Yeah we zijn er. 17 wandeldagen en 320 km. Fantastisch gedaan.

Van harte gefeliciteerd voor Monica, Marijke, Marijke, Bertine, Irene en Annemiek. Speciaal voor deze aankomst dag waren we in het roze. Gisteren had ik nog een t-shirt in Pedrouzo gekocht.

30 september, 12 km, 14-32 graden van Lavacolla naar Santiago

In de heerlijke koelte van de ochtend gaan we op pad. Niet veel km’s meer te gaan, we hebben er zin in. De zon komt op en er is geen wolkje te bekennen.

De laatste top is de Monte de Gozo. Het is klimmen van 300 naar 410 meter. We vinden het meevallen.

We gaan ook naar de 2 pelgrims die over de stad uitkijken. Monument voor de pelgrims. Even van de route af en dan ben je er. Hier vandaan kun je de torens van de kathedraal zien liggen.

De aankomst op het plein voor de kathedraal is een feestje. Er zijn vele pelgrims, we horen gejuich en zien dat andere pelgrims elkaar van harte feliciteren. Ontmoetingen met de andere pelgrims, die we onderweg ontmoet hebben. Vreugde over: we hebben het volbracht.

Daarna gaan we voor ons etappe drankje en een kleine lunch.

We gaan deze zelfde middag onze “Compostella’s” ophalen. Omdat we als groep zijn, kunnen we rechtdoor naar beneden. We vullen de gegevens in op de computer en voila, binnen 10 minuten zijn de documenten klaar. Ze komen gewoon uit de printer. We makkelijk en snel….we missen de persoonlijke noot. Wel leuk dat ik de Compostela’s mag uitdelen. Lieve allen, dik verdiend! Al die stappen heb je zelf kunnen/mogen zetten.

Tot slot een gedichtje van Ricky Rieter:

Voltooid is dit pad, voldaan zijn we en gelukkig, nu delen van wat bijna niet te delen is, delen is vermenigvuldigen, almaar groter wordt ons geluk, van buiten en van binnen

27 september, 23 km, bewolkt, 24 graden van Airexe naar Melide

Vandaag vooral paden door de bossen. Steeds glooiend en dat door het mooie Galicië. We gaan van Airexe naar Palas de Rei en van Palas de Rei naar Melide.

Zelf begin ik vanaf Palas de Rei en dat is 15 km. Vanmorgen hoorden we van de taxi chauffeur dat er in Palas de Rei wel 2000 pelgrims kunnen slapen. Bij vertrek uit Palas de Rei zijn de meeste pelgrims al onderweg. Voor ons dan ook heerlijk rustig. In de kerk treffen we een groep scholieren, die voor vertrek naar de mis gaan.

Door de mooie omgeving gaan de km’s onder onze voeten. Hier en daar heb je doorkijkjes, bv bij deze horreo, waar je een andere horreo doorheen ziet. Horreo’s zijn opslagplaatsen voor o.a. mais om het te laten drogen. Door de grote stenen eronder kunnen de muizen er niet in klimmen.

Bij Lobreiro zien we dit mooie kerkje en we passeren een brug over Rio Seco. Vlak voor Melide is de heide nog in bloei. Samen met een soort brem een kleurrijk schouwspel.

Daarna komen we bij Furelos. Ik weet nog van de eerste keer dat ik dacht dat ik er al was. Dan is het echt nog 2 km. Die kunnen er vandaag nog makkelijk bij.

We slapen in de prachtige herberg San Anton in Melide. Er is een bar bij en een tuin met overkapping. Fijn want er vallen een paar druppeltjes.

Nog ongeveer 60 km te gaan naar Santiago. Naar Salceda, Lavacolla en tenslotte Santiago.

26 september, 20 km, eerst mist later halfbewolkt dan Vilacha, langs Portomarin naar Airexe

Casa Bandera is een fijn verblijf in alle rust. Het verkeer is ver weg, alle pelgrims zijn een stukje verder in Portomarin, de was wordt gedaan en er wordt voor ons gekookt. We zitten aan tafel met mensen uit Duitsland, Singapore en de US.

We dalen eerst naar Portomarin en beginnen dan aan de bijna voortdurende stijging van 330 naar 720 meter. Aan het begin vooral pittig. Later geleidelijk met stevige klimmetjes ertussen.

