Het is mooi om te zien dat het camino gevoel al ontstaat tijdens een dagwandeling. Deze keer in een voor mij onbekend gebied van Rhenen naar Veenendaal.Met dank aan Chris die ons de weg heeft gewezen.
Vandaag speciaal uitgenodigd de wandelaars van de camino francais van september, zodat die alvast kennis kunnen maken. En ook Bettine en Marijke die mee wandelen op de camino die over 2 weken van start gaat. Gezellig om kennis te maken. Degenen die volgend jaar meegaan of belangstellenden….altijd van harte welkom.
We lopen over de Utrechtse heuvelrug, een hoge zandrug die zich uitstrekt van Hilversum tot Rhenen.Met heideterreinen, vennen en stuifzanden.
Onderweg helemaal geen horeca, zodat we picknicken bij dit heideveld. Het is een beetje heiig met weinig zon. Een prima temperatuur.
Kleine paadjes met af en toe flink wat modder. Je merkt dat het veel heeft geregend.
Een hele mooie wandeling van 17,5 km. Met de hei in bloei wordt alles mooi paars gekleurd.
Dank voor de gezellige dag en tot een volgende keer .
Toen de wekker vanmorgen 1 uur te vroeg afging was het keihard aan het regenen……Alle dagen prachtig weer en nu vanochtend motregen en mist. Zowel Tilly als Marga vinden het niet erg en we gaan dan ook vol goede moed op pad.
In de herberg El Sol hebben ze het ontbijt al om 7.30 uur klaar staan, omdat we op tijd willen vertrekken. Zo gaan we om 8.15 uur de deur uit. Dorine blijft in Finistere en zal zich in Muxia weer bij ons voegen.
De gastvrije herberg van O Logoso had voor ons 2 kamers gereserveerd in het pension. Toch wel heel lekker. Even geen piepende stapelbedden en gesnurk! We ontbijten in het bijbehorende cafe.
Met dit fantastische weer kijken we onze ogen uit. Dit in tegenstelling tot een paar jaar geleden, toen we alleen maar regen hadden.
Na het ontbijt in Casa Pepa gaan we op pad.
Het is nog lekker fris als we de deur uitgaan. Het is half bewolkt en juist dat zorgt voor een mooie lichtval in de ochtend.
Ook in de herberg van Vilaserio worden we verweñd. Een 4 persoonskamer! Dat is heel fijn, omdat we deze keer korte afstanden lopen (10-15 km) en dan ook niet zo vroeg opstaan.
We hebben een 4 persoonskamer in de herberg San Jose in Negreira. Een hele mooie grote herberg net iets uit het centrum. We genieten ervan. Alles wat een pelgrim nodig heeft. Een bed, een goede nachtrust, winkels voor je dagelijkse proviand.
Een van de dingen waar we zo van genieten op onze camino is de gastvrijheid in bepaalde herbergen. Daar is Casa Riamonte bij Augapesada er een van. Gebruik maken van de tuin en overdekt terras, en een heerlijke paella voorgeschoteld krijgen.
25 graden, zon met een verkoelende wind.
Natuurlijk is het heel gezellig met het feestgedruis in Santiago! “The last stamp” is midden in het centrum en ja, met de ramen open hoor je tot diep in de nacht de muziek. Dat hoort er een beetje bij…. vanochtend gingen we in San Martin ontbijten. Een ontbijt buffet voor € 6. Dat is genieten. Daar gevraagd of er toevallig plaats is vrijgekomen voor volgende week vrijdag. YES! We kunnen daar slapen. We hebben geluk er had een groep geannuleerd.
En vandaag was het de beurt van de wandelaars van het najaar. De wandelaars van de camino portugues en van de camino ingles kwamen kennis maken met elkaar en met Ria. Ria gaat in september de camino portugues begeleiden. Ook waren vandaag Gert Jan en Ada aanwezig. Die lopen vanaf St. Jean Pied de Port.
Op de Posbank….
We vertrekken om 11 uur vanaf station Dieren. Zo heeft ook Francis uit Walcheren tijd genoeg om met de trein te komen. We gaan door diverse beukenlaantjes naar de top van de Carolinaberg. Wij voelen ons heel klein bij die immense stammen.
Even uitblazen bij de top. Ja, hier zijn het forse stijgingen en dat voel je. Sommigen zijn net begonnen met trainen, anderen hebben al genoeg km in de benen. Maar heuvels in Nederland dat is toch even wat anders.
Vandaar af gaan we door een beukenlaan naar de Prins Willemberg. De weg door de Onzalige bossen leggen we klimmend en dalend af.
Zo komen we boven op de Posbank aan voor een welverdiende pauze.
