Sjan wekt ons met het Wilhelmus op haar telefoon, ter ere van koningsdag. Na het doehetzelf ontbijt in de herberg blijkt het even te regenen, maar ook vandaag zijn de weergoden ons gunstig gezind en blijft het verder droog. Het wordt zelfs warm. We pauzeren in Larrasoana en bezoeken het onofficiele caminomuseum van Santiago en Camino, een broer en zus die echt zo heten, en die in een huis waanzinnig veel spullen van voorbijtrekkende pelgrims hebben verzameld. Ze zijn er zelf niet, maar we ontmoeten een broer die de sleutel heeft als we op zoek zijn naar koffie. Lilian laat er een hartje van de kleinkinderen achter.
Dan gaat het mis: ik val op mijn knie. De schade blijft beperkt tot een schaafwond. Een tijdje later komt Lilian erachter dat ze een gehoorapparaat mist. In het volgende dorp nemen we een taxi terug naar Larrasoana om te gaan zoeken. Helaas – ondanks behulpzame mensen en een aardige taxichauffeur die ijverig mee gaat zoeken – vinden we het niet. Verder lopen dan maar. Die laatste kilometers naar Pamplona zijn dan best zwaar. Even rusten, douchen, caminoboodschappen en dan eten. Het begint te wennen…
KoningsdagbloemenHet museum vasn Santiago en Camino in Larrasoana
Met deze kwast zouden de alleerste gele pijlen zijn geschilderd
Bar dicht. Dan maar zoWeer verder….
Alles is zo waanzinnig groen!Sam, de superperrogrino
De taxichauffeur zoekt meeNiet zo ver meerTrinidad-Arre, de romeinse brug…en de brug voor PamplonaWe zijn er: Pamplona!
Het is koud & guur als we het klooster van Roncesvalles zonder ontbijt verlaten. Regenjassen aan, packcovers over de rugzak en naar Burguete waar we ontbijten en de rugzak bevoorraden in de supermarkt. Langzaamaan wordt het weer beter en pellen we steeds meer lagen af. We hebben een goede pauzestop halverwege en niet al te ver voor Zubiri vinden we nog een mobiele verrassingsbar waar je tevens ondergoed achter kunt laten als je op zoek naar een nieuwe liefde. Lilian doet een poging met een geimproviseerde bh.
Een fijne dag met bospaadjes en vergezichten. Die voorspelde regen laat nog op zich wachten, en ’s avonds is het goed toeven in albergue Suseia, waar we echt goed te eten krijgen en lekker in de tuin kunnen zitten. We laten een was doen en liggen ruim voor pelgrimsbedtijd in een zespersoons kamertje. We gaan goed!
27 april, 26 km, zonnig veel wind en fris, -2-19 graden, Aumont Aubrac- Nasbinals
Het eerste waar ik aan dacht, voor de titel van dit blog was “vorst”. Het voor mij onbekende gebied Aubrac geeft de doorslag, want het is indrukwekkend mooi. Zo koud had ik niet verwacht. Ik ben deze ochtend zelfs met thermobroek gestart. Een strak blauw lucht met een ijskoude westenwind. Zoals vele paden op de Via Podiensis, onverhard.
Wij doen de koningsetappe van de Camino Frances – de route Napoleon – in twee dagen. Gisteren liepen we van Saint Jean naar Orisson: een luttele 8 km, maar wel zo ongeveer de heftigste van de hele camino. Het was geweldig wandelweer: zon en niet te warm, heel aangenaam. We houden een kleine pauze in Honto en rond 12 uur zijn we al in Orisson.
Daar hebben we dan uitgebreid de tijd om te rusten, een wasje te doen, op het terras te zitten, een beetje te lezen, een evaluatierondje te houden en nog een klein wandelingetje in de omgeving te maken voordat het tijd is om te eten. Een goed maal, met veel pelgrims van allerlei nationaliteiten. Debby sluit het rondje ‘wie ben je en waarom doe je de camino?’ op spectaculaire wijze af met ‘ ik ben eigenlijk vergeten waarom ik dit ook alweer wilde doen’. Daarna slapen op een prettig zespersoons kamertje.
De volgende ochtend ziet de wereld er heel anders uit: bewolkt, mistig en een kleine miezerregen. Vandaag gaan we echt de berg over. Vanwege de mist hebben we geen spectaculaire uitzichten, maar eigenlijk is lopen in dit weer ook heel mooi. Het valt niet iedereen even makkelijk, die kilometers naar Roncesvalles. Maar eenmaal daar is het leed snel vergeten en dompelen we ons onder in het pelgrimscircus aldaar: wachten op een bed, een drankje in de bar en temidden van vele andere pelgims eten in La Posada. We hebben het gehaald!