Bij de afdaling naar Portomarin heb je de keuze over de weg of via een sterke dalend smal stuk, met gladde stenen. Omdat het mistig is kiezen we de weg.

Weldra zien we Portomarin en het stuwmeer Embalse de Belesar. In 1962 werd de Miño ingedamd om het stuwmeer van Belesar te vormen. Zo werd de oorspronkelijke gemeente Portomarín onder water gezet. Heel wat waardevolle historische gebouwen werden zorgvuldig afgebroken en werden in het naburige Monte do Cristo steen voor steen weer opgetrokken. Het bekendste voorbeeld is de romaanse kerk San Nicolás waarvan elke steen genummerd werd. Op veel stenen kan het nummer nog afgelezen worden. Als het waterniveau van het stuwmeer laag staat, kunnen overblijfselen van oude gebouwen nog gezien worden. Het water staat laag en zo kunnen we de oude brug zien en gedeelten van de oude stad.

Omdat we geen boodschappen hoeven te doen, gaan we onder Portomarin langs en pakken de route weer op. Net als gisteren is het erg druk. We zien jongelui die met school op pad zijn, een grote groep Belgen en vele nationaliteiten. De eerste klim is over een bospad. Erg mooi is de mist die de diverse bergtoppen kleurt in allerlei grijstinten.

Na de pauze bij de bekende bar in Gonzar klimmen we naar Castromaior. De Castro van Castromaior is een van de belangrijkste. archeologische vindplaatsen van het schiereiland Noordwest. Het is ontstaan in de ijzertijd en werd bewoond vanaf de 4e eeuw voor Christus tot de 1e eeuw na Christus. Tussen 2006 en 2010 is er aan gewerkt om het weer zichtbaar te maken. Het ligt op enkele meters van de Camino en zeker de moeite even te gaan kijken.

Intussen lopen Marijke en Monica over de route van de Camino. We zien hen vanuit de hoogte.

We komen ook langs het kerkje van Ventas de Naron, waar een blinde man al jaren een stempel zet in de pelgrimspaspoorten. Je begeleidt dan de hand, zodat hij weet waar hij de stempel moet zetten. We krijgen er ook een kaartje met de beeltenis van het kerkje.

Op ons camino pad komen we ook langs het oudste wegkruis van Spanje dat je bij Ligonde kunt vinden.

Daarna is het nog een klein stukje. Even over een smal pad met hoge stapstenen en dan gaan we naar Cafe Mariluz voor ons etappe drankje.

Deze heerlijke wandeldag zit erop. We logeren in pension Eirexe in het dorpje Airexe ongeveer 8 km voor Palas de Rei.

25 september, 20 km, zonnig 25 graden, van Sarria naar Vilacha (vlak voor Portomarin)

Gisteren was het plan naar de mis te gaan van 19 uur in het kerkje El Salvador, vlakbij onze herberg Don Alvaro. Het stond op de kerkdeur en ook de man van de herberg had het gezegd. Wij wachten keurig voor de deur. Ook na 19 uur ging de deur niet open. Zo gingen we vroeger dan gedacht naar het restaurant. Omdat het reuze druk was in Sarria, kwam dat wel goed uit.😉 Tegenover de kerk vonden we een groot bord met Sarria. 

Sarria betekent ook……nog iets meer dan 100 km te gaan. Santiago……we komen er aan. Op onderstaande kaart zie je waar we ongeveer zijn.

De route van vandaag is eerst vooral stijgen en daarna ook dalen. Op dit hoogte overzicht lijkt het aan het eind alleen maar dalen. Nou, dat is niet zo in Galicië. We hebben steeds, stijgingen en dalingen. Het voelt als alles wat we dalen, gaan we ook weer omhoog.

Het is vandaag zeer druk. Even schakelen na de rustige etappe van Samos en ook daarvoor, waar we gezellige drukte hebben ervaren. Geen idee hoeveel mensen vandaag onderweg zijn. We horen dat Portomarin helemaal vol is. Vanaf Sarria is het eerste deel  vooral stijgend door bossen en met prachtige vergezichten. Als de zon erbij komt, glinstert het nog natte gras.

