 uur uit Lorca. Lopen door Estella, een stad vol (pelgrims)historie en langs drie middeleeuwse kerken. Vlak daarna tappen we geen wijn, want dat komt er niet uit de legendarische wijnfontein van Irache, maar wel water. Villamayor de Monjardin, ons einddoel vandaag is al van ver te zien. Dat betekent klimmen!
Wat fijn dat de etenstijden aan de pelgrims aangepast worden: avondeten in de herbergen om 18.00 uur en als er ontbijt mogelijk is, staat het klaar voordat we willen vertrekken. En dat is vroeg want het wordt heel warm, vandaag zelfs boven de 30 graden. Plan was al om half 6 te vertrekken, maar dat blijkt een half uur te vroeg. Om 6 uur is er pas genoeg licht om zonder hoofdlamp te lopen. We wachten dus tot 6 uur en er was ook geen ontbijt. Voor sommigen blijkt dat lastig. In het eerste dorp op 4,5 kilometer is een bakkerijfabriek die de hele nacht brood verkoopt. Helaas lopen we zo hard het eerste uur dat we die missen. Op naar de stad Estella, nog 4 kilometer extra. Ook daar is op zondag veel dicht. Pas na vragen vinden we een bakker met koffie. Heerlijk. De route naar Estella was prachtig met veel velden met zonnebloemen.
Jacobus is de 4de van links
Estella, of Lizarra in het Baskisch, betekent oude stad. Het heeft een rijke (pelgrims)geschiedenis die teruggaat tot de Bronstijd, hoewel de officiële datum 1090 is. We lopen door Estella langs maar liefst drie middeleeuwse kerken . Kort na Estella komen we bij een van de meest gefotografeerde plekken op de Camino, de water- en wijnfontein van Bodegas Irache. Helaas was de wijn op! Direct voorbij de fontein ligt het klooster dat uit de 9de eeuw dateert. Onze eindbestemming vandaag is het kleine Villamayor de Monjardin. De kasteelruïne op de top van de heuvel is al van ver te zien, een flinke klim op het eind. Maar eerst vinden we in het dorp daarvoor nog een gezellige bar van een Nederlands-Spaans echtpaar. Daar blijven we een hele tijd. Die klim daarna was extra vermoeiend omdat inmiddels al erg heet was.
Het etappedrankje smaakte heerlijk en de herberg is prima. Vanaf Villamayor hebben we prachtig uitzicht over de glooiende valleien. We eten, overnachten en ontbijten morgen vroeg in de herberg.
4 juli: naar de brug van de koningin (Puente la Reina) en verder naar Lorca 20 km.19-28 graden.
De heuvels volgen elkaar op. Hoogtepunt vandaag is Puente la Reina met de beroemde 11de eeuwse brug over de Arga rivier. We zien graanvelden, afgewisseld met velden met koolzaad en de eerste wijngaarden. Het dorp Cirauqui zien we al lang voordat we er zijn op de top van een heuvel. In Cirauqui loopt de Camino onder de kerk door. Er staat een oude pelgrimspaal uit 1638. We verblijven in Lorca, weer een klein dorpje.
Het wordt warm vandaag. Daarom starten we om 6 uur. Eerst met een klein ontbijt en kwart over 6 met lopen. Het begint prachtig, met een opkomende zon langs een bergrug met uitzicht aan beide kanten tot we het dorpje Murazabal (3 kilometer) bereiken. Daar sluit de Camino Aragones aan op de Camino Frances. De Camino Aragones komt vanuit Frankrijk via de Col de Somport Spanje binnen. Het is een minder bekende en meer uitdagende route dan de Camino Frances.
Na 7 kilometer lopen bereiken we Puente la Reina, een plaats met alle voorzieningen. Hier eten we het echte omtbijt. Puente La Reina is beroemd om zijn brug: een romaanse brug met zes bogen over de rivier de Arga, gebouwd in de 11e eeuw door de koningin van Navarra. Hoewel de geschiedenis niet met zekerheid vaststelt welke koningin dit was, is de brug hoe dan ook prachtig.
Cirauqui van ver en dichterbij
De toegangspoort met de pelgrimspaal
We lopen door een speciale tunnel voor pelgrims en zien een acuaduct en een rustplek aan het water. De etappe eindigt na een venijnig klimmetje in het plaatsje Lorca. De naam is afgeleid van het Arabisch en was de locatie van een beroemde veldslag in 920. Je komt het dorp binnen vrijwel direct bij de ingang van de 12e-eeuwse kerk van San Salvador.
