29 januari, 7 km van Saucillo naar Galdar, bewolkt 18 graden
Met 700 meter dalen hadden we verwacht dat het zwaar zou zijn. Dat valt reuze mee. Een hele mooie etappe, deels over de weg, deels langs de rotsen. Zo zien we vanaf Saucillo Galdar steeds dichterbij komen.
Het mooiste vinden we de paadjes die van de verharde weg afgaan. Goed begaanbaar, wel opletten omdat het gisteren avond een beetje geregend heeft.
We worden vandaag verrast met een bloemen zee. Er staan vele bloemen in bloei, en ook de bijen zijn zeer actief. Het lijkt echt al lente in deze natuur. We zien zelfs mimosa in bloei staan.
De natuur is totaal verschillend van het zuiden. Zeer groen met in de dalen ook landbouw.
Hier dicht bij Galdar zijn ook camino palen te vinden. Tata, we zijn er bijna….
Het mooiste deel is een pad vlak onder de rotsen….
Deze berg komt steeds dichterbij, Galdar ligt net ten oosten van deze berg.
Een groot informatie bord toont ons de hele route. Wauw dat hebben we toch maar gedaan. Ook al heb je de informatie over de zwaarte….pas als je alles hebt bewandeld weet en voel je het echt.
We gaan naar de kathedraal voor onze certificaten. Net als in Santiago krijgen we een oorkonde. En ook hebben we nu onze stempelkaart vol. We zijn er trots mee!!!
Allemaal van harte gefeliciteerd met deze prestatie. We kijken terug op een heel speciale week. Prachtige, heel afwisselende natuur, schitterend weer. Een uitdagende camino, in zwaarte minstens vergelijkbaar met de Camino Primitivo. Het vraagt een gedegen voorbereiding en dat is jullie allemaal gelukt.
28 januari, 14 km van Cruz de Tejeda naar Saucillo, zonnig, 18 graden
Deze dag staat bekend om een dag met 1000 (!) meter dalen. Wat denk je wat…..we beginnen met 200 meter stijgen., en wat voor een stijging! Op het hoogteprofiel kun je het goed zien.
De Camino de Gran Canaria is er een om nooit te vergeten. Zoveel natuurschoon, het is bijna niet te geloven. Met vandaag erbij, een wolkendek onder ons. Volgens onze taxi chauffeur is heel het gebied rondom Las Palmas onder een dik wolkendek. De taxi kwam ons om 9 uur ophalen. Om 9.30 uur zijn we met de wandeling gestart. Diep beneden ons zien we hostel Finca La Isa liggen en in de verte wederom Tenerife.
Beschrijving volgens de app “camino entre vulcanes”
De voorlaatste etappe begint in Cruz de Tejeda, het hart van het eiland, en van daaruit betreden we de loefzijde van Gran Canaria. De majestueuze Caldera de Tejeda presenteert zich aan ons alsof het een natuurlijke kunstgalerie is. Vanaf nu openen zich de weelderigheid van het dennenbos van Gáldar en een horizon met een landschap dat een voorbeeld is van de belangrijke menselijke ontwikkeling op de noordflank. Terwijl we passeren, onthult de top van Gran Canaria de diversiteit van een landschap dat weelderig groen vermengt met de roodachtige en gitzwarte tinten van de vulkanische grond. Plekken zoals het natuurmonument Montañón Negro contrasteren met de weelderige vegetatie die wacht in de beschutting van de passaatwinden, evenals de landelijke nederzettingen die verschijnen in het noordelijke middenland, soms bedekt door een dikke deken van wolken. Dit hadden we dus vandaag!
Het is echt flink klimmen, hier zie je dat goed. Hier en daar zeker 20%. We lopen zelfs ook zig zag om het iets makkelijker te maken.
We komen bij een van de hoogtepunten: Degollada Las Palmas. Daar kijken we uit over een prachtig landschap. Meestal zijn dit de enige plekken waar toeristen zijn, die een rondje eiland doen. Wij zijn zo trots op onszelf dat we dit allemaal te voet kunnen doen. Zo is er altijd wel iemand die van ons een foto maakt.