Nog even poseren in saint jean…en dan op wegHet is prachtig wandelweer
En rond de middag zijn we al in OrissonTijd voor de wasen het terrasDe volgende ochtend…is het mistigNavarra! Spanje
26 april, 23 km, La Roche – Aumont Aubrac, zonnig koel 15 graden
Dat was een leuk moment gisteren. Een van de aanwezige mannen vindt een klavertje 4, geeft het aan mij. Ik ontvang het en vraag aan Silvie of ze een beetje geluk kan gebruiken. Ja zegt ze, en ik geef het Klavertje 4 door. Vandaag hoor ik dat ze dat ze dat als een van de bijzondere dingen van haar camino voelt. Waar een klein gebaar groot in is……Delen is dan zo makkelijk.
Vandaag stond 23 km op het plan. Niet veel leek het, maar de stijgingen en dalingen zijn er veel. Het gaat steeds op en neer tussen 1185 en 1050 meter. Zie hoogteverschillen onder bij de foto. Ik volg de oranje lijn en dat is 23 km.
25 april, 27 km, licht bewolkt 20 graden, Saugues- Le Sauvage – La Roche
Het is mogelijk! Ook in Frankrijk zijn er gite municipal. Een soort algemene herbergen. Na Le Puy komen er meer. Hier kun je voor € 13 slapen. In Saugues vind ik op het plein een restaurant waar ik een menu kan krijgen voor €14. En het was heerlijk! Salade, kabeljauw met aubergine, kokos yoghurt en een dessert met frambozen. Mmmmm.
Vandaag kreeg ik de test voor mijn grenzen….vals plat omhoog van 960 naar 1292 meter.
24 april, 19 km, licht bewolkt, 20 graden, St. Privat d’Allier – Saugues
Dat is mazzel! In het dorp St. Privat blijkt een postagentschap te zitten in een hotel. En hier laat ik 2 kg achter. Mijn boekjes van Vezelay naar Le Puy heb ik niet meer nodig. Een lange broek, 1 T-shirt, 1 hemdje, handschoenen en niet te vergeten mijn warme winterjas. Dat gaat allemaal naar huis.
Na een goede nachtrust is iedereen al voor de wekker wakker en gaan we ontbijten in een andere herberg. Waar wij sliepen kun je wel je eigen ontbijt maken maar een paar meter verderop werd het voor ons gedaan. De taxi brengt ons daarna naar het vliegveld waar we ruim de tijd hebben voor koffie en lunch. In het vliegtuig kregen we priority plaatsen. Luxe hoor na ruim 2 weken camino lopen. En dan zijn we na 15 dagen met elkaar camino gelopen te hebben weer thuis. Ieder met zijn eigen herinneringen en ervaringen. Voor mij was het heel erg mooi om deze fantastische groep te mogen begeleiden. Ans, Cilia, Ellen, Rianne en Silvia nogmaals dank voor alles en blijf genieten.
De Franse Spoorwegen staken, en dus hebben we weinig aan onze lang geleden aangeschafte treinkaartjes naar Bayonne. Plan B: we gaan met een busje en met Ton als chauffeur verplaatsen we ons in twee dagen naar Zuid-Frankrijk. Vanmiddag om drie uur arriveerden we – na twee dagen in de auto met een tussenstop in een F1-hotel – in Saint Jean Pied de Port, vanaf waar we in zes weken naar Santiago en hopelijk ook Finisterre zullen lopen.
‘We’ dat zijn Lilian, Chandra, Sjan, Debby, Jan en ik. We bezochten inmiddels het pelgrimskantoor, zaten op het terras en nu zijn de dames vertrokken naar de pelgrimsmis, Jan schrijft, Ton rust en ik zit buiten bij de gite voor een 1e blog.
Morgen gaat t echt beginnen.
Vertrek uit Breda
Eerste maal samenEn weer verder…En daar is dan Saint Jean!Pelgrim op de brugEven rust in de gite……en dan naar het pelgrimskantoor voor informatie…en een eerste stempel in de credencial
23 april, 24 km, bewolkt, een paar druppels, 20 graden, Le Puy – Saint Privat d’Allier
Waar ligt Le Puy, misschien vragen velen zich dat af…? Naar St. Jean Pied de Port is het volgens het lichte Michelin boekje 729 km. In etappes van 20-25 km is dat 29-36 dagen. Ik ga voelen wat kan, en zo mag het zijn. Eind mei, begin juni kan ik dan in St. Jean Pied de Port aankomen.