3 juli: Pamplona – Uterga. Bergop naar de Alto del Perdon (770 meter) en daarna weer bergaf 17 km. 17-25 graden Vandaag een wat kortere wandeling. Dat is fijn na de inspannende dagen in de Pyreneeën en haar uitlopers. Een groot deel van de etappe zijn we bezig met de klim naar de Alto del Perdon (Top van de vergeving) en de afdaling daarna. Geen bossen meer, maar een weids open landschap met goudgele graanvelden. Op de top zien we de beroemde ijzeren pelgrimssculpturen en een fantastisch panorama.
Het duurde even voordat we de route gevonden hadden. Wel kwamen we een luxe bakker tegen met uitgebreide keuze voor ons ontbijt. De route is goed aangegeven met zilverkleurige markering op de grond en de gele pijlen. Na 5 km lopen we door Cizur Menor. Tegenwoordig is het eigenlijk een voorstad van Pamplona, maar het heeft sterke historische wortels die verbonden zijn met de Ridders van Malta, de Maltezer orde, die nog steeds bestaat. We passeren hun pelgrimsherberg.
Hierna zijn we in de natuur. We lopen langs graanvelden en kunnen ver kijken. Lees verder Pamplona – Uterga→
2 juli: Naar Pamplona 23 km: stijging 336m, daling 418m. 17-25 graden. Bewolkt en zonnig.
Een afwisselende route die voor een groot deel langs de Arga rivier loopt. Met onderweg een gezellig terras aan het water. We luiden de klok in een middeleeuws kerkje en steken de rivier over via een Romaanse brug. Via de voorstadjes bereiken we het historische centrum van Pamplona, waar we tegenover de kathedraal overnachten.
Onze dag begon helemaal goed, want België had gewonnen! Poppy was euforisch, liep de hele dag met de Belgische vlag. We zijn nu allemaal voor België.
Na het ontbijt klimmen we eerst een stuk omhoog en lopen langs een bergrug. We passeren een fabriek, de ruïne van een oude abdij lopen door gehuchtjes en langs de Argarivier die we na 10 kilometer bij een gezellig terras oversteken. Na een inspannend en steil klimmetje bereiken we het 12e eeuwse kerkje van Zabadika waar we de klok mogen luiden. Heel bijzonder.
Een volgend hoogtepunt is de Romaanse brug bij Trinidad de Arre, waar we al weer de Arga rivier oversteken. Vandaar lopen we 5 kilometer door voorstadjes voordat we de vestingmuren van de stad bereiken.
We slapen bij de kathedraal middenin het uitgaanscentrum van Pamplona waar het vanavond al heel druk is. Maandag rennen de stieren door de straat om de hoek. Dan beginnen de feesten van San Fermin en wordt het nog veel drukker.
1 juli: Naar Zubiri 22 km. Stijging 431 meter, daling 834 meter. 17-20 graden
De echte bergen van de Pyreneeën liggen achter ons, maar dat betekent nog geen vlakke etappe vandaag. Integendeel. We krijgen nog steeds een paar heuvels die ons flink op de proef stellen. En een inspannende afdaling aan het eind.
We worden om zes uur gewekt met gregoriaanse muziek. Een fijn begin van de dag. Na het ontbijt starten we met deze uitdagende, maar mooie etappe door uitlopers van de Pyreneeën. Nog maar 755 kilometer naar Santiago!
We lopen door bos, passeren een 14de eeuws kruis, lopen door mooie Baskische dorpjes en langs weilanden. Het pad gaat op en neer.
We steken twee keer water over.
We beklimmen twee heuvels (alto’s), de Alto de Mezquiriz op 955 m en de Alto Erro op 800 meter. Aan het eind van de etappe wacht nog een uitdaging, de lange afdaling naar Zubiri. Voorheen was die ook nog lastig vanwege alle losliggende stenen, maar inmiddels is het pad geëgaliseerd.
Via de middeleeuwse brug over de Arga-rivier lopen we Zubiri binnen. Aan het eind van de middag komen we bij de herberg aan waar we ’s avonds eten en morgen ontbijt krijgen.In de 12de eeuwse eerste reisgids voor de pelgrim beschreef de monnik Aymeri Picaud de inwoners van deze streek (Navarrenen) als ruw en barbaars. Dat valt gelukkig mee.