We passeren daar een hoogtepunt: Los Moriscos op 1670 meter. Daarna gaan we starten met de daling.
Eerst over vulkanische grond, losse zwarte korreltjes….dat is inderdaad heel goed opletten. Je hebt daar geen grip. Het uitzicht aan de rechterkant is intussen wel heel bijzonder de Montanon Negro. De zwarte berg van vulkanisch gesteente, met tot onze verrassing dennenbomen. Ook voor ons zien we dennenbomen.
We steken dat veld van vulkanisch gesteente over, om daarna in de wolken te verdwijnen (?)
De meest moeilijke daling is door dat dennenbos, ook met dennennaalden en eronder die losse steentjes. We letten op elkaar en waar nodig helpen. Ieder van ons komt op eigen tempo beneden.
De volgende daling is over heel ander terrein. Groene velden zo ver als je ogen kijken kunnen.
Dan wacht ons een grote verrassing! Juanma en zijn vrouw staan op ons te wachten bij een cafe met souvenirs. Dat is leuk! Ieder zoekt wat uit en zelf worden zij verrast met een speciale schelp. Zij zijn er bijzonder blij mee. Een bijzonder moment op deze speciale dag.
We dalen verder en worden bijna elk moment verrast door een ander wolkendek. Een wolkje voor een berg, een heel wolkenveld. Op een moment lijkt het alsof we helemaal in de mist komen. Erg mooi!
Uiteindelijk blijft bij ons de zon schijnen. Het laatste deel lopen we veel over asfalt naar beneden. Een kleine km voor Saucillo hebben we nog een sterk dalend ongelijk pad. We vragen ons af wat fijner is? Asfalt of een lastig pad.
Aangekomen in Saucillo hebben we nog tijd voor het etappe drankje. De bus komt 1/2 uur later en brengt ons in een half uur naar Galdar. Het was een hele mooie dag!
27 januari, zonnig 23 graden, van Garanon naar Cruz de Tejeda en naar Finca La Isa, 10 km
Opnieuw een prachtige etappe, redelijk rustig. De hoogte verschillen veel kleiner dan gisteren. Het voelt een beetje als rustdag….. De moeilijkheid staat voor “medium low” goed te doen. Na Cruz de Tejeda dalen we nog 250 meter meer.
Beschrijving volgens de app “camino entre vulcanes”
Het gedeelte tussen het recreatiegebied El Garañón en Cruz de Tejeda leidt ons naar het hoogste punt van de Camino de Santiago tussen vulkanen, waar we de grandeur van de top van Gran Canaria niet kunnen ontlopen. Talrijke hoekjes en gaatjes en panoramische uitzichten wachten op ons, die onze stappen door natuurgebieden van het netwerk van beschermde natuurgebieden van de Canarische Eilanden, evenals belangrijke bezienswaardigheden in het centrum van het eiland, zoals de monolieten van Bentayga en Roque Nublo, zullen veraangenamen.
Die Roque Nublo is vanaf onze overnachting steeds precies te zien. Vanmorgen met een mooie zonsopkomst. Daar worden we toch heel stil van.
We beginnen met een glooiend pad door de dennenbossen.
Daarna volgt een pad langs de heuvel, met steeds uitzicht in de richting van Tenerife met de Roque Nublo erbij. Prachtig om te zien! Dat bultje op de achtergrond is Tenerife met de top in de sneeuw.
Nadrukkelijk is er een waarschuwing. Bij regen en/of wind geen toegang. Daar hebben we gelukkig niets mee te maken. Deze week steeds echt prachtig weer. Vorige week en komende week is/was er storm en regen. We boffen echt met het mooie weer.
We komen aan bij Cruz de Tejeda. Voor deze route een echte mijlpaal. De hoogste top hebben we bereikt.
Hier boven bij het Parador hebben we pauze. Een plek in de hoek, de zon brandt er lekker. Het uitzicht is geweldig!
Dan volgt de afdaling naar ons hostel toch 250 meter extra dalen, zodat het totaal toch al op 500 meter dalen komt. Een mooi pad dat tussen de haarspeldbochten direct naar beneden gaat.