22 April 2014, laatste wandeldag. Van Cee naar Fisterre. Zon en wolken, 20 graden. Afstand 13km.
Na wederom een uitgebreid keuzeontbijt vertrekken we om half 9 met de taxi naar Cee. Onderweg op enkele plaatsen mist en dat geeft soms mooie beelden. In Cee drinken we koffie en daarna lopen we 13km naar Finisterre. Een afwisselende tocht met als beloning een lange wandeling over het strand met prachtig weer.
We slapen in een hostel met zijn zessen in een ‘kamer’ zodat we nog even gezellig bij elkaar zijn. Ze zijn hier wel streng en omdat we laat thuis zijn moeten we wel stil zijn. Dat is niet erg, we zijn moe na de wandeling naar de vuurtoren voor de zonsondergang. Was heen en terug toch 7km lopen maar mooi om mee te maken.
Na een geweldige camino gaan we morgen naar huis, we hebben de paal met km 0,000 bereikt.
22 april, 18 km, heet en benauwd 27 graden, Le Cros – Le Puy
Op de eerste plaats wil ik Ria Buen Camino wensen. Zij vertrekt vandaag voor de Camino francais. Ook zij zal regelmatig een blog plaatsen.
Het 2e deel van mijn camino zit erop. Van Vezelay naar Le Puy van dinsdag 3 april tm zondag 22 april. In 20 dagen. Een schitterende Camino. Zo ook vandaag. We vertrekken vanwege de hitte om 7.10 uur. Mijn Camino vrienden en ik wilden vandaag samen vertrekken.
Gisterenavond hebben we de mis in de kathedraal bijgewoond. We hoorden dat de botafumeira zou zwaaien en besloten niet tot vandaag te wachten. De kerk zat vol en de Spaanse dienst is moeilijk te volgen maar de rituelen zijn bekend. Nederlanders die gelopen hebben vanaf Porto verstonden we wel. Het zingen van een non en een Frans jongerenkoor maakte de dienst speciaal.
Vanmorgen ontbijt in het klooster. Zo uitgebreid hebben we het de hele camino niet gehad. Om 9 uur naar het pelgrimsbureau om te praten net de Nederlanders die daar nu werken. Wij waren hun eerste gasten. We kregen een boekje over de stad te leen en ieder ging daarna haar eigen gang. Silvia en ik kochten wat souveniers en hadden van Ellen gehoord dat je bij het hotel aan het plein iets lekkers bij de koffie konden eten. Dat gunden we onszelf.
We bezochten de markt waar veel vlees en vis te koop was zoals ik het in Nederland niet zie.
Nog even wat regelen voor morgen en zoeken naar een vegetarisch restaurant voor ’s avonds en dan is het al snel half 2. We gingen met zijn allen naar een tattoo shop en een van deze dames heeft een blijvende herinnering aan de camino op haar pols laten aanbrengen.
Het is mooi geworden.
Hoewel we geen etappe gelopen hadden doen we wel een drankje en het is weer erg gezellig. Net als ’s avonds in het vegetarisch restaurant waar ik erg verwend werd omdat iedereen blij was geweest met mijn begeleiding. Uiteraard zet ik dat nog 2 dagen voort maar ik dank jullie, superlief.
Daarna nog even op zijn kop naar de kathedraal kijken en muziek luisteren. Het was een mooie dag in Santiago, morgen gaan we weer op pad.
21 april, 22 km, 32 (!)graden, Saint George Lacricole – Le Cros
Komt het door de afstand van gisteren? (27 km) Of is het gewoon een dag met pap in de benen? Of speelt de temperatuur een rol? In ieder geval, wat het ook was, het liep niet zo lekker.
De afstand is 22 km en met veel hoogteverschillen. Zie onder op de kaart. Het begon direct na de start. Om bij de gite te komen was ik naar het dal afgedaald. Die ging ik weer terug op.
Bijzonder mooi vandaag. Ook dit gebied is prachtig. Glooiend, dan weer door een bos met wat schaduw, dan weer over boerenweggetjes.
Soms lijkt het wel of de tijd hier in Frankrijk heeft stil gestaan.
Zie het blauwe richting bordje met de gele pijlen. Ze zijn niet consequent. Als de lijnen samenkomen, dat is normaal gezien de richting. Het blijft goed opletten of het klopt. Dat zie ik vaak in de weg die ik kies. Komt er geen herhaling, dan kan ik beter terugkeren.