Voldaan zitten we ’s avonds aan de maaltijd in de herberg.
Naar Roncesvalles 14 km . 17-20 graden . Van 1060 naar 1430 meter op de Col Lepoeder en omlaag naar Roncesvalles op 950 meter. Een prachtige etappe met koel weer, deels bewolkt, deels zonnig, deels mistig. Vanaf het Mariabeeld volgen we een asfaltweg en onverharde bergpaden door een ruig en kaal landschap met mooie vergezichten en later door een bos. In Roncesvalles overnachten we in de eerste pelgrimsherberg van Spanje, een klooster met een rijke (pelgrims)geschiedenis.
Wat een lekkere vegetarische maaltijd had de herberg gisteravond voor ons gemaakt! Vandaag verlaten we het mooie en gezellige Saint Jean Pied de Port.
Na het ontbijt brengt de taxi ons terug naar het Mariabeeld. We klimmen verder omhoog. Na een uur lopen zien we een foodtruck van een schaapsherder uit de buurt. Die komt gelegen. Even tijd voor wat te drinken, eten en rust, voor de volgende klim begint.
Bij het Kruis van Thibault verlaten we de weg en volgen een pad. We letten goed op de markering omdat er meer paden zijn.
Na een pittige klim komen we op een bospad. We passeren de fontein van Roland, waar we ons water bij vullen. Kort daarna steken we de grens naar Spanje over en komen in Navarra. Wat bijzonder zo’n hoge grensovergang midden in de natuur. We passeren een noodschuilhut (Izandorre) eten daar iets en bereiken daarna het hoogste punt de Col Lepoeder op 1430 meter. Hier kunnen we kiezen uit twee afdalingen, links een steile afdaling door het bos, een flinke belasting voor de benen. Of rechts een iets langere afdaling parallel aan de weg met mooie vergezichten en later door het bos. We kiezen voor de minder steile afdaling en lopen door een dikke mist die ons dwingt dicht bij elkaar te blijven. We overnachten in het klooster van Roncesvalles, de eerste pelgrimsherberg in Spanje, een plek met een lange pelgrimsgeschiedenis. Je vindt er onder andere een knekelhuis met botresten van pelgrims uit de middeleeuwen die de oversteek door de bergen niet hebben overleefd. ’s Avonds bezoeken we de pelgrimsmis in de Romaanse kerk. Indrukwekkend na een heerlijke, inspannende wandeldag.
29 juni: 14 kilometer: 20 tot 24 graden. Eerst regen, daarna bewolkt. Van 160 naar 1060 meter
We lopen maar liefst een kilometer bergop naar het Mariabeeld de Vièrge van Orisson, ook Biakorri genoemd. Later op de dag worden we weer opgehaald om nog een nacht in Saint Jean te slapen, dit keer in een echte pelgrimsherberg aan de Rue Citadelle, de straat waar pelgrims vanuit Frankrijk de plaats binnenlopen.
Na aankomst gisteravond zijn we direct naar bed gegaan. De wekker staat om 6 uur. We merken dat het hier veel later licht wordt dan in Nederland. We krijgen een echt Frans ontbijt met heerlijk supervers Frans stokbrood. En bezoeken daarna de kerk en steken een kaarsje op. Het regent als we de plaats uitlopen en dat gaat door tot de eerste stop na 5 kilometer.
Wie oh wie zoekt hier haar regenhoes Maar daarna werd het gelukkig droog en beseffen we wat een mazzel we hebben dat we niet in de hitte hoeven te lopen en toch mooie uitzichten hebben. Hoewel de mist!! Karin en Annemieke lopen zo enthousiast vooruit en missen de lunchstop in Orisson en vervolgens het Mariabeeld. Gelukkig hadden ze een strategische stopplek een kilometer verder gevonden die onze chauffeur direct herkende op de foto zodat hij ze terug kon halen. Morgen wordt het zonnig zei de chauffeur die ons naar Saint Jean terug bracht. Het etappedrankje smaakte heerlijk. Vanavond gaan we naar de pelgrimsmis en eten daarna in onze nieuwe herberg. Het was een heerlijke dag.
Amsterdam – Parijs – Biarritz – Saint Jean Pied de Port. Van 21 naar 32 naar 20 graden, zonnig en warm door Frankrijk. Aankomst in Saint Jean Pied de Port in de regen.