We hebben de tijd en hebben ongeveer elke 5 km pauze. Waarom niet met dat heerlijke weer. Zo rusten we in Barbadelo, Peruscallo, Casa Morgade en Mercadoiro. Intussen glijden de km’s onder onze voeten.

Bijna ongemerkt passeren we de “100 km” paal. Een beetje verder dan verwacht. Ik denk dat men de paal heeft verplaatst. Eerst zien we 99.930 meter, iets daarvoor vinden we de 100 km paal. Helemaal beschreven. De 100 km tekst is hier geen plaatje, maar in de stenen gegraveerd.

Het laatste deel van de etappe dalen we echt af naar Vilacha. We hebben zicht op Portomarin, dat ligt nog lager.

Hier op de camino français zijn er meer winkeltjes met souvenirs. Wij troffen ook een mevrouw die haar eigen vijgen langs de weg verkoopt. En….we kregen er een gratis en ook nog walnoten.

We overnachten in Casa Banderas in Vilacha. Wat een heerlijke plek. Er wordt voor ons gekookt, we zijn hier met ongeveer 10 pelgrims. Een tuin, een overdekt terras, zo genieten we van ons verdiende etappe drankje. We voelen ons verwend…..

24 september, 15 km, zonnig 12-25 graden, van Samos naar Sarria

Een bijzonder mooie etappe over Samos. Op onderstaande kaart vanaf Triacastela naar het zuidwesten en vanaf Samos vooral naar het noorden om bij Aguiada weer aan te sluiten op de directe route van Triacastela naar Sarria. Het is 7 km verder, maar zeker de overweging waard.

Bij het verlaten van Samos vinden we een pelgrim, die al heel lang wacht om verder te kunnen gaan. Wij gaan ervoor. Op deze nog frisse zondagochtend. Het is nog maar 12 graden als we om 8.30 uur vertrekken.

De km palen wijzen ons de weg. Na vandaag nog ongeveer 115 km te gaan voor we in Santiago zijn. We gaan vooral door het bos over de holle wegen, we klimmen en dalen. Het is veel stijgen en dalen, we voelen het wel.

Als je dan boven komt is het even uithijgen, even van de omgeving genieten en gewoon weer verder gaan.

Intussen komt de zon over de horizon en de nog gouden kleuren, kleuren het landschap. Zelfs het water in Rio Oribio kleurt goud.

We hebben een verrassing vandaag. Een niet verwachte koffie stop. Bij een boerderij waar de muren versierd zijn met allerlei dakpannen. Dat was op ongeveer 8 km na Samos. Een fijne plek, de houtkachel brandde voor ons.

Vlak voor Sarria vinden we ook een verrassende stop, bij een glamping. Pas in 2022 gestart en ook voor de pelgrims. Wij vinden het een hele relaxte plek en blijven er even. De afstand is vandaag maar 15 km. We nemen het ervan.

Sarria zie je al van verre liggen. Het ligt op een heuvel en vanaf Rio Sarria worden de pelgrims over een lange trap geleid, we schatten wel 50 treden. Met deze temperatuur goed te doen. Wij kunnen dat.

Wat gezegd wordt is dat het zo druk kan zijn vanaf Sarria. We horen dat alles dit weekend vol zit, ook in Portomarin. Dat gaan we morgen ervaren. We gaan naar Vilache nog 2,5 km voor Portomarin. Misschien zijn de meesten al weg als wij vertrekken………

23 september, 20 km, van Fonfria naar Samos, zeer zonnig 20 graden

Vandaag hebben we een jarige in ons midden. Monica viert haar verjaardag hier met ons in Spanje. Van harte gefeliciteerd Monica.

Wat is onze herberg Reboleira in Fonfria een feestje om te mogen zijn. Zeer gastvrij, vriendelijk en voor alle pelgrims tegelijkertijd een heerlijke maaltijd. We waren gisteren met ongeveer 35 pelgrims. Echt gezellig met zijn allen aan 1 tafel.

Vanmorgen was het nog donker toen we gingen ontbijten. Het is ongeveer om 8 uur licht. Een blauwe lucht was het kado van deze morgen. Wel fris, maar wat ziet het er mooi uit in de heuvels van Galicië.

