16 juli, 15 km van Lires naar Finistere, half bewolkt 22 graden

De route volgens de Camino loopt door het binnenland. Volgens de eigenaar van hotel As Eiras waren er meerdere mogelijkheden. Een klein stukje langs de kust, tot de helft langs de kust. Dat is een deel van de camino Dos Faro’s, met een hoge moeilijkheidsgraad. Ik kies met Maria, Joke en Anja voor een klein stukje langs de kust. Elly, Ans, Ria en Christina gaan voor de uitdaging. Met heel veel dank aan Elly die met hulp van GPX de route heeft geleid.

We zoeken samen de route op. Daarna gaan we gesplitst verder.

Onderstaand de foto’s en het verslag van Elly. Hartelijke dank!

Vandaag hebben Ria, Ans, Christina en ik een stuk van de Camino de Faros gelopen. Vergelijk het met het kustpad in Nederland waar we vooral door de duinen lopen. Alleen zijn de ‘duinen’ hier een ietsie pietsje uitdagender.
Ik had de route op de app dan kan er weinig mis gaan, zou je denken. Daarna wees de app ons de bush bush in: hoge varens, gaspeldoorn en bramen vielen ons ten deel. Wij zijn van het type van worstel en kom boven, je zou het ook ‘niet lullen maar poetsen’ kunnen noemen. Maar eenmaal boven (het pad ging ook nog eens omhoog) moesten we volgens de app rechtsaf maar waar is dat pad? Na overleg vond ik een soort van pad met dezelfde planten als hiervoor genoemd. Maar wij volgen uiteindelijk braaf het lijntje op de app, want zo zijn wij ook. Gelukkig komen wij weer op het goede pad 😅, er staat zelfs een groene pijl 🧐 een zeldzaamheid. Die wijst ons in de goede richting maar de app wijst anders 🙄 Het geluk is met ons, een grote groep nadert en die volgen de groene pijl, dus wij ook 😁. Wij waren blij met de bevestiging want het echte werk begon: steil naar beneden over een smal paadje met keien die soms als trap dienden, links en rechts draaiend, grote en kleine stappen om te zetten. Met andere woorden: Elly was in haar speeltuin 😂. Aan paden naar beneden komt natuurlijk ook een eind dus daarna konden we ons uitleven over een soortgelijk pad maar nu omhoog. Af en toe stopten we om van het uitzicht te genieten. Een prachtig heldere zee, rotsen, de foto’s zeggen genoeg. De laatste echte uitdaging was een watertje oversteken. Iedereen geslaagd!
Op naar de bar waar de rest al aan de koffie zat.

Intussen volgden Mieke, Anja, Joke en Maria de route door het bos, met ook een  stevige klim. Na 8 km komen we in Castrexe waar sinds 2 jaar een bar/restaurant te vinden is. Daar treffen we ook de andere wandelaars.

Ik hoor…best uitdagend, geweldig om te doen, wat een fantastische ervaring. Dat hebben we toch maar mooi gedaan.  En goed dat ze zo goed voor elkaar hebben gezorgd heel geconcentreerd moeten lopen. Paadjes met aan de zee zijde afgrond en dan door heel hoog struik gewas. Trots op elkaar, en nou….ik ook!!!!

Iets verder komen we bij een alternatieve bar, waar ze stempels in was voor ons maakten. We zingen daar en voelen ons zeer welkom.

Af en toe hebben we zicht op de zee. Eerst de westkant van het schiereiland, later de zuidkant. Ook Finistere ligt op een schiereiland.

De route is een beetje veranderd ten opzichte van de GPX track. We lopen bovenlangs en komen voorbij Praia de Langosteira Finistere binnen. Of zo ze hier in Galicië zeggen Fistere.

Dan is het etappe drankje dik verdiend. Aan de haven van Finistere vinden we een gastvrije plek.

120 km gelopen, hitte doorstaan, vroeg opstaan. Met elkaar hebben we vriendschap ervaren, vertrouwen, gezien worden. Veel gezelligheid en tenslotte de hele route van Muxia naar Finistere. Wat een mooie ervaring. Met dankbaarheid en trots dat we het hebben kunnen doen gaan we de “Finistaella” ophalen.

Vanavond gaan we nog naar de vuurtoren, verslag volgt