We zijn er. ”We’ dat zijn Karin, Gerrit, Simone (Siem), Mieke, Karin, Annemieke, Poppie en ik, Simone. De dag begon voor mij met het zwaarste onweer ooit in Amsterdam, maar toen we vertrokken was het gelukkig rustig en helder en weer warm. De poortjes bij het overstappen in Parijs waren een avontuur, maar voor de rest ging alles goed. Na een ontspannen, maar best lange treinreis via Parijs en Biarritz komen we om half 10 s avonds met de taxi aan in Saint Jean Pied de Port, de startplek voor pelgrims die via de Camino Frances naar Santiago lopen, bijna 800 km van hier. Al sinds de middeleeuwen trekken pelgrims vanaf hier via de Route Napoléon over de Pyreneeën naar Spanje. De afgelopen week was het hier extreem warm, code rood. Gelukkig is dit nu voorbij. Het motregent en is koel. Nu gaan we eerst slapen. We kijken uit naar morgen. Dan start onze Camino tot Burgos, bijna 300 kilometer in 16 wandeldagen.
Poppie wacht ons in Brussel op met de Belgische vlag. Zo kunnen we haar niet missen. Aankomst in Parijs. Hier is het heetOnderweg naar Biarritz. Het wordt bewolkt
Aankomst in Biarritz. Het regent. Van links naar rechts: Gerrit, Annemieke, Siem, Karin, Mieke, Simone en Poppie
13 juni, 14 km van Cardunuela naar Burgos 14-32 graden, zonnig
En vandaag hebben we dan de laatste dag van onze fantastische camino van Saint Jean Pied de Port naar Burgos. Wat een speciale ervaring! Wat ik hoor….zeer mooie natuur, een wandeling waardoor intense rust vanbinnen ontstaat, de moed om door te gaan. Dankbaar dat we het hebben kunnen doen.
Vanmorgen zijn we vanaf herberg Santa Fe vertrokken.
Langzaam dalen we af naar Burgos. Voor ons zijn de hoogteverschillen voorbij.
Misschien verlangen we alweer naar thuis op de bank???? Deze muurschildering zien we in Cardunuela.
Ook deze vinden we erg leuk….
Nog een stukje door de glooiende natuur.
Voorbij Orbaneja lopen we een stukje langs de grote weg. Als we de snelweg over zijn is het goed opletten. Om bij route langs de rivier te komen, ga je meteen na de snelweg linksaf
Daar gaan we dan in het vroege ochtendlicht. Met nog een heerlijke wandeltemperatuur. We volgen onze schaduwen, die ons de “weg” wijzen.
We vinden de weg langs de rivier. Zie de aanwijzing op dit bord.
Daarna is het nog 7 km langs de rivier en door een prachtig park. Op deze zaterdag maken vele inwoners van Burgos een wandeling. Gezinnen, kinderen die hun ouders in rolstoel meenemen. Gezellig! En steeds opnieuw horen we “buen camino”
Dichtbij ons hostel zijn we weer samen voor ons etappe drankje. Tatata, we hebben het allemaal gehaald en feliciteren elkaar voor het behaalde resultaat. Bijna 300 km volgens het boekje van John Brierley en dat allemaal met onze eigen voeten. Wauw dat dat zomaar kan……de ene voet voor de andere voet en gewoon gaan…
We kunnen pas om 15 uur bij het hotel terecht en besluiten we eerst de stad in te gaan.
Door het straatje van de algemene herberg en dan kom je bij de kathedraal.
Natuurlijk gaan we die bezoeken. De vele rozetten, de beelden, de beeltenissen, het is heel indrukwekkend.
Dank je wel aan alle lezers. Wij kijken terug op een mooie camino met intense ervaringen.
12 juni, 25 km van Vilafranca naar Cardunuela, zonnig 28 graden
Ook vandaag gaan we om 7 uur vertrekken. De meesten van de herberg waren al onderweg. In onze slaapzaal waren de mensen al om 5.15 uur aan het rommelen. Zo vroeg op, betekent een schitterende zonsopkomst. We kijken uit het raam en zien dit. Hoe mooi kun je wakker worden? Het kerkje van Vilafranca staat voor onze neus.
We zijn er klaar voor en gaan opgewekt op pad.