Heel voorzichtig komen de bladeren hier aan de bomen. Dat gaat snel met temperaturen die in de middag naar 32 graden gaan. Dit zijn de zomertemperaturen hier. En dat voor eind april.
Ik passeer Bellevue de Montagne en dat betekent…… stevig klimmen en dalen.
De weg is hier zo smal dat de automobilisten worden gewaarschuwd voor de pelgrims.(???)
Deze boom vind ik zo mooi….voor mij betekent het “loslaten en verbinden”. Ik heb er even bij stil gestaan.
Inmiddels heb ik voor mezelf een ander ritme gevonden. De eerste 3 a 4 uur rustig doorlopen. Ik ben dan niet moe en merk dat mijn conditie is gestegen. Wel eet ik dan tussendoor een banaan en kan er weer 1 uur tegen. Dan even ruime pauze. Meestal vind ik een boom. Rugzak ertegen, vuilniszak ervoor. Zo…mijn pelgrimsstoeltje is klaar. Dit was mijn uitzicht.
Door de totale afstand van 22 km, had ik na de pauze nog 9 km te doen. En die vielen enorm tegen. De hitte denk ik achteraf. Wel had ik nog puf genoeg om te genieten.
Morgen naar Le Puy en dan wil ik graag vroeg vertrekken. Ik denk aan 7 uur. Na nog een kleine pauze was ik om 15.30 bij de gite in Le Cros. Waren Jacques en ik gisteren alleen, nu zijn we met 5. Jacques, Olivier, Sabine en Patrick uit België en ik. Gezellig samen eten.
20 april 2018, 13e wandeldag. 28 graden, zon en sluierbewolking. Afstand 26km.
Om 6 uur vertrokken omdat het vandaag heel warm zal zijn en we een flinke afstand moeten lopen. Het is nog donker en ons plan om het brood in het park te smeren ging niet door omdat het park dicht was.
We vinden een plekje langs de kant, een beetje uit de wind om het brood te smeren en te ontbijten. Het eerste uur is het nog echt donker en een zaklamp langs de drukke weg is geen overbodige luxe. Bij een hotel hebben we een koffiepauze en meer broodjes.
Doordat het nog niet warm is gaan we erg snel met het wandelen. Onderweg komt ongeveer alles, behalve de regen, voorbij wat we vanaf Porto gehad hebben. Smalle rustige wegen, lopen langs een drukke weg, waterstroompjes, Mieke paadjes, eucalyptusgeuren, stenenpad, bospad, barretjes, mensen op het land aan het werk, andere pelgrims, lopen in stilte en al pratend. Wat we nog niet hadden is een grote stad waar we een lange tijd tussen grote gebouwen en drukke straten lopen. Als we nog maar een paar kilometer te gaan hebben stoppen we voor de laatste pauze, het is tenslotte 28 graden.
Door de drukke straat met souveniers komen we bij het plein en ik zie voor het eerst de mooie torens van de kathedraal. Vorig jaar stonden ze nog in de steigers. Er zijn genoeg mensen op het plein om iemand een foto te laten maken. Ans, Cilia, Ellen, Rianne en Silvia, jullie kunnen trots zijn op jezelf. We hebben samen een mooie tocht mogen en kunnen lopen die na 240 kilometer eindigt voor de kathedraal. Gelukkig krijgen we nog een toegift maar morgen een rustdag, behalve met zijn allen naar een shop en koffie drinken hebben we niets afgesproken.
20 april, 27 (!), 27 km, La Chapelle en la Faye – Saint George Lacricole
Gisteren bracht de verantwoordelijke van de gite me op een idee. Er is een route “St. Jacques” die 20 km korter is naar Le Puy. Dat vind ik een goed idee en in overleg met hem pas ik mijn planning aan. Zie de meest linkse lijn naar Le Puy waar je Montarcher vindt.
19 april, 12e wandeldag. Van Caldas de Reis naar Padron. 24 graden en zon met af en toe sluierwolken. Afstand 19km.
Het zou vandaag nog warmer worden en daarom besluiten we om half 7 op te staan, te ontbijten in het café bij het hostel en op pad te gaan. Lunch hadden we al ingeslagen gisterenavond in de supermarkt. Wat is het toch mooi als we in de vroege ochtend langs de velden lopen en het nog heerlijk fris is. Het was 6 graden toen we vertrokken.
We zijn niet de enigen die vroeg op pad waren maar het is niet meer zo druk als een paar dagen geleden. Wel zien we regelmatig dezelfde mensen. Tot nu toe zijn we 5 Nederlanders tegengekomen die allemaal de kustroute liepen. Enkelen vonden die route geweldig, anderen vonden die niet zo leuk, te nieuw.
