Een stralende zonnige dag, de eerste sinds lang. Het ontbijt in de herberg bestond uit een pakje koekjes en doorkijkkoffie….. Voldoende redenen om betere oorden op te zoeken. We vonden een oud en lief vrouwtje bereid om haar mini-bar en -winkeltje voor ons te openen.
De regen is ook vandaag terug stipt op post… We wandelen van Mos over het stadje Redondela naar Arcade. We wandelen een stukje over de oude “Romeinse Heirweg”, oospronkelijk aangelegd om snel Romeinse troepen te transporteren, en nu pelgrims… Arcade is gelegen langs een prachtige baai die uitkomt op de Atlantische Oceaan. Helaas, in de regen en storm is er weinig van te zien.
Opnieuw een dag vol regen, een dag van Rubiães in Portugal naar Tui in Spanje, vlak over de Portugese-Spaanse grens. Het is een lang weekend in Portugal en dan zijn er veel Portugezen op de Camino. Vooral de wielerterroristen op hun BMX-en storen ons wandelaars op de smalle paadjes.
18,1 km Met een forse stijging over glibber keien naar Alto da Portela Grande is dit de zwaarste etappe van de camino portugues.
Vandaag ‘Feest van de Arbeid’, ook in Portugal, en… we hebben het geweten. Het was ‘arbeiden’ vandaag; de ganse dag een striemende regen en een zware beklimming van de ‘Alto da Portela Grande’ als scherprechter om de ware pelgrims van de anderen te onderscheiden. Idyllische wandelweggetjes werden omgetoverd in wilde bergriviertjes.
Hier in Portugal blijft het heuvelachtig. Vandaag is er een top van 160 meter. Heel wat en het voelt als grote stijging……..Dit is een kleine oefening voor morgen…….
Na een voortreffelijk ontbijt nemen we afscheid van ons sympathieke gastgezin. We stappen vandaag naar Ponte de Lima. Ponte de Lima wordt het oudste stadje van Portugal genoemd. Het ligt aan de ˜Rio Lima” en een oude middeleeuwse brug overspant de brede rivier.
17 km
Een zonovergoten dag, staalblauwe lucht, een gezellig ontbijt in de stad en een zalige tocht voor de boeg temidden van de Portugese natuur. Wat heeft een mens meer nodig om gelukkig te zijn? En dit te kunnen delen en ervaren met vier andere pelgrims en zalige mensen.
De eerste stapdag is voor iedere deelnemer altijd een beetje spannend en genereert wat onzekerheid. Ik heb er onmiddellijk een rustig vertrouwen in dat we met deze voltallige groep in Santiago zullen aankomen. Iedereen is immers goed gemotiveerd en voorbereid.
Vanaf het airporto hostel nemen we als eerste de metro om naar het centrum van Porto te gaan. We bezochten er de kathedraal en via kleine steegjes daalden we af naar de Douro rivier. We hadden een fantastisch uitzicht op de Porto-wijnhuizen en op de oude brug die de Douro overspant. De brug, met enkelspoor, werd tussen 1875 en 1877 door Eiffel et Cie gebouwd, naar een ontwerp van Théophile Seyrig. Daarna gaan we met de metro naar Matoshinhos en kiezen voor het eerste deel langs de kust. Vandaar af is het nog 15 km naar het overnachtingsadres in Vila Cha, cafe Tony. Het is prachtig, het eerste deel langs de kust!
Deze camino gaat van Porto naar Santiago, de traditionele route door het binnenland. Zie onderstaand kaartje. Eerst een stukje de groene route vanaf Porto, daarna via Valenca over de rivier Minho naar Santiago.
Ik (=Mieke) ga naar Schiphol om Vieni, Ingrid, Monique en Wil te verwelkomen voor hun camino. Helaas kon Rineke niet mee door een blessure. Rineke wenst de mede wandelaars ook een mooie camino toe. In gedachten loopt ze mee.
Ze reizen deze keer met TAP air. Een portugese maatschappij die af en toe ook tickets via Skyscanner verkoopt. Een hele handige site om goedkope tickets te vinden.
En jawel, we hadden dan toch veel geluk vandaag! De faculteit geneeskunde van de universiteit van Santiago vierde vandaag de inauguratie van de afgestudeerde doctors… inclusief viering in de kathedraal met het befaamde wierookvat (Botafumeiro).
De Botafumeiro is het grootste wierookvat ter wereld en wordt gebruikt aan het einde van de pelgrimsmis in de Kathedraal van Santiago de Compostella.
13 en 14 april
We gaan dezelfde dag door naar Finistere, want daar willen we de zonsondergang gaan bekijken. Een weg van 3 km stijgen om naar het einde van het land te gaan.
Vandaag gaan we naar ‘het einde van de wereld’, zo noemde men de kuststrook aan de Atlantische Oceaan. Dit was al een heidense gewoonte, toen men nog geloofde dat de aarde vlak was. Later heeft de katholieke kerk dit heidense gebruik gerecupereerd als bedevaart.
Nog even de laatste heuvel van Monte de Gozo, de laatste kuitenbijter, de laatste km, de laatste keer “we zijn er bijna”.
En een paar uurtjes later bereiken we Santiago. We gaan onmiddellijk onze ‘Compostela’ afhalen in het pelgrimsbureau.
De “Compostela” was in vroegere tijden een met de hand geschreven document met zegel van de kardinaal-priester, en sinds de 16de eeuw in gedrukte vorm. Het bezit van die bewijsbrief bood bijkomende voordelen: vooreerst een gedeeltelijke aflaat (zelfs een volle aflaat tijdens een H. Jakobusjaar) én vervolgens een gemakkelijker toegang tot de faciliteiten (in gasthuizen, refuges, hospitalen, hospices, kloosters enz.) voor onderdak en eten, tijdens de lange terugweg. Eenmaal thuis konden de pelgrims, met die bewijsbrief in de hand, opgenomen worden in een Jakobus-broederschap.
Onze laatste lange stapdag start vandaag terug onder een goede gesternte. Zonnig en warm. We wandelen van Calzada naar Labacolla, op zo’n tien kilometer van Santiago.
Onder zware bewolking starten we en na enige tijd begint het te regenen. Niet zo erg, de Camino mag immers niet te gemakkelijk zijn. We wandelen door een prachtig gebied, temidden van eucalyptus bossen. In Galicie blijft het glooiend, kleinere heuvels met voor ons stijgingen en dalingen en daardoor bij elke stap veranderende vergezichten.
Elke morgen worden we gewekt door mijn wekmelodie “it’s a long way to Tipperary”. We zijn stilaan getraind om zeer snel onze rugzak te maken en kunnen zelfs in het donker alles terugvinden.
Helaas… Spanjaarden blijken niet altijd even stipt te zijn en gemaakte afspraken voor bijvoorbeeld het tijdstip van een ontbijt kunnen gemakkelijk met een half uurtje opschuiven! Ook dat is de Camino.
Vandaag krijgen we koeler weer en ze hebben regen voorspeld. Gelukkig blijft de regen uit. We stappen naar Melide, een stadje waar sinds de Middeleeuwen twee Sint-Javobsroutes samenkomen. Het stadje ligt in de provincie A Coruña en in de regio Galicië.
Ook vandaag stralend weer op de Camino! We stappen eerst tot Portomarín (met de lange brug over de Rio Miño) en daarna vervolgen we onze weg naar Ventas de Narón.
Internet blijkt ook hier zeer langzaam te werken; daarom helaas maar enkele foto’s.