De dag begint met een stevige klim naar Alto Mojapan, op 1100 meter, een van de hoogtes van Monte de Oca. Daarna een kleine daling en de volgende top is Alto Pedraja.
Bij de eerste top komen we bij Monumento a los Caidos. Een monument voor 300 mensen, die op deze plek werden doodgeschoten door degenen die de staatsgreep van Franco tegen de Republiek steunden. Het was aan het begin van de burgeroorlog.
Vooral die 2e klim is een korte stevige klim.
Op het pad was een man met wat koffie en fruit. Even een moment om te rusten.
Na 12 km dalen we naar San Juan de Ortega. De kerk is er open, we steken er een kaarsje aan.
We dalen af naar het dorp Ages.
Vlak voor het dorp Atapuerca zien we stenen van de opgravingen uit de oudheid. In Atapuerca is er ook een museum van.
Na Atapuerca komt de klim naar Alto Cruceiro op 1080 meter Een heel stenig pad. De voeten moeten echt zoeken naar een stevig plekje.
De afdaling aan de andere kant geeft uitzicht over de gekleurde velden en de dorpen Villaval en Cardunuela.
In Cardunuela treffen we bij herberg Santa Fe, Marion en Mieke weer. Samen genieten we van het etappe drankje.
Een prachtige wandeldag. Morgen is het de laatste wandeldag en komen we in Burgos aan.
11 juni, 13,5 km van Belorado naar Vilafranca Monte de Oca, zonnig 22 graden
Vandaag zijn we uitgeslapen…..op tijd naar bed en pas om 8 uur ontbijten, omdat we een korte afstand hebben. Op onderstaand overzicht, van links naar rechts. En je ziet het we zijn al een stukje gestegen.
Klaar voor vertrek….
De muren van Belorado zijn versierd met de mooiste muurschilderingen. Knap gemaakt, je ziet er diepte in.
We volgen de richting van de N120 weg. Een pad veel verder van de weg, zodat we de stilte van de natuur met de vele vogels goed konden horen. Een heerlijke wandeldag. We stijgen in totaal 200 meter, maar hebben er geen erg in, het is iets meer dan vals plat.
De lucht is straks blauw met nog een frisse wind. Wat zijn de klaprozen tegen die blauwe lucht mooi!
We logeren in hotel San Anton Abad. Daar hebben ze een speciale pelgrimafdeling met voor ons losse bedden.😉 Ook hebben we daar een pelgrimsmenu voor €18. Echt genieten…..
10 juni, 17 km van Granon naar Belorado, licht bewolkt, later zonnig 18 graden
Omdat we op 2 verschillende plekken sliepen, was het vanmorgen eerst de bagage naar 1 adres brengen. Zo was de overnachting in Granon toch geregeld. De bar voor het ontbijt was om 8 uur open. We hebben vandaag niet zo een lange route en dan is vertrek na 8.30 uur geen probleem.
We zwaaien Marion en Mieke uit. Daar gaan ze….
Aan het einde van Granon wacht ons het schitterende heuvelland. Wat een mooi licht krijg je met een paar wolken. De Camino weg ligt aan onze voeten.
Onze schaduwen strekken zich voor ons uit.
Eerst helemaal langs dat pad naar beneden, daarna links af. We zien de pelgrims voor ons als kleine stipjes voortbewegen.
We komen vandaag in de provincie Burgus, regio Castilla y Leon. Gemarkeerd met dit grote bord.
De omgeving blijft nog steeds even mooi. Vals plat omhoog en hier en daar ook even licht dalend.
We komen vandaag langs een aantal kleine plaatsjes. O.a Redecilla del Camino waar we dit pelgrims monument zien. Zo met het tegenlicht is het precies of wij er ook bijhoren.
Het deel van Viloria de Rioja is zwaar. Dat komt niet door de hoogteverschillen, maar doordat we voortdurend langs de grote weg, de N120 lopen. Er is een apart pad voor de voetgangers. De randen staan vol met bloemen. Paars, wit etc. Een lust voor het oog. Als we over de weg kijken is het mooi. In de velden zien we vele graansoorten. Goudgeel, groen in vele tinten. Velden met doperwten en velden vol zonnebloemen. Die zij nog niet in bloei. Dat duurt nog wel even…..