We starten met de daling naar Triacastela. Van ongeveer 1300 meter naar 670 meter.

De daling naar Triacastela is vooral open met uitzicht naar beide zijden. De zon vooral in de rug, we lopen ongeveer van oost naar west.

Vlak voor Triacastela is het meer bos. Bij Ramil zien we de meest gefotografeerde boom van de Camino van wel 8 meter doorsnede.

In Triacastela hebben we even pauze bij restaurant Xacobeo. Een broodje met gebakken ei mee voor de lunch en we gaan weer op pad. Na Triacastela kiezen we linksaf (goed opletten), dat is naar Samos ipv naar Sarria.

De route van Triacastela is vooral door de bossen en we passeren veel dorpjes zoals San Cristobo, en Lastires. Op het hoogte profiel lijkt het vlak. Dat is niet zo. Het gaat steeds omhoog en omlaag. Een erg mooi pad langs Rio Oribio.

Na 20 km zien we bij de laatste daling het klooster liggen.

We slapen in herberg Val de Samos. Niet ver van het klooster. Samos heeft een paar cafeetjes. We kiezen er een in de zon voor ons etappe drankje.

In de avond hebben we een rondleiding in het klooster. Ontstaan en in de 6e eeuw. Vroeger theologisch centrum, later een Benedictijnen klooster. Het grootste klooster van Spanje. We zien prachtige muurschilderingen. Een bijzondere afsluiting van de dag.

22 september, 22 km, zwaar bewolkt af en toe een beetje regen, van Herrerias via O’Cebreiro naar Fonfria

De mooiste etappe tot nu toe? Laten we zeggen zeker een van de mooiste. We gaan O’Cebreiro passeren en dat met een stijging van 705 meter naar 1300 meter. In onderstaand overzicht zijn de eerste 4 en de laatste 4 niet inbegrepen.

De stijging is fors. Vergeleken met de Camino Duro vanaf Villafranca zelfs nog zwaarder. Het eerste deel over een bospad met veel ongelijke stenen. Goed opletten. In de nacht had het ook geregend en hier en daar was het glad.

Daarna komt de stijging naar O’Cebreiro. Een bergpad met aan allebei de zijden uitzicht. Als er af en toe een zonnestraal door de wolken komt, zijn berglandschappen goed te zien. We genieten er volop van.

Hier en daar zijn velden vol met de herfst krokussen te zien. Licht paars, kleurt het landschap extra

Eigenlijk is het niet te beschrijven. Wij lopen daar, geen auto’s te horen, een pad speciaal voor de pelgrims. Onze benen en voeten die het zomaar voor ons doen. We voelen ons dankbaar voor al dat moois op onze Camino.

Vlak voor O’Cebreiro komen we in Galicië aan. De provincie Castilla y Leon hebben we verlaten. Precies op de grens is dit monument te vinden.

Niet ver daarna zijn we in O’Cebreiro. Bekend door de rieten daken en de het wonder dat vroeger heeft plaatsgevonden.

Legende van O’Cebreiro:

Een boer zou ondanks een storm de berg hebben beklommen – O Cebrei ro ligt op 1300 meter hoogte

Een aan God twijfelende monnik verweet de man dat hij dom was geweest om zo’n risico te nemen voor een simpele hostie. Op dat moment veranderde de hostie in vlees en de wijn in bloed. De katholieke kerk heeft het hostie wonder erkend en tegenwoordig worden de graal en de pateen in de rechterapsis van de Iglesia de Santa María bewaard.

Als je denkt dat je de hoogtes na O’Cebreiro hebt gehad……? Nee hoor, het blijft stijgen en dalen. Zo komen we op de Alto San Roque met het pelgrimsmonument op 1270 meter.

En ook de stijging naar Alto do Poio is niet niets. We ontmoeten een Duits echtpaar, Johanna en Heinrich, die hadden gelezen dat deze stijging, echt de moeilijkste is. Als je nog twijfelt of je het kunt, mag je die twijfel nu laten gaan.

We overnachten in de sfeervolle herberg Reboleira in Fonfria. Speciaal voor ons hebben ze de achterste slaapzaal vrij gehouden. We zijn er erg blij mee. Het etappe drankje smaakt ons prima.