Ook nu weer de Roque Nublo, maar dan ongeveer op gelijke hoogte. We voelen ons klein om in zo een overweldigend landschap te lopen.
Morgen gaan we starten met de daling naar Saucillo.
26 januari, 16 graden, 10 km van Tunte naar Garanon. En echt, je kunt het bijna niet geloven. De etappe is bijzonder mooi, nog mooier dan gisteren en……heel zwaar door bijna 1000 hoogtemeters.
Wauw en al deze wandelkanjers kunnen het.
In Tunte is een bakker met ontbijtruimte. Hoe luxe willen we het hebben. Een vers broodje, koffie en ook nog een lunchpakketje. Voor de deur is de Camino aangekondigd.
Daarna klimmen we de stad uit. Zeker 100 meter al omhoog. In de morgen is het nog maar 9 graden. Toch gaan onze vesten en lange broeken al snel uit. Het is weer fantastisch weer!
Voor de klim, is er geen twijfel over de richting mogelijk. De pijl wijst ons de goede kant uit.
De klim is voortdurend 10% of meer. Een mooi breed pad met grote stenen. Het voelt alsof we steeds trap lopen. Onze voeten zoeken als vanzelf de juiste keien op. Onze hoogtevrees krijgt eigenlijk geen kans, natuurlijk gaan we niet op de randjes lopen. We letten op elkaar. Zeker Piet wil ik even noemen, die houdt altijd de laatste wandelaar in de gaten. Top!
Het is geen overbodige luxe om af en toe echt pauze te nemen. Van een andere wandelaar horen we dat er dichtbij een picknicktafel is. Daar hebben we onze eerste echte pauze. In 2 uur hadden we 4 km afgelegd………Al flink gestegen, zo ongeveer 300 meter. Het is vlak bij Mirador “la Cruz grande”. Jazeker! De uitzichten zijn adembenemend.
We realiseren ons dan nog niet dat de klim naar Ventana del Noble nog heftiger is. En ook……zeer indrukwekkend mooi.
Zo gaat het maar door……
Deze mooie spandoek heb ik ontvangen van Juan Ma. Mijn contact persoon hier op Gran Canaria, die me overal waar nodig helpt.
Ventana del Noble is het hoogtepunt van de dag. Het uitzicht is er prachtig en met mooi weer kun je er Tenerife zien. We klimmen naar een opening in de rotsen. En inderdaad we kunnen Tenerife zien. Boven op de berg is sneeuw te zien.
Dan dalen we af naar de parkeerplaats.
Daar we worden opgepikt door de taxi. Die brengt ons naar het hostel Finca La Isa. Schitterend gelegen, niet ver van Tejeda. Morgen komen we hier lopend aan.
We hebben hier uitzicht over het dal en wat denk je van deze zeer indrukwekkende zonsondergang.
25 januari 10,3 km van Arteara via Fataga naar Tunte. Een dag met veel klimmen, zoals je op deze overzichten kunt zien. Er staat “medium-low”. Wij vinden het echt pittig en zijn benieuwd hoe de zware etappe er dan uit gaat zien.
Na het heerlijke ontbijt in Arteara ,Bio Finca gaan we op pad. Direct na Arteara klimmen we omhoog. Een smal pad met veel klauter stenen. Onze spieren worden flink getraind. We starten eerst in de schaduw, dan is het nog best fris.
Het landschap is echt anders dan gisteren. We zien velden vol gele en paarse bloemen. Met de blauwe lucht erbij is het bijna een sprookje. Een lust voor het oog.
Zo komt Fataga snel dichterbij. De variatie in landschap zorgt ervoor dat onze inspanningen worden beloond met steeds nieuwe vergezichten.
We vinden een terrasje met een heel mooi uitzicht over het dal.
Na Fataga klimmen we verder omhoog. We zien Fataga van steeds grotere afstand. Voor de auto’s ontelbare haarspeldbochten. Voor ons als wandelaars van deze camino recht omhoog.
We staan niet alleen stil om van het uitzicht te genieten, zeker ook om weer even op adem te komen.
Dichtbij Tunte zien we een grote picknick plaats, Merendero, aan de camino de Santiago. Het leeft hier wel. Ook zien we een grote camino schelp. Daar gaan we even naar toe.
