11 maart , 9 km zonnig naar het oosten van Vlieland en langs de vuurtoren terug

Vanmorgen vertrokken we met de trein en bus overal vandaan om samen de boot van 14 uur te halen. De boot doet er 1,5 uur over en ……toen we aankwamen begin de zon te schijnen. Gonnie maakte deze mooie foto vanaf de boot.

We logeren bij hotel Zeezicht. We checken in en gaan nog op pad voor het eerste deel van “Waddenwandelen”

We zijn op pad met Constance, Gonnie, Sylvia, Marleen, Marion, Ans en Marianne. (En ik, niet op de foto)

Vanaf hotel Zeezicht gaan we een stukje door het bos, langs de jachthaven, over het ooststrand, door de duinen, nog weer een stukje strand en tenslotte de hoge trap op en af van de vuurtoren

Hier kun je goed zien dat de lucht steeds meer blauw wordt.

We merken dat de lucht hier schoon is. Het heeft afgelopen dag veel geregend. Wij ervaren fris zonnig weer. In de bossen zien we rendiermos en baardmos. Een teken van schone lucht.

 

We lopen naar het westen over het strand. In dit jaargetijde gaat de zon om 18.30 uur onder. De gouden uren heet het bij de fotografie. Je hebt dan met de zon erbij het mooiste licht.

Rimpeling en op het water, de wandelaars langs de rand. De zon laat de stenen glimmen.

Na 2 km gaan we terug het duin over. Even tijd voor een kleine pauze. Hoe willen we het hebben. Totaal onverwacht hebben we zo een schitterende dag. En dat terwijl we vanmorgen nog van huis gingen vertrekken. Ik vind de waddeneilanden altijd mooi.

Toen gingen we naar de vuurtoren via immense trappen. Ik heb ze niet geteld. Zo te voelen…. veel!

En zo ziet het er bij tegenlicht uit ….

De trap naar beneden is ook met veel treden. Hier kunnen we het hele dorp overzien.

Morgen gaan we zo ver mogelijk naar het westen. Overmorgen gaan we in de middag met de boot rechtstreeks naar Terschelling.

“Blijf om je heen kijken en geniet, de wereld is zo mooi”

12 maart, 18 km zonnig, harde windkracht 7 uit Zuid West, dus tegenwind.

Vandaag hadden we meerdere van die speciale momenten, te beginnen toen ik vanmorgen ons raam uitkeek. De zon komt op, het belooft een zonnige droge dag te worden.

Even een groepsfoto voor vertrek voor ons hotel Zeezicht.  Het waait al, als we al  geprobeerd hadden onze haren in toom te houden, was dat in een windvlaag al weer weg. 😉

We gingen vandaag vanaf Oost Vlieland naar het westen via de bossen en duinen. Op weg naar de Kroonspolders.

Door het dorp lopend zagen we dat er ook een West Vlieland was. West-Vlieland of Westeynde is een verdronken plaats. Het dorp lag tot 1736 op het westelijke uiteinde van Vlieland en was het hoofddorp van het eiland. Door veranderende zeestromingen na een dijkdoorbraak op Texel in 1630, brokkelde het dorp langzaam af, waarna in 1736 de laatste bewoners vertrokken.

Als we even langs de Waddenkust lopen is het water zilverkleurig. Alweer zo een mooi momentje.

We klimmen opnieuw naar de vuurtoren om onze route  te vervolgen. Ongeveer 200 treden, das best ver. Op het hoogteprofiel zie ik 40 meter.

De tegenwind valt in de glooiende bossen wel mee. We vinden zelfs een plekje uit de wind om heel even wat te drinken. Opvallend zijn de mossen , die we identificeren als open rendiermos

Na 11 km zijn we bij het Posthuys en nemen er even pauze. Ik kies een cheesecake met cranberry saus. Heerlijk!

De Kroonspolders liggen in westelijke richting. Erg mooi. Tussen 1898 en 1905 waren eerder op het westelijke gedeelte van Vlieland een aantal stuifdijken dicht tegen de reeds bestaande Meeuwenduinen aangelegd om de steeds smaller wordende duinenstrook groter te maken. Aan de zuidkant daarvan werden er de door Kroon bedachte stuifdijken aangelegd, die grote langwerpige stukken strand omsloten. De zo gevormde vier polders kregen de naam van de initiatiefnemer.

We zijn naar de vogelkijkhut gegaan. Marleen had haar verrekijker bij zich en heeft goed bergeenden en diverse ganzen kunnen zien.

De laatste km gaan over het strand. Hier hebben we wind in de rug en we worden echt vooruit geblazen. Met een zandstorm die harder gaat dan wij kunnen lopen.  Het doet een beetje denken aan de stoom in een disco. Je voeten zijn soms niet te zien. We vinden het allemaal fantastisch! Ik word er blij van, zoveel natuur geweld. Gaan we vliegen???

Na de lus bij de Kroonspolders komen we terug bij het Posthuys. Ons eerste etappe drankje is dik verdiend.

13 maart, 16 km van Posthuys door de duinen terug naar Oost Vlieland, droog weer 6 graden

De bus die ik verwacht had van Oost Vlieland reed vanmorgen niet, dus had ik een taxi naar restaurant het Posthuys. De chauffeur wilde ons wel tot aan het strand brengen…..

De hele nacht had het geregend en er was ook storm windkracht 8, ook in de taxi regende het nog….We hadden dan onze regenkleding aangetrokken. Zoek maar goed….wie is wie?

We waren nog niet op het strand of de regen hield op. Yeah! Alweer een droge fantastische dag op Vlieland. Wind in de rug, daar gaan we. De eerste paar km over het strand.

Daarna komen we in een natte duinvallei. We zoeken onze weg en krijgen niet eens natte schoenen.Van de vorige keer herinner ik me dat we er helemaal niet door konden omdat er zoveel water stond.

Het hoogtepunt van de dag was voor mij dat we bovenop een duin mochten lopen.

En zo ook naar beneden. Diepe stappen in het zand. Marion ging er rennend af, weer even het kind in je laten spelen….

Daar boven op de paal zie je onze richting wijzer, de geel rode van het “Waddenwandelen”

Het was maar kort over het strand, daarna gingen we richting de vuurtoren door de duinen en het bos.

Zo komen we al klimmend alweer op een andere manier bij de vuurtoren aan.

Via het Liesbeth List pad gaan we naar het dorp terug.

We gaan naar een pannekoek/poffertjes restaurant. Een heerlijke afsluiting van de dag.

Om 15.15 hebben we de boot naar Terschelling. We zijn ruim op tijd. Het is maar 20 minuten varen. De zee was heel ruig. De kapitein manoeuvreerde voorzichtig. Dat was fijn , de boot ging niet zo op en neer.

Morgen gaan we de eerste etappe op Terschelling doen. We zijn benieuwd…..