Leuke steenbouwwerkjes langs de kant.
Een onbemande stopplaats waar we ook nog een stempel kunnen zetten.
Na 12km hebben we een mooie plek voor onze lunch. Daniel die we al vanaf Fernanda zowat iedere dag zien is even later ook daar. Wij spreken Engels, Duits, een beetje Spaans en Frans waardoor we met veel mensen een praatje kunnen maken. Daarnaast leren de wij binnen onze groep zowel de zuiderlijke Nederlandse taal door zinnen als ‘ge wit ’t nie’ en woorden uit de noordelijke Nederlandse taal zoals ‘verboefd’.
Net voor Padron drinken we koffie in een bar waar we een cakeje bij de koffie krijgen. Terwijl we zitten te drinken krijgen we minibroodjes met gebakken ei. Wat heerlijk en wat voelen we ons verwend. Kort daarna steken we een mooie brug over en we zijn blij met wat sluierbewolking op het laatste deel van de route waar weinig schaduw is. Loopt toch fijner dan in de volle zon van gisteren.
Laatste meters onder de nog niet uitgelopen bomen en als we aan het eind rechtsaf gaan zien we Pepe die ons meteen een slaapplaats aanbied. Wij hebben er al een maar willen wel even in zijn zaak kijken die helemaal vol hangt met shirts, tekeningen, foto’s en teksten. Hij zoent ons en we gaan snel verder naar het terras voor ons welverdiend drankje.
19 april, 22 km, 24 graden, Auberge Jas de Mas – La Chapelle en la Faye
In het dorpje Ferreol was een kerkje open, zodat ik een kaarsje kon aansteken, voor Sjoukje, Erica en de zwager van Monique. 3 personen die de afgelopen 3 weken zijn overleden tijdens mijn wandeling. Ik wens mijn vriendinnen Carla, Monique en Leanne veel sterkte. Ook steek ik een kaarsje aan voor Garry die net is geopereerd en voor Frans die een hartfalen heeft gehad en gereanimeerd is. In gedachten ben ik bij hen.
18 april 2018, 11e wandeldag. Van Pontevedra naar Caldas de Reis. Zonnig en om te lopen ’s middags behoorlijk warm. 23 graden. Afstand 23km
We waren zeer benieuwd naar de route die volgens de Belg erg saai zou zijn. Dat was het niet. Weinig langs een drukke weg en regelmatig over natuurpaden. Als we de stad uit lopen mogen we gelijk over een oude brug met Jacobsschelpen.
Ans is weer alleen op pad en een half uur voor ons vertrokken. Slapen in een herberg met 45 jongeren die met een schooluitje camino lopen was alles meegevallen. Vanaf 12 uur was het nagenoeg stil. Er snurkte af en toe iemand maar dat waren niet de jongeren. Ans wou heel graag churros en we moesten het haar zeggen als we ze ergens zouden zien. Tja Ans, bij de bakker waar wij ontbeten zonder jou.
De zon schijnt volop en dat vind ik heerlijk maar ik vind het ook niet erg dat we ’s morgens nog veel in de schaduw kunnen lopen. Door de vele regen stroomt het water soms over het pad en is het even goed kijken hoe er het best door te lopen.
Vandaag niets lekkers op de pauzeplaats bij het drinken. We hebben genoeg aan ons eigen meegenomen lunch.
De hond mag ook mee met de vrouw die vrolijk met de aanhanger naar het land gaat?
Even een uitstapje naar een prachtige waterval. Rianne, Silvia en ik klimmen nog een stuk naar boven. Dat was genieten en we konden er heerlijk op een bankje zitten. We zagen er nog een flinke hagedis.
Het laatste deel van de route is warm, erg warm. Veel rechte stukken met af en toe een stukje schaduw. Dus goed insmeren tegen de zon en drinken tegen uitdroging. Dat laatste gaat sommigen van ons op een terras beter af dan onderweg.
Ik was blij dat we er waren maar heb genoten van de route en de medepelgrims waarvan een aantal echt bekenden zijn geworden die we iedere dag even spreken. Bij aankomst im het hostel, douchen en kleding wassen. Dat duurt met 6 dames op een kamer en 1 douche met wastafel wel even. Bijna 2 uur later gaan we het centrum in waar ik na even zoeken het warm waterbad met bronwater vind. En dat is ECHT warm maar wel lekker voor de voetjes die ons al zoveel kilometers gedragen hebben in regen en zonneschijn.
