Categoriearchief: Waddenwandelen

Waddenwandelen Terschelling dag 3

26 juni, 12 km, droog, 15 graden van Midsland Noord naar West Terschelling

Ons “Waddenwandelen” zit er op. Deze keer op de Waddeneilanden Vlieland en Terschelling. Volgens het boekje 86 km, met het extra rondje op Vlieland en de aanloop km van/naar de bus kwamen we op 112 km uit.

Ook vandaag verrassend mooi. Met bos, duinen, onverharde paden en boerenlandschap en tenslotte de Waddenzee.

Natuurlijk gaan we de uitkijktoren beklimmen. Niet gedacht dat ons dat zo makkelijk af zou gaan. Zo zie je maar dat je in de flow van het wandelen komt en je steeds conditie bij krijgt. Of toch die steile trap op durft, waarvan je had gedacht dat je dat nooit zou doen.

Het uitzicht is erg mooi over het meertje van Hee.

Nog een klein stukje duinen. Zouden we nog even naar de zee gaan? Volgens de kaart is dat echt te ver. Dat gaat niet lukken. We willen de boot van 14 uur halen.

Wel hebben we nog even tijd voor onze pauze bij hotel Bornholm, ongeveer na 8 km. Ik kan het niet nalaten. Een stukje cranberry taart. Overal waar je komt wordt die net anders gemaakt. Nu als soort chease cake. Lekker!

Ook hebben we nog even tijd om naar de beelden te gaan kijken, op de waddendijk. Erg mooi, waarbij ik even een foto van Miets kies omdat ze samen met Marianne was toen de zon scheen.

Wij vieren het slot van onze Waddenwandelen. Fantastisch dagen, wat hebben we genoten. Mooie natuur, verbindende gesprekken, nieuwe vriendschappen. Van harte gefeliciteerd, jullie hebben het heel goed gedaan. Kanjers, stuk voor stuk.

In gedachten en met weemoed wandelen we terug naar ons hostel voor de bagage en over de Waddendijk naar de boot.

Bedankt Gerard, Miets, Joke, Yvonne en Marianne, voor alle mooie gesprekken, het vertrouwen in elkaar en dank je voor de mooie woorden bij ons afscheid. Tot een volgende keer. We gaan verder met Waddenwandelen, dan gaan we naar Ameland……

Waddenwandelen Terschelling dag 2

24 juni, 22 km, ZON, 17 graden. Van Hoorn door duinvalleien naar het oosten, naar het zuiden, de Waddenzee en daarna door de polders naar Hoorn. Van Hoorn door het bos en heide velden naar Midsland Noord.

“Wadbijzonder” was deze dag zeker. Elke stap genieten, elk uur een totaal ander landschap. We kunnen er niet genoeg van krijgen. Ook Terschelling heeft ons hart veroverd. Het is zo gemakkelijk vanaf ons Stayokay hostel een bus naar alle richtingen van het eiland. De wandeling zodanig plannen dat we ook weer met de bus terug kunnen.

We beginnen in het Hoornse bos. Een gevarieerd bos met hoge dennen en loofbomen.

Niet ver daarna komen we in een natte vallei en er staan velden vol met cranberries. In dit jaargetijde beginnen de bloemen roze te kleuren. Erg mooi om te zien.

Eindeloos. Je kunt er 360 graden om je heen kijken. Graspaden, met hier en daar de geel rode richting plaatjes. Blij zijn we met de route ok GPS. Anders hadden we vandaag vast veel moeten zoeken. Zo de moeite waard om hier te lopen, een beetje zoeken is helemaal niet erg.

Bij het strandpaviljoen “Heart Break hotel” gaan we de duinen over. Vlak ervoor een meer, waar we de kieviten en scholeksters zien overscheren.

We zijn er om 11 uur….helaas voor ons, is het nog gesloten. De medewerkers zijn er al en helpen me aan vers water.

Vandaag is het maar 1 km over het nog lege strand. In het boekje staat: bij paal 18600 rechtsaf, er staat geen bordje en er is geen pad. We gaan “pad vinden” en besluiten goed op elkaar te letten. We beklimmen de hoge duinen en laten ons met het gewicht in de hakken door het zand naar beneden glijden. We vinden het een avontuur.

Als we dan boven op de duintoppen staan, voel ik me best trots.