Het pad daarna volgt de weg. Is wat lager gelegen en omringd door bloemen.
We komen hoog boven Tunte aan en dalen af naar het centrum voor ons etappe drankje nog in de zon. Als we eraan komen is er wat bewolking gekomen. We boffen!
Onze accommodatie is in het centrum. Een prachtige plek met appartementen en een binnenpatio
24 januari 17, zonnig 23 graden van Maspalomas naar Arteara
Wat een heerlijke dag! We vertrekken uit de drukte en gaan de natuur in. Op onderstaand overzicht volgen we de roze lijn. Veelal onverharde paden.
Beschrijving van de site “Camino entre vulcanes”
De Camino de Santiago op Gran Canaria begint bij de vuurtoren van Maspalomas en het Speciale Natuurreservaat van de Duinen van Maspalomas. In deze eerste etappe vol contrasten maakt het duinlandschap met strand en goudkleurig zand plaats voor een ander karakteristiek landschap van de zuidkust van Gran Canaria: de uitgestrekte ravijnen van Maspalomas en Fataga. De Fataga ravijn is vandaag her meest kenmerkend met de speciale Canarische palmboom.
We volgen eerst de rivier bedding “Barranco de Maspalomas”. Die staat al lang droog, ook nu het de afgelopen weken heeft geregend. Omgeven met palmbomen. We lopen in een voor ons onbekend landschap.
Weldra zien we de eerste bewegwijzering, de S54 met de gele markering.
Dan de snelwegen onderdoor en we bevinden ons in het fantastische landschap van de Fataga ravijn.
Het stijgt voortdurend. Eerst iets meer dan vals plat, later stevig stijgen. We kunnen dit allemaal. Rustig aan en intussen zeker niet vergeten om je heen te kijken.
Op het hoogste punt staat voor ons een bankje. We worden beloond voor onze inspanningen.
Vlak voor Arteara begint de forse daling van 100 meter. Over een smal pad met veel losse stenen. Ook dit gaat ieder goed af.
We komen ook langs een uitzichtpunt waarvandaan grafheuvels te zien zouden zijn. We zien het alleen op het informatiebord.
Rond 15 uur komen we aan bij Biofinca bij Arteara. Tijd voor het etappe drankje.
We kijken terug op een zeer geslaagde dag!
Intussen is de zon bijna onder en worden de rotsen warm van kleur. Een schouwspel van licht met schaduw.
Gisteren was het bijna donker toen we naar de zee liepen voor een restaurant. De wolken waren laag en leken bijna licht te geven……Daar worden we stil van…..
Vandaag maken we een rondwandeling door Las Dunas, Playa Ingles en langs het strand terug. Een prachtige wandeling! We logeren in “Campo de golf” waar de groene punt te zien is.
Las Dunas: ter informatie Woestijn en oase in het zuiden van Gran Canaria De duinen van Maspalomas vormen een uniek natuurgebied op de Canarische Eilanden, bekend om hun schoonheid en de verscheidenheid aan ecosystemen die ze omvatten. Het gebied, dat door de regering van de Canarische Eilanden als speciaal natuurreservaat wordt beschermd, beslaat 400 hectare.
Aan het begin staat een kaart van het gebied: we kiezen voor de groene route. Even later bleek dat daar ook een kamelenroute was en we kregen de vraag of we naar de blauwe route konden gaan. Dat doen we dan maar.
Het is al flink warm en door het losse zand ploeteren. Als we vertrekken is het best nog rustig, de badgasten gaan later op pad. Vandaag is Janita meegegaan. Gezellig!
Op het uitzichtpunt zie je de uitgestrekte heuvels daarachter is de zee te zien.
Vanaf de noordelijkste punt gaan we 6 km langs de zee. Wat een heerlijk moment. We horen de golven op het land aankomen. Het ruisen van de zee en dan met onze voeten in het water. En dan te bedenken dat we gisteren pas vanuit Nederland aangekomen zijn. We boffen dat we dit kunnen doen.