De hei staat nog net niet in bloei. De boerenwormkruid en de Jacobskruiskruid wel en geven een mooi contrast met de heuvelachtige achtergrond.
Vanaf de Posbank heb je kronkelpaadjes langs de heide. Het is weer een mooie wandeldag met prima temperatuur.
Dan lopen we door het erosiedal van de Beekhuizerbeek. Reusachtige bomen omranden de beek.
Om 15.45 uur komen we bij het station van Velp aan. Relaxed reizen met trein. Zo kun je alvast uitrusten.
Medewandelaars, dank voor het fijne gezelschap en alvast “Buen camino”.
Deze ochtend is het ook bewolkt, maar we hebben wederom geluk. Droog en een prima wandeltemperatuur.
We lopen even langs de bakker voor wat brood en gaan daarna door de weilanden langs de Geul.Het is te zien dat het de laatste maand erg nat is geweest. De oevers zijn ver uitgesleten door het water dat er door is gespoeld.
We gaan dan door Mechelen waar we afscheid nemen van Gea. Die loopt direct naar Vijlen. Eerst nog even een groepsfoto.
Er volgt een mooie route naar de Gulpenerberg. Daarna lijkt de beschrijving niet te kloppen . We komen een heel eind ten zuiden van Gulpen uit. Ook vorig jaar in december hebben we hier lopen zoeken. We hebben er geen probleem mee en genieten van de mooie natuur.
Cypressen op de horizon? Later blijken het coniferen te zijn. Dit zien we als we aan de overkant van het dal via Wahlwiller en Nijswiller naar Vijlen teruglopen.
Deze dag kent vele langdurige stijgingen en snelle dalingen. Zowel Gert Jan als Ada en Toos laten zien dat ze deze wandeling goed aankunnen. Op naar de camino van september.
Het waren super dagen! Dank aan de Bed&Breakfast Agenkirk in Vlijmen, Oud Holset en de Smidse in Epen.Prima herbergen met uitstekende maaltijd in een gastvrije accomodatie. En natuurlijk aan Gea, Gert Jan, Ada en Toos voor het prettige gezelschap.
Vandaag loopt het toch weer anders dan gedacht. We lezen de route vanaf Holset met 2 personen….. en toch komen we niet op de juiste plaats op de Epenerbaan.
We volgen de aanwijzing. In een bocht naar rechts ziet u een veldweggetje naar links. Dat steeds maar rechtdoor blijven volgen. We zouden het kruis ter nagedachtenis aan de Russische soldaten moeten vinden bij een t kruising. Niet dus. Gelukkig heb ik een gedetailleerde kaart en zo gaan we richting Sippenacken. Groot is onze verbazing wanneer we het monument plotseling wel vinden.
We pakken de route weer op en gaan zo over de golfbaan Mergelhoof en volgen hier Sentier 58.
We hebben pauze op het terras bij het restaurant van de golfclub en genieten van het uitzicht.
Het is prachtig hier net over de Belgische grens. Omdat we de route vanaf Sippenacken al gelopen hebben besluiten we langs de Geul richting Ter Gracht te gaan.
Het dreigt ook nu te gaan regenen. Een keer vallen er dikke druppels. Er steekt dan een koude wind op, maar het valt weer mee! Wel geeft dit weer van die schitterende donkere wolken.
Nu zijn we wel heel dicht bij Epen en we hebben nog tijd. Dan kiezen we voor een extra lus via Terziet. Heel mooi is het stuk langs Stekeltjes door de weilanden.
Zo komen we om 16.15 uur aan bij Herberg de Smidse. Een terrasje in de zon. Dat hebben we verdiend! Het is hier in het Limburgse land voortdurend stijgen en dalen.
Dit limburgse landschap is mooier als het droog is.. e vorige keren hadden we regen en dan is het nu extra genieten.
Van Vijlen af gaan we naar het zuiden door bossen. De routebeschrijving is herzien door Yvonne Cox van Agenkirk en Gert Jan leest de route. Zo vinden we deze keer de weg.
Op een gegeven moment volgen we een heel kronkelig paadje door het bos op zoek naar een vreemde boom. Is dit de vreemde boom? Hij is wel heel apart…
Maar we moesten toch deze boom hebben. Hierna gingen we linksaf.
Bij het schitterend gelegen restaurant het Hijgend Hert hebben we pauze na ongeveer 5 km.
Via een pad langs de Belgische grens komen we bij grenspaal 4 uit.
We boffen met het weer! De voorspelde regen komt pas als we in Holset zijn. Tussen de middag worden we verrast door de zon en dan is het gelijk lekker.