We zagen het punt waar we uit zouden moeten komen……maar er was maar een heel smal pad. Er zat niets anders op dan hopen dat er geen prik struiken staan. Ik ga dapper voorop en zo ben ik in de gelegenheid deze dappere lopers te fotograferen. Allemaal doorzetters en gewoon proberen en ervaren hoe heerlijk het is om je door het zand te laten glijden.

Er volgt een zeer nat gebied. Of in het midden waar de grassprietjes door het water heen groeien of hogerop. Ieder heeft zijn eigen tactiek.

Dan komen we bij de Waddenzee aan. Een prima plek voor onze lunch. De strak blauwe lucht wordt afgewisseld door de lage witte wolken. Het licht boven de Waddenzee wordt prachtig.

Ja…..deze dappere wandelaars gaan ook op de smalle plank haar een drijvend vlot, genaamd de Streken, dat zich opent als het water hoog is. Zo mooi gelegen! Voor een Oeral festival ontstaan. Het werkt met de getijden en is steeds anders. Ter herinnering aan Joop Mulder.

We lopen een paar km langs de Waddenzee. Daarna gaan we de polder in naar Hoorn. De boeren zijn bezig met het grasland. Na de regen en nu de zon wil het wel groeien. Op de dijk en de trap liggen de schaapjes, die niet zomaar aan de kant gaan.

Na een terrasje in Hoorn gaan we voor de laatste 4 km. Wederom een ander landschap. Een paar km door het Formerumerbos en tenslotte nog een heide veld, de Landerumerheide.

Wat een veelzijdige, prachtige wandeling. De natuur en het prachtige weer maakten de dag compleet. Ons etappe drankje op het terras van Stayokay is een mooie afsluiting.

Waddenwandelen op Terschelling

23 juni, 20 km, bewolkt 14 graden, Hoorn West Terschelling

😉 hoort bij foto van de titel

De eerste etappe van Waddenwandelen op Terschelling start bij de boot en eindigt niet ver van Hoorn af. Wij kozen ervoor om naar het eindpunt te reizen met de bus. Die stopt zowat voor de deur bij ons hostel.

Stayokay hostel op Terschelling

Onderstaand zie je de totale route van Waddenwandelen op Terschelling. Voor ons vandaag vanaf Hoorn een deel oranje en dan langs de noordkant naar het westen. Morgen gaan we helemaal naar het oosten.

We starten vandaag vanaf Hoorn naar het noorden voor een prachtig stuk langs het strand. Het is bijna eb. Het strand is eindeloos breed.

Het verschil tussen eb en vloed is enorm groot. Belangrijk om te weten of het snel vloed wordt, omdat je zomaar verrast kunt worden door het water. Dat zie je hier goed, de geulen zijn zo weer volgelopen.

Het strand is zo breed, het zand wordt opgewaaid tot nieuwe duinen. Het begint in het klein, steeds worden de duinen groter.

Precies om 11 uur komen we bij een strandtent aan. Juist als wij er zijn, gaat het open.

Na het strand volgen we geruime tijd een fietspad, met aan weerszijden duinen en broedgebieden voor de vogels. We vinden daar een heel mooi plekje voor de lunch.

Het mooiste deel van vandaag was langs het groene strand. Rond 1800 de westgrens van Terschelling. Later groeide de zandplaat de Noordsvaarder aan het eiland vast, raakte begroeid en kreeg de naam Groene Strand

Een heel veld vol orchideeën. Prachtig om te zien. We zoeken het op en lezen dat het de gevlekte orchis zou kunnen zijn. We vinden het prachtig!

Heel onverwacht zien we om de hoek van het eiland West Terschelling opduiken.

In West Terschelling gaan we even richting centrum…..ons etappe drankje smaakt uitstekend. Dat hebben we verdiend.

Waddenwandelen op Vlieland

22 juni, 21 km, licht bewolkt 17 graden

En dat was dag 3 alweer…. Vandaag gingen we met de bus naar het Posthuys en daar vandaan start onze etappe.