We verzamelen weer bij de vuurtoren. Even de voeten schoonmaken en dan is het tijd voor ons etappe drankje. Genoeg terrasjes aan zee.
De Camino de Santiago de Gran Canaria is een uitdagende, 66-82 km lange pelgrimsroute die dwars door het vulkanische eiland Gran Canaria loopt, van de vuurtoren van Maspalomas in het zonnige zuiden naar de kerk van Santiago in het noordelijke Gáldar, met een mix van ruige landschappen, authentieke dorpjes en culturele stops, ideaal voor een actieve vakantie en een unieke Camino-ervaring.
We vertrekken vandaag, morgen gaan we de duinen van Maspalomas bezoeken. De wandeling start 24 januari. Op 30 januari reizen we terug.
We gaan op pad met: Els, Joepke, Gerard, Mieke, Piet, Marion en Crista
Op de luchthaven krijgen we een prachtige schelp speciaal voor ons, gemaakt door Marjo en Joepke. Wauw we zijn er allemaal blij mee.
Op Gran Canaria wacht Juanma op ons. Juanma is de promotor van de camino hier. We hebben alweer een 2e verrassing. Een spandoek met mijn logo. Wauw ik word er verlegen van!
Het is hier een uur vroeger. De zon gaat zo onder. We zijn op weg naar onze accommodatie bij Maspalomas.
17 januari, van Eindhoven naar Veldhoven, 20 km, zonnig 12 graden
Wat een prachtige wandeldag. Onverwacht mooi met steeds de Dommel dicht bij. Al meteen vlakbij het begin. De warme kleuren van het zachte ochtendlicht vullen de Dommel met licht
We hadden steeds het gevoel in de natuur te lopen. Dit was voor ons de laatste etappe van de camino Brabant. De andere etappes heb ik in 2025 afgerond
Vandaag gaan we op pad met Christina, Marie Louise en Ria
We beginnen met een stempel in de Catharina kerk in Eindhoven.
We komen ook langs de Genneper watermolen, waar deze schilder veel inspiratie kreeg.
We blijven de Dommel volgen en gaan onder de snelwegen door. Ook dat is verrassend mooi. Daarna komen we in het buitengebied, het natuurgebied “Dommeldal”. Over de vlonders door het zeer natte gebied. We hebben op de vlonder nog een brandje geblust. Kleding met piepschuim was aan het branden. We trappen het uit en bellen nog met de brandweer. Het advies was, gooi er maar zoveel mogelijk water over. We hopen dat het vlonderpad niet teveel beschadigd.
We hebben pauze bij de Volmolen. Daar staat een bord dat tot enig misverstand leidde….😉 Last van slakken???? We hebben er veel plezier van.
Daarna lopen we verder door de natuur. Op een gegeven moment geven de bordjes linksaf aan, vlakbij ven Groot Vlasroot.. We blijken toch rechts te moeten. We vinden een schitterend pad langs dit ven. “Nieuwe wegen vinden”, noem ik dat. Spiegeling van het water, de goudgekleurde randen van het riet weerspiegelt in het water. Zo wordt de winter toch kleurrijk
Via de Volmolen weg gaan we Veldhoven in. Tijd voor ons etappe drankje voor we de bus naar Eindhoven terug nemen.
Ook jij bent van harte welkom!
“Moed betekent angst voelen en toch je hart volgen.”
Stuur een mailtje naar info@inbalansopweg.nl als je je belangstelling kenbaar wilt maken.
In deze nieuwsbrief:
– Nieuwjaarswens
– 2026 en reservelijst 2026
– Hoe is het met Mieke?
– Plannen voor 2027
– Dagwandelingen
– Informatie-dagen
Nieuwsjaarswens (van Hans Waegemakers)
“Dat je mag stralen het komend jaar op jouw eigen wijze, te midden van anderen op hun beurt, dat maakt het leven lichter. “
Ik wens je een inspirerend en gezond 2026 toe
2026
Een heerlijk vooruitzicht om in 2026 weer op pad te gaan met zoveel enthousiaste wandelaars. Op dit moment is er een plaats vrijgekomen bij de wandeling Kustpad van Overveen naar Egmond van 30 maart – 2 april.