Dan gaan we naar het 3 landenpunt. Het hoogste punt van Nederland op 375 meter hoogte. Stevige klimmen vandaag. En dat voor Nederland.Heel toevallig kunnen we genieten van zang en een orkest.
Langs de duitse grens vervolgen we onze weg langs Vaals. Ook hier mooie vergezichten.
Langs kasteel Vaalsbroek en een landelijke binnenweg gaan we naar Holset net voor de ergste bui en met een etappebiertje
Hier in het zuid limburgse land is het een heel anders stukje Nederland. Heuvels! Een prima gebied om te trainen voor een camino of omdat je het hier zo mooi vindt.
We zijn er allemaal om 12 uur, zodat we na de lunch nog een wandeling kunnen maken. Direct naar het zuiden.
Vijlen ligt op een ware heuvel en om naar Sippenacken te gaan passeer je het Vijlenerbos via het Geuldal. Eerst naar het dal ten zuiden van Vijlen en dan weer omhoog. Een pittige stijging en een mooie training voor Gert-Jan, Ada, Gea en Toos.
Gert Jan, Ada en Toos gaan komende september mee van St. Jean Pied de Port en Gea is bekend met de camino van Santiago naar Finistere.
Helaas zijn de bars in Sippenacken op dinsdag dicht…Ook in de zomer. Daarom gingen we terug langs een camping bij de Cottesergroeve voor een pauze. Aan de kanten van een holle weg vinden we een dassenburcht. Nieuwsgierig kijken we of er iemand thuis is…
Aan weerszijden mooie uitzichten
Over smalle paadjes
Terug naar Vijlen
Vlak bij Vijlen lijkt een bui ons op te wachten. We hebben geluk….slechts een paar druppels als we er zijn…
Nog even de laatste stijging naar Vijlen en dan het etappebiertje. Verdiend!
Santiago
Zonnig, 28 gradenPension: Da Estrela in Santiago “Alle pelgrims keer weer huistoe, elke swerwer kom weer tuis”… (Amanda Strydom – Pelgrimslied)
De meeste van ons blijven nog twee dagen in Santiago en Wim vertrekt vanavond naar Porto om nog enkele dagen de stad te bezoeken.
We hebben het geluk om tweemaal de ceremonie met de Botafumeiro mee te maken. Doorgaans gaat dit enkel door op vrijdagavond, op kerkelijke feestdagen en bij speciale gebeurtenissen. Om een goed plaatsje te hebben zitten we reeds anderhalf uur op voorhand helemaal vooraan klaar in de kathedraal.
Anderhalf uur voor de dienst wachten we reeds in de kathedraal En jawel: de BotafumeiroDe Botafumeiro in Santiago is het grootste wierookvat ter wereld. Volgens overlevering dient de Botafumeiro om de lucht in de kathedraal te zuiveren van onreinheden en onwelriekende geuren van de pelgrims… 🙂
De obligate foto in Hospederia San Martin PinarioVoor al onze intenties, en ook voor die van u beste lezers, kopen we kaarsen en ontsteken we die in de Sint-Fanciscuskerk in Santiago. Het is opmerkelijk stil nadien.
Voor jullie intenties brandt een kaarsje in Santiago…We gaan allen Wim uitzwaaien in het busstation wanneer hij vertrekt naar Porto. Nadien is het terug erg stil in de groep.
Wim vertrekt naar Porto; afscheid… De dag is oud en moe; Santiago in het avondlicht…Ik wil hierbij een speciaal woord van dank richten aan m’n lieve medepelgrims; Elke, Linda Josephine, Wendelien en Wim. Ik heb een groot respect voor jullie en voor de manier waarop jullie deze pelgrimstocht hebben gelopen. Ik heb erg genoten van onze ervaringen. En ik hoop dat onze gemeenschappelijke ervaringen jullie verdere leven een beetje extra kleur geven.
Een speciaal woord van dank voor Mieke die met haar organisatie ‘Reizen in Balans’ deze pelgrimstocht mogelijk maakte en mij de kans bood om zoveel schoonheid te ervaren.
Ik was bij deze Camino slechts een interim-gids. Door omstandigheden kon Anita van Nuland (die ik ken omdat ze meeliep op de Camino del Norte) deze Camino niet leiden. Van hieruit wens ik haar het allerbeste toe en een grenzeloos vertrouwen!
“Vertrouwen is de vogel die het licht voelt, en zingt als de dageraad nog donker is.” (Tagore).
We zijn allen pelgrims, ook u beste lezer, en ik wens jullie verder een goeie reis in dit leven.
“Alle pelgrims keer weer huistoe, elke swerwer kom weer tuis”… (Amanda Strydom – Pelgrimslied)