Het liep anders dan gepland. Gisteren kreeg ik een mailtje dat mijn geplande taxi boot van Vlieland naar Terschelling van 15.10 uur was vervallen en dat we de sneldienst van 19.05 uur krijgen….? Oei, dat betekent dat we geen gebruik kunnen maken van de maaltijd in het Stayokay hostel van Terschelling. Flexibel als ze zijn krijg ik geld terug. Marianne en Miets gaan op onderzoek uit, want we hebben zin in kibbeling. Zo reserveren ze alvast bij het restaurant van de haven. Makkelijk en achteraf ook beter. De afstand van de gele route was 21 en dat zouden we zeker niet kunnen halen. Dus, kortom de annulering komt goed uit, we kunnen de hele dag van deze prachtige route genieten.

Langs de zee, door natte duinvalleien, door het bos, langs de haven en dat op een zon overgoten dag, met een heerlijke temperatuur van 17 graden.

Voor de aansluiting op de route lopen we eerst naar het noorden voor een 2 km langs de zee. Altijd als ik dan over de duinen de zee zie, is het een soort thuiskomen. Als kind heb ik aan de kust gewoond en dat blijf je voelen.

Het strand is eindeloos, voor 10 uur zijn we de enigen. We horen de meeuwen, de golven en ieder voor zich gaat zijn momentje nemen. Het eigen ritme met het ritme van de zee.

Heb je de schoonheid van de kwallen gezien? Het glanst, is doorzichtig en heeft ook nog rode streepjes. Alleen al leuk om ernaar te kijken.

De route is zeer afwisselend. Steeds opnieuw gaan we over de hoge duinen naar het binnenland. Drassige paden met aan weerszijden vennetjes, grassen en kikkers. We horen ook de wulp en zien de wulp een duikvlucht maken.

We zien veel vingerhoedskruid, het lijken wel orchideeën.

Tja, hoe moeten we hier verder? Rechtdoor of links? Dit is een punt om goed op te letten. De ene is van de heenweg, linksaf gaan we nu. Dat is of de tekst goed lezen of even checken met Topo GPS.

Er zijn enkele laaggelegen paden, die vol zijn met water. De route loopt erdoor. Ook rechts en links van het pad, zien we veel water. Geen optie om erdoor te gaan. Ook hier helpt Topo GPS. We gaan even terug en zoeken een nabijgelegen hoger pad

Ook vandaag beklimmen we het hoogste punt bij de vuurtoren en zien daar zowel de Waddenzee als de Noordzee.

Af en toe is er ook bewolking en dan nog geen kwartier later is het weer strak blauw. We zien vandaag wel veel fietsers onderweg en er zijn paden die we delen. Of er is een pad naast, dat gaat ook goed.

De laatste keer dat we de duinen overgaan is bij de havens. Een dalend en later stijgend pad brengt ons weer op het strand.

Ik zie iedereen genieten. Het lijkt net of we al dagen onderweg zijn.

Via de jachthaven lopen we naar het dorp terug, bagage ophalen, bij restaurant Zeezicht gaan we kibbeling eten. Natuurlijk is er eerst tijd voor ons etappe drankje. Om 19.05 uur hebben we de snelboot naar Terschelling. De komende 3 dagen gaan we op dit eiland verder met “Waddenwandelen”

Waddenwandelen op Vlieland

21 juni, 17 km regen 12 graden

“Blijf om je heen kijken en geniet, de wereld is zo mooi” staat op de foto boven dit blog. Dat vinden wij van Vlieland. Zo mooi, zo puur, zo stil. Gewoon overweldigende natuurschoon…ook met regen. Vandaag gingen we helemaal naar het westen, tot de Vliehorst.

Het regent als we vertrekken en we zijn verrast. Miets en ik hebben dezelfde regenkleding. Voor haar de eerste keer dat ze deze poncho aan had. Met uitsparing voor rugzak, mouwen en rits aan de voorkant. Een grote regenjas zeg maar.

Direct bij ons hotel vinden we de eerste aanwijzingen. De geel met rode sticker die ons de weg wijst.

We beginnen met de enorme trap naar de vuurtoren, geen idee hoeveel treden, 40 meter hoog, misschien 200? Het is een stevige start en hier zie je gelijk het mooie uitzicht naar de Waddenzee.

Daarna volgen prachtige paden door het bos. Vooral het mos is mooi om te zien. O.a. rendiermos dat alleen groeit als de lucht schoon is. Ook duinvalleien begroeid met heide en hoogte verschillen. Iedere paadje, iedere bocht heeft een ander weids uitzicht.

De route is heel goed gemarkeerd en brengt ons ook naar uitzicht punten. Een keer hadden we een markering gemist en konden we via Topo GPS de route terugvinden.

