In onze herberg Don Alvaro gaat in de avond de haard aan en krijgen de gasten een sterk drankje. Erg gezellig met 2 canadezen, een limburgse en een man uit Australie. Leuk om hun camino verhalen te horen en te delen.
26 maart 2016
18,7 km
Zwaar bewolkt, af en toe een bui 10 graden
Na de grote stijgingen van en naar O Cebreiro denk je dat het vooral vlak zou kunnen zijn…..Zo zit dat niet in Galicie. Heuvel na heuvel, alleen zijn de stijgingen niet meer zo groot. De dag begon met een stijging van 300 meter met sterke stijgingspercentages.
24 maart 2016
18 km
Zeer zonnig, 15 graden, in de ochtend vorst!
Het is de zwaarste etappe tot nu toe! Een stijging van 600 naar 1300 meter en de laatste 8 km van 700 naar 1300 meter over stenen paadjes. Ik ben zeer trots op Chris, Paul en Ellen. Die hebben het toch maar gefixed!
Dat was nou weer mooi! Volgens mijn informatie zou de herberg in Cacabelos nog gesloten zijn en de overige mogelijkheden om te overnachten hotels. Hotel La Gallega heeft sinds enkele jaren ook 4 persoons pelgrimskamers en zijn in de wintermaanden geopend. Zo was het voor ons mogelijk om de etappes te veranderen in etappes van ongeveer 20 km.
Chris komt erachter dat hij zijn mooie leren hoed niet meer heeft. Overal wordt gezocht, ook door de lieve eigenaresse. Geen hoed te vinden! Mogelijk door een ander meegenomen. Als troost krijgt Chris een zonnehoed… jammer!!
Na het ontbijt nemen we afscheid van 2 amerikanen en een jonge duitser van 25 die we al enkele dagen tegen komen.
De herbergier van de herberg Santa Marina in Molinaseca zorgt voor een ontbijt. We kunnen al om 7 uur ontbijten, maar we vinden 7.30 uur vroeg genoeg. Na het ontbijt vertrekken we om 8.15 uur richting Ponferrada. Helemaal langs Ponferrada, zodat we het glooiende landschap aan ons voorbij zien glijden.
19 maart 2016
23,5 km
10 graden, bewolkt af en toe motregen
In de mooi herberg van Villares worden we om 7.30 uur verrast met een uitgebreid ontbijt. Christien en Stephan besteden veel zorg aan de herberg en hebben daarvoor vorig jaar 3 sterren ontvangen. Een aanbeveling om de lange afstand van Mazarife naar Astorga te overbruggen.
18 maart 2016
17,1 km
Eerst zonnig 10 graden, later bewolkt en wat regen
In de herberg “casa de Jesus” in Mazarife hebben we gisteren gezamenlijk gegeten. Een erg internationaal gezelschap; 2 Ierse dames, een duitse vrouw Tekla, een Pool. Leuk al die ontmoetingen. We hadden lentegas( linzen) en een heerlijke vis. De herberg zelf is nogal aan groot onderhoud toe…. koud in de douches en elektriciteit zonder enige bescherming. Er wordt druk gewerkt dus wie weet? Vanochtend hadden we daar een ontbijt en zo gingen we om 8.30 uur op pad.
17 maart 2016
22,2 km
2 graden in de ochtend, 9 graden in de middag, bijna windstil.
We staan om 7 uur op en zijn om 7.30 uur de deur uit. De straten van Leon zijn net schoongemaakt en wij gaan op weg om een cafe te vinden om te ontbijten. Deze pelgrim heeft geen haast en zit hier al jaren.
En jawel, we hadden dan toch veel geluk vandaag! De faculteit geneeskunde van de universiteit van Santiago vierde vandaag de inauguratie van de afgestudeerde doctors… inclusief viering in de kathedraal met het befaamde wierookvat (Botafumeiro).
De Botafumeiro is het grootste wierookvat ter wereld en wordt gebruikt aan het einde van de pelgrimsmis in de Kathedraal van Santiago de Compostella.
13 en 14 april
We gaan dezelfde dag door naar Finistere, want daar willen we de zonsondergang gaan bekijken. Een weg van 3 km stijgen om naar het einde van het land te gaan.
Vandaag gaan we naar ‘het einde van de wereld’, zo noemde men de kuststrook aan de Atlantische Oceaan. Dit was al een heidense gewoonte, toen men nog geloofde dat de aarde vlak was. Later heeft de katholieke kerk dit heidense gebruik gerecupereerd als bedevaart.
Nog even de laatste heuvel van Monte de Gozo, de laatste kuitenbijter, de laatste km, de laatste keer “we zijn er bijna”.
En een paar uurtjes later bereiken we Santiago. We gaan onmiddellijk onze ‘Compostela’ afhalen in het pelgrimsbureau.
De “Compostela” was in vroegere tijden een met de hand geschreven document met zegel van de kardinaal-priester, en sinds de 16de eeuw in gedrukte vorm. Het bezit van die bewijsbrief bood bijkomende voordelen: vooreerst een gedeeltelijke aflaat (zelfs een volle aflaat tijdens een H. Jakobusjaar) én vervolgens een gemakkelijker toegang tot de faciliteiten (in gasthuizen, refuges, hospitalen, hospices, kloosters enz.) voor onderdak en eten, tijdens de lange terugweg. Eenmaal thuis konden de pelgrims, met die bewijsbrief in de hand, opgenomen worden in een Jakobus-broederschap.
Onze laatste lange stapdag start vandaag terug onder een goede gesternte. Zonnig en warm. We wandelen van Calzada naar Labacolla, op zo’n tien kilometer van Santiago.
Onder zware bewolking starten we en na enige tijd begint het te regenen. Niet zo erg, de Camino mag immers niet te gemakkelijk zijn. We wandelen door een prachtig gebied, temidden van eucalyptus bossen. In Galicie blijft het glooiend, kleinere heuvels met voor ons stijgingen en dalingen en daardoor bij elke stap veranderende vergezichten.
Elke morgen worden we gewekt door mijn wekmelodie “it’s a long way to Tipperary”. We zijn stilaan getraind om zeer snel onze rugzak te maken en kunnen zelfs in het donker alles terugvinden.
Helaas… Spanjaarden blijken niet altijd even stipt te zijn en gemaakte afspraken voor bijvoorbeeld het tijdstip van een ontbijt kunnen gemakkelijk met een half uurtje opschuiven! Ook dat is de Camino.
Vandaag krijgen we koeler weer en ze hebben regen voorspeld. Gelukkig blijft de regen uit. We stappen naar Melide, een stadje waar sinds de Middeleeuwen twee Sint-Javobsroutes samenkomen. Het stadje ligt in de provincie A Coruña en in de regio Galicië.
Ook vandaag stralend weer op de Camino! We stappen eerst tot Portomarín (met de lange brug over de Rio Miño) en daarna vervolgen we onze weg naar Ventas de Narón.
Internet blijkt ook hier zeer langzaam te werken; daarom helaas maar enkele foto’s.