We overnachten in albergue A Santiago, nog 1 km voor Belorado
9 juni, 23 km van Azofra naar Granon, bewolkt, 16 graden
Een fijne plek, de algemene herberg in Azofra. Omdat we allen een 2 persoonskamer hadden, hadden we een goede nachtrust. We gaan bij de bar Sevilla ontbijten. Daar hadden we gisteren ook een uitstekend pelgrimsmenu (€20) We vertrokken niet zo vroeg vandaag omdat het een koele dag is.
De eerste 10 km stijgen we naar Ciruena, dan afdalen naar Santa Domingo en opnieuw stijgen naar Granon.
Vandaag veelal over onverharde paden door het glooiende landschap.
Naar Ciruena lopen we een stukje op met Lisa uit Zuid Afrika. Die hadden we een paar dagen geleden ook ontmoet. Zo gaat dat op de camino, mensen waarvan je dacht, die zijn voor….staan dan plotseling weer voor je. Zo voelt de Camino familie.
In Ciruena komen we bij een koperen beeld van de pelgrim.
We lopen door het spookdorp met vele leegstaande huizen. Daarna begint de prachtige afdaling naar Santa Domingo. We vragen ons af, waar we in het leven staan, als je het leven vergelijkt met deze weg. Voor de top, in het dal, op de top. Alles is goed en fijn er een keer over na te denken.
Op een heuvel staat het beeld van Santa Domingo. De heilige die over Santa Domingo waakt.
In Santa Domingo worden we gemotiveerd om door te gaan. Buen camino….Camino de Santiago
We bezoeken de kathedraal en zijn onder de indruk van wat we er zien. De glas in lood ramen, de beeltenissen op de deur, de kippen in de kerk.
Het verhaal van de kippen in de kerk:
De legende in het kort
Een Duits gezin met hun zoon Hugonell overnachtte in de stad tijdens hun pelgrimstocht naar Santiago de Compostela.
De dochter van de herbergier werd verliefd op de zoon.
Hij wees haar af, waarna ze uit wraak een zilveren beker in zijn tas verstopte.
De jongen werd gearresteerd, schuldig bevonden aan diefstal en opgehangen.
De verslagen ouders vervolgden hun
reis.
Het mirakel
Toen de ouders terugkeerden, zagen ze hun zoon nog steeds levend aan de galg hangen.
Hij verklaarde dat Santo Domingo hem had behoed voor de dood.
De ouders gingen direct naar de rechter om dit wonder te melden.
De rechter weigerde hen te geloven en verklaarde: “Jullie zoon is even levend als deze twee gebraden kippen in mijn bord.”
Direct na zijn woorden sprongen de gebraden haan en kip overeind, kregen veren en begonnen luid te kraaien.
De laatste 7 km’s naar Granon: een pad met langs de randen vele bloemen.
Er zitten stevige klimmetjes tussen. We lopen allemaal makkelijk naar boven. Niet buiten adem, kleine pasjes.
Dan komen we in Granon aan.
In de avond gaan we samen naar de bar voor een heerlijke maaltijd.
8 juni, van Ventosa naar Azofra 16 km, eerst bewolkt, later zonnig 25 graden.
Vanmorgen gingen we voor vertrek bij de bar ontbijten. Ieder van ons koos voor het uitgebreide ontbijt met tostadas en yoghurt met vruchten. Een goede start van de dag.
Van Ventosa af is het klimmen naar Alto de San Anton op 670 meter. De eerste top op onderstaand overzicht.
Als we terugkijken, zien we het kerkje van Ventosa liggen.
Bovenaan hebben we uitzicht over de wijngaarden in de richting van Najera.
Een bekend punt is de Poyo de Roldan en iets verder de Honey Bee. We slingeren tussen de druivenranken door.
Ik vind er de tekst “And suddenly you know…it’s time to start something new, and now you the the magic of a new beginning,”
We komen langs velden met klaprozen en zien ook regelmatig vlinders.
Naar Najera dalen we tot de rivier. Intussen hebben we er 10 km opzitten en nemen tijd voor een pauze.
De Camino na Najera gaat door een natuurgebied. We hebben er een kleine stijging naar 560 meter. Verder is het er glooiend.
In Azofra zijn we weer samen en horen elkaars verhalen. Wij hebben de Camino gewoon kunnen volgen. Mieke en Marion mochten ergens niet door en moesten zelf een pad zoeken. Ze waren er trots op dat ze het gewoon hadden kunnen vinden.
We slapen in Azofra in de algemene herberg. Kleine 2 persoons kamers met buiten zelfs een voetenbad.