Na onze pauze bij het Posthuys gingen we langs de Kroons polders. Ontstaan om Vlieland te beschermen tegen de zee. Opzichter Kroon liet rietschermen aanbrengen ten oosten van de Vliehorst. Daardoor ontstonden stuifdijken met 4 nieuwe polders, allemaal verschillend, omdat het zoutgehalte varieert. We zien er op dit moment vele paarse bloemen.

Het blijft gestaag regenen. De paden zijn vol met water. Inmiddels zijn we allemaal verzopen katjes…..

We besluiten om via de Postweg terug te gaan, zodat we de bus van 15.15 uur kunnen halen. Het was toen nog 3 km.

Morgen gaan we met de bus naar het Posthuys om dan via de noordkant en duingebied naar het oosten te gaan. Als het net zo afwisselend is als vandaag, zien we een mooie dag tegemoet. Zie bij onderstaande foto vooral de paarse lijn. Volgens de verwachtingen….met droog weer.

Waddenwandelen

20 juni, Vlieland aankomst en rondwandeling 9 km

Het is en blijft een heerlijk vooruitzicht om verder te gaan met “Waddenwandelen”. Een lange afstand wandeling over alle waddeneilanden en vandaag zijn we op Vlieland aangeland. Na de snelboot van 13.20 hadden we nog tijd voor een rondwandeling. Deze ochtend van huis uit vertrokken, een halve dag later in een totaal andere wereld…..

Wandeling Kuitenbijter van ” de Mooiste routes”

Kuitenbijter heet deze wandeling….dat klopt. Want we gaan over de hoogste duintop tot aan de vuurtoren. We zijn: Joke, Miets, Marianne, Yvonne, Gerard en ik. We logeren in de Herbergh van Flielant, midden in het dorp.

Direct uit het dorp gaan we over de bospaden, die stijgen en dalen over de duintoppen. Onverwacht als je denkt dat waddeneilanden alleen maar strand, wad en zee zijn. Vlieland heeft vele mooie kanten.

Eerst lopen we over de waddendijk. De lucht heeft net als de zee vandaag grijstinten, die bijna ongemerkt in elkaar overgaan.

We zien aan de paden dat het flink heeft geregend. De dennennaalden zijn in sporen weggespoeld. Je ziet zo hoe het water de heuvels afliep.

Op een stil plekje zien we een watertje. Het blijkt ijsbaan de Vliehorst te heten. De waterlelies en de gele lis bloeien weelderig. Wat een fijne ervaring, het is er totaal stil.

Ach ja….het zijn ook de details die ik zo mooi vind. Zoals deze knoest in de boom.

We klimmen naar de vuurtoren, die we al van verre zagen staan. Boven op de 40 meter hoge Vuurboetsduin vind je de vuurtoren.

Via de Badweg komen we bij het Seeduyn uit….met een strandtent die open is, Het Boshuys. Inmiddels zijn we op de helft van onze geplande wandeling en vinden het tijd voor een pauze 😉. Het voelt nog steeds speciaal dat die open zijn en we er kunnen zitten.

Dan over het strand een heel eind naar het westen. Altijd mooi om het strand te ervaren. Golven, schuim op het strand, palen die net die extra diepte geven.

Bandensporen met teksten, zoals deze: Leef op het ritme van de zee….. Poëzie op het strand. Goed gevonden. Spontaan ga ik zingen: “leef, alsof het de laatste dag is”

We worden om 18 uur in het hotel terug verwacht. Daarom gaan we een klein stukje afsnijden. Vanaf het strand gaan we de duinen over. Daar waar veel voetstappen staan. Zo kwamen we uit bij een camping en konden direct naar het zuidwesten om weer in Oost Vlieland uit te komen

Morgen gaan we starten met Waddenwandelen op Vlieland. Helemaal naar het westen. We gaan het ervaren.

Texel dag 4

23 km, half bewolkt, 9 graden, een bui met hagel

Vandaag gingen we vanaf De Koog naar de boot, het laatste deel van Waddenwandelen op Texel.

Route vanaf de Koog naar ’t Hoentje (boot)

Wat een fantastisch mooie dag. Bossen, duinen, strand en tenslotte langs de Mokbaai. We kozen voor de lijnbus van Den Burg naar de Koog en daar starten we de wandeling. Als eerste door het bos. De route is in 2 richtingen gemarkeerd met geel/rood. Overwegend is de markering heel goed.