Tot slot een hele mooie tekst gevonden in de kerk van O’Cebreiro. A Pilgrim’s prayer.

21 september, 20 km van Villafranca naar Herrerias, zwaar bewolkt, een paar kleine buien, verder droog 16 graden

Wat een fantastisch verblijf in Villafranca del Bierzo bij Vina Femita. Na een grote brand weer helemaal opnieuw begonnen en sinds 2022 weer geopend. Met een pelgrimsmenu van goede kwaliteit en allemaal losse eenpersoons bedden op slaapzalen van 10 personen. We hadden de kamer dan ook met 3 anderen te delen. Dat hoort er ook bij. Zeker aan te bevelen! Na een goed ontbijt gaan we op pad.

Direct na Villafranca heb je de keuze: over een alternatieve route, de Camino Duro genaamd of langs de weg. Enthousiast als ik was, kozen 4 van ons ervoor om over de bergen te gaan. Op het kaartje de groene route, meteen na de brug rechts omhoog.

Zo gaan Marijke, Irene, Annemiek en Bertine op pad.

Een zware route die veel bewondering krijgt als je die hebt gekozen. Op onderstaande hoogteprofiels zie je het verschil. Meteen fors omhoog of zoals wij, Marijke, Monica en ik alleen geleidelijk omhoog.

Reacties: fantastisch, dit hadden we zeker niet willen missen en ook: met een goede conditie goed te doen. Hieronder wat foto’s van deze Camino Duro.

Lady’s: top dat jullie dit hebben kunnen doen. Zelfs met een nieuwe heup is het gelukt. Ik ben trots op jullie!

Intussen liepen we langs de weg en de gezellige dorpjes omhoog. Voor ons ook een grote uitdaging. 20 km vals plat stijgen is ook niet niets. In het dal langs de rivier, de Rio Valcarce ligt een snelweg, de A6, een gewone weg, de N6 en voor ons wandelaars een pad langs de weg, veilig achter de vangrails of een landweg. We zien dan ook vele viaducten hoog boven ons.

We vieren in het cafe van onze herberg dat we het allemaal maar hebben gedaan. We overnachten in albergue Casa Lixa in Herrerias.

20 september, 25 km meest bewolkt en droog 20 graden, van Ponferrada naar Villafranca

Vandaag komen we in een wijngebied “de Bierzo” en dat betekent in een glooiend landschap.

Tegenover het kasteel is een zeer goed ontbijt cafe te vinden. Dat ligt op de route van ons hostel Guiana. Na het ontbijt gaan Monica en ik met de bus naar Camponaraya, de anderen gaan welgemoed op pad. Na Camponaraya gaan we met zijn allen verder.

Langs de rand van Ponferrada lopen we de stad uit.

Vanaf Camponaraya gaan we naar Cacabelos. Veel kerkjes zijn open en we krijgen er een stempel. Vrijwilligers ontvangen er de pelgrims.

Na de snelweg (A6) is de Camino een mooi pad langs de druivenranken. Hier en daar wordt geoogst. We zien ook druiven hangen, die nog wel erg klein zijn. Onderweg is een stalletje, waar wat souvenirs te koop zijn

Na Cacabelos lopen we een heel eind stijgend langs de weg. Op het hoogteprofiel tussen de 17 en 20 km zie je dat we 100 meter stijgen. Iets meer dan vals plat. Het komt natuurlijk ook dat we langs de weg lopen, die km’s voelen zwaar. Naar Villafranca kiezen we voor de glooiende route door de wijngaarden. Vanaf dat moment is het weer genieten. We stijgen en dalen en gaan weer opnieuw omhoog. Hier en daar kleuren de druivenbladeren rood. De herfst komt eraan. Doordat de zon zich even wat meer laat zien, zijn de heuvels een lust voor het oog.

Een van de meest bekende plekken, en meest gefotografeerde huis, is het witte huis op de heuvel vlak voor Villafranca. Dat doen wij dan ook maar.

Net als je denkt, waar blijft Villafranca, komt het achter de laatste heuvel te voorschijn.

We overnachten in de vernieuwde herberg, Vina Femita. Daar op weg naar toe vinden we bij het kasteel een cafe voor ons etappe.