Zie Kustpad Zuid Holland | Wandelreizen
Helaas zijn alle wandelingen vol. Wel zijn er nog plaatsen op de reservelijsten. Wie weet komt er een plaatsje vrij en kun je met ons mee.
Nieuw: 4 wandeldagen in Zuid Limburg van 1 t/m 4 december vanaf Epen. We zijn net terug en hebben ervaren dat het in Limburg ook in de winter erg mooi is. Zie ons verslag op 2025 Epen | Wandelreizen Voor de link van 2026 Wandelen in Zuid Limburg | Wandelreizen
Hoe is het met Mieke?
Ga ik stoppen nu ik 67 ben geworden?
In mei 2025 ben ik 67 geworden, de officiële pensioenleeftijd. Maar stoppen? Nee hoor! Ik geniet nog volop van het op pad gaan met zoveel fijne wandelaars, de wandelingen, het organiseren, de natuur, de “camino-smile” en de rust die het ook mij brengt. Het onderweg zijn is voor mij een thuiskomen. Wat ik wél ga doen, is mijn wandeltempo iets aanpassen: max 14 dagen onderweg, kortere Camino’s in Spanje, kortere dagafstanden. Wat langere pauzes tussen de tochten en méér wandelingen dichtbij in het buitenland, zoals de Eifel en Luxemburg. Het avontuur blijft, alleen in een iets rustiger ritme. En natuurlijk ben jij nog steeds van harte welkom om mee te wandelen! Er ligt een nieuw, inspirerend plan klaar dat ik graag met je deel. Nieuwsgierig? Lees er alles over bij Plannen voor 2027!
Als cadeau voor mezelf ga in april op pad vanaf Le Puy in Frankrijk, richting Saint Jean Pied de Port. De Via Podiensis. Voor wie me wil volgen…ik ga proberen regelmatig een verslagje te maken
Wandelplan voor 2027
Wil je je alvast oriënteren op de mogelijkheden in 2027?
Wat denk je van minder bekende camino’s in Spanje? We gaan de camino Ingles en de laatste 100 km van de Via de La Plata bewandelen. Omdat ik de Primitivo zo mooi en indrukwekkend vind, ga ik deze ook nog een keer doen. We gaan tot Lugo, waarna je zelfstandig door kunt gaan naar Santiago. Voor degenen die 15 km per dag voldoende vinden, heb ik de prachtige wandeling van Santiago naar Finistere en Muxia opgenomen. In Nederland is het de Via Coriovalum, in Luxemburg de Mullerthal trail. Nieuw is de prachtige Wildnis trail in de Eifel.
Voor wie graag in de winter op pad gaat is er de camino van Gran Canaria en wandelingen in de Algarve. Deze laatste 2 zijn uitsluitend voor zeer ervaren wandelaars. Qua zwaarte minstens vergelijkbaar met de Primitivo.
Je kunt alvast je interesse opgeven. In de loop van 2026 worden de inschrijvingen van 2027 verwerkt.
10-18 januari: camino Gran Canaria (vol)
22-26 februari: Via Coriovalum
12-15 maart: Vervolg Kustpad vanaf Egmond aan Zee (vol)
10-25 april: Camino Primitivo tot Lugo
12-17 mei: Wildnis trail in de Eifel
4-14 juni: Camino Ingles van Ferrol naar Santiago
28 juni – 6 juli: Mullerthal trail in Luxemburg
5-14 september: Via de la Plata van Ourense naar Santiago
2- 13 oktober : Santiago – Finistere – Muxia
7-18 november: Algarve delen Via Algarviana en Fishermen’s trail
In 2026 zijn het diverse NS wandelingen en schitterende rondwandelingen van de site “Mooiste route”. De Camino Brabant gaan we afronden met de etappe van Eindhoven naar Veldhoven. Vanaf station Den Bosch kunnen altijd 3 mensen meerijden. Bijdrage is € 5. Het max aantal deelnemers is 9 personen.
Graag aanmelden met een mailtje. Een week voor vertrek krijg je een mail met aanvullende informatie. We vertrekken doorgaans rond 10 uur. info@inbalansopweg.nl
Informatie