Niet ver daarna gaan we door een groot duingebied. De paden stijgen en dalen. We vinden Texel bijzonder mooi.

Via een hoog duin komen we op het strand. De storm van gisteren is niet meer zo heftig, wel vliegen de schuimvlokken over het strand. Dat is een gek gezicht, het lijken wel uit zichzelf rollende ballen. Deze afstand over het strand is nog geen km. Zoooo mooi!

Dan is het goed opletten waar je het duin terug over moet gaan. In het boekje staat bij strandpaal 16.44. Dat is goed kijken. Vanaf het strand is het eenvoudiger om op Topo GPS te kijken. Als je de route andersom loopt, kan het hier niet missen.

Ja, ja…wat is dan heerlijker als er precies een bankje staat als we er aan toe zijn???

Er volgt weer een prachtig pad door de duinen en langs de Bleekersvallei. De naam van deze vallei herinnert aan 19e eeuwse blekerijen. Het water van de gegraven duinbeekjes, waren zeer geschikt voor de was. Het textiel werd gebleekt in de zon.

Via de bossen gaan we naar de Westerduinen. De bossen hebben nog de mooie herfst kleuren van geel en lichtbruin. In de verte horen we de zee. Het lijkt alweer harder te zijn gaan waaien.

De afdaling naar het strand gaat over een hoog duin. De wind is nog steeds hard. Toch maar even pauzeren voor we 3,5 km over het strand gaan. Uit de wind zitten was er niet bij. Een beetje zand happen dan maar…..

De lucht wordt steeds dreigender. Wel komt de zon er af en toe door en dat geeft prachtige zilveren gloed. We zien meeuwen en strandlopers, die in het natte zand worden gespiegeld.

Het blijft nog even droog. De wind blaast de wolken een stuk verder. We houden de afstand wel in de gaten. Bij een smalle duinovergang zouden we het strand weer afgaan. Geen pad te zien. Niet op de plaats waar Topo GPS zei dat het zou moeten zijn. Op goed geluk gaan we zomaar het duin op. Uiteindelijk vinden we gelukkig weer het pad dat ons naar de Mokbaai ook leidt. Ook hier is het weer bijzonder mooi. Die donkere lucht belooft niet veel goeds. Plotseling ging het heel hard regenen, zelfs met hagel. In een mum van tijd was mijn broek een trechter die het regenwater direct in mijn schoenen liet lopen. Een lesje voor mij…regenbroek aan. 🤔

Langs de Mokbaai is het riet zelfs goudkleurig. Een mooi pad dat ons naar de boot bracht.

Als het goed zou zijn was onze bagage bij de fietsverhuur. Dat was even vergeten, en wordt snel opgehaald. Helaas konden we de boot van 16 uur niet halen. Een uurtje wachten is zo voorbij……

Wat een heerlijke dagen. Een rondje Texel in 4 dagen, 76 km in totaal. Ik ben heel trots op Joke, Yvonne en Frans, die zo een goede lopers zijn. Het verblijf in het Stayokay hostel was uitstekend en gastvrij. We hebben het heel gezellig gehad. Tot een volgende keer.

Texel dag 3

2 november, 21 km, windkracht 7 (!) 17 graden, buien.

Onze 3e dag gaat van De Cocksdorp via de vuurtoren naar het zuidwesten. En ja, de wind was zuidwest en we hadden zeker 15 km pal tegenwind. Ik had geen idee hoe windkracht 7 voelt…..nu weet ik het zeker. Daar kun je bijna niet tegenin lopen. En bv kiezen om tegengesteld te lopen.

Het is de paarse route, over strand en duinen naar de Koog. Bij de Cocksdorp missen we een sticker en volgen eerst de weg. Later blijkt dat we de grasdijk hadden kunnen nemen. Zo gaan we in de richting van de vuurtoren. De lucht is nogal grijs, een voorbode voor de regen.

Niet ver bij de vuurtoren vandaan gaan we de duinen in. Een smal pad, waarbij het goed kijken is of dit het juiste pad is. Als je op pad bent, heb je altijd een goed pad, deze keer gaat het om de juiste richting.  Erg mooi en weer heel anders dan gisteren.

Het bereiken van de vuurtoren voelt als mijlpaal. Meer dan de helft van onze Waddenwandeling zit erop. We gaan voelen, dit kunnen we. Stiekem zijn we trots dat we dat zonder noemenswaardige blessures zomaar doen.

Op het strand was het extreem zwaar. We werden gezandstraald. We lopen schuin tegen de wind in. Het kost heel veel energie en toch lopen we door. Brillen af, buff over het gezicht, verstopt onder de capuchon. Een afstand van 2 km, we doen er erg lang over. Intussen was het ook gaan regenen.

Bij strandpaal 29 mogen we linksaf. Een duinovergang met wandelpad. Dalend en stijgend over de duinen. Als we bij het fietspad uitkomen, zien we een soort luxe tenten met terrassen. Er is geen verboden toegang bord te zien. Uit de wind gaan we schuilen en voelen ons de koning te rijk.

Over het fietspad gaan we naar de Slufter vallei. Een hoge trap ligt voor ons en daar hebben we fantastisch uitzicht. De Slufter staat in open verbinding met de zee. Bij heel hoog water loopt dit gebied onder water. We zien vele paden onder water liggen.

Langs de Slufter lopen we verder naar het zuiden. Ook hier is het tegen de wind inknokken.

Bij een volgende strandovergang zien we een enorme trap met uitzichtspunt. Daar gaan we ook naar toe. Hier hebben we uitzicht over het hele gebied.

We houden nog even vol en gaan zelfs naar nog een uitzichtpunt. Deze tekst stond in een gedenkteken en raakte ons. “Het is de tegenwind die de vlieger doet stijgen.”

Even komt de zon tevoorschijn en laat de duinen in een groen kleuren pallet zien.

Voor de Koog lijkt het alsof we nogmaals over het strand zouden gaan. Nog een keer met die harde wind over het strand….doen we het of kiezen we de kortste weg? Het valt erg mee, het is een graspad aan de binnenkant van de duinen en de wind is een beetje gaan liggen.

De laatste km gaan door het bos, en zo komen we in de Koog aan.

Wat een fantastische uitdagende dag. We hebben er enorm van genoten. Juist die zware tegenwind, zorgde ervoor dat we extra trots zijn, dat we heelhuids in de Koog zijn aangekomen.

Texel dag 2

1 november, 21,6 km, beetje miezer, 15 graden

De 2e dag alweer op het mooie Texel. Van Oude Schild naar de Cocksdorp. Een route langs de Waddenzee en door de mooiste natuurgebieden.

Deze ochtend hadden we de belbus geregeld, die ons van het Gemeentehuis (naast het Stayokay hostel) naar Oude Schild bracht. Precies bij de halte waar we gisteren waren geëindigd. Een heel gemakkelijk vervoer in Texel, de etappes zijn zo gemaakt dat er een bus in de buurt zou kunnen stoppen. Alleen even van tevoren regelen. Zo liepen we in Oude Schild langs de haven met de grote vissersboten. De zon was net op, en bracht een goud kleurig licht over het water.

We hebben wind in de rug en we lopen gemakkelijk langs de dijk naar het noorden. Onderweg zien we tientallen scholeksters, samen een soort dans in de lucht maken. Je kunt dan heel goed het zwart/witte patroon zien en het zo kenmerkende geluid horen ….piet…piet…

De route leidt ons naar Oosterend, langs het natuurgebied de Zandkes. We lopen dan aan de landzijde van de dijk en zien plassen en grasdijken met ontelbare ganzen.

Het centrum van Oosterend heeft vele gerestaureerde gevels, een deel valt onder beschermd dorps gezicht. We nemen er even de tijd voor. Direct bij het begin van het dorp vinden we bankjes uit de wind. Heerlijk even pauze na 2 uur lopen, en precies een plekje vinden, waar we eraan toe zijn.

Na Oosterend gaan we terug naar de Waddenzee. Inmiddels heeft de zon plaats gemaakt voor een grijs wolkendek met een heel klein beetje motregen. De wind trekt aan en we doen allemaal een capuchon of muts op en onze regenkleding. Een eind verder gaan we landinwaarts. Over een grasdijk met opstapjes, gaan we naar een pontje.

Vlak voor het pontje zijn er toe aan onze lunchpauze. We zien op het erf van een huis een plekje uit de wind. Toevallig komt er iemand langs. Mogen we even uit de wind zitten? Ja dat mag. Wat fijn dat we zomaar op privé terrein mogen zitten.

Na de Eierlandse polder ligt het Eierkandskanaal. Met een trekkoord gaan we naar de overkant. Met 4 max. mogen we op het vlot. Door de harde wind helt die een beetje over. Voor mij even spannend. Joke vindt het wel prima.

Het graspad erna is erg drassig. Ik vraag me af, of we erdoor zouden kunnen als er meer regen is. Bij een bankje vinden we deze tekst. “Ik vond hier het kleine, groter dan ik”. Zo voelt het wel voor mij. Is het tevredenheid, intense rust… wandelen brengt dat voor mij.

Rond 15 uur komen we in de Cocksdorp aan. Waar de belbus ons komt ophalen, blijkt een cafetaria te zijn. Die zijn open en hier kunnen we koffie “to go” en een frietje “to go” krijgen. Toch even genieten voor we met de bus terug naar Den Burg gaan.

Texel dag 1

31 oktober, 15 km, droog, 15 graden

Een nieuw avontuur! Waddenwandelen. Dat is een streekpad over alle waddeneilanden en deze keer gaan we helemaal rondom Texel wandelen. In totaal 76 km, die we in 4 dagen gaan doen.

Vandaag starten we met het oranje deel van de boot naar Oude Schild.

We zijn op pad met 4 personen. Dat zijn vlnr Joke, Frans, Yvonne en ik.

Als je de boot opgaat start het fijne vakantie gevoel. Ieder met mondkapjes en voldoende afstand. De automobilisten blijven in de auto, de voetgangers en fietsers kunnen op het dek of binnen zitten.

Op Texel konden we de bagage bij de fietsenwinkel brengen. Die zorgde voor vervoer van de bagage en wij konden meteen op pad. Op zoek naar de eerste geel/rode sticker klommen we eerst naar het nabijgelegen Duin. Juist op dat moment piept de zon tevoorschijn, misschien 5 minuten, en wij stonden perplex. De Noordzee glanst zilver, een mooi moment. Kun je je voorstellen, je klimt omhoog en krijgt dit uitzicht…….

Dit blijkt niet het pad te zijn wat we zoeken. Wel de goede stickers, maar de terugweg. Maar even opnieuw beginnen en in het boekje lezen. Er volgt een schitterende route door de polders, over de prachtigste paadjes. Dat wij daar zomaar mogen lopen. Het is zo genieten. Overal waar je kijkt, de wijdsheid. Sloten, graspaadjes immense verten.

Het pad kwam zowat langs ons Stayokay hostel. Daar konden we even pauzeren en uitrusten. Dat was na ongeveer 10 km, dat kwam goed uit. Daarna vervolgden we onze weg naar Hoge berg. De omgeving van Hoge berg bestaat uit schapenboeten (schuren) en 17e eeuwse tuinwallen; dit zijn perceelscheidingen van op elkaar gestapelde gras of heide plaggen. Het is zelfs een beetje klimmen.

Intussen gaat de zon wat zakken en komen er van die typische mooie eiland luchten. Het licht lijkt hier op het eiland anders…hoe anders kan ik moeilijk omschrijven, dat moet je ervaren.

Onderweg zien we boeren aan het werk bij hun schapen. De nagels worden geknipt en we zien dat de schapen gewoon in de houtgreep worden genomen.

Het is bijna 17 uur wanneer we Oude Schild naderen. Die zie je al van verre liggen. De graspaadjes worden afgewisseld door schitterende fietspaden.

De zon gaat bijna onder en we vinden het plotseling heel donker worden. Dat blijkt een donkere regen lucht te zijn.🤔 We kijken nog even op de wadden dijk en kijken zo naar Oude Schild.

We staan precies bij de bushalte, als het keihard gaat regenen. De belbus zou om 17.31 uur komen. We wachten geduldig en zien tot onze grote schrik onze belbus voorbijrijden. Hmmm. Wat nu? Ik bel de Texel Hopper en die laat me weten dat we bij de verkeerde halte staan. Het wordt opgelost. 10 minuten later is er andere bus en deze aardige man zet ons in de stromende regen voor de deur af. Erg blij met deze goede service.

Na dit avontuur kunnen we in de bar van Stayokay ons eerste etappe drankje nemen. Dat hebben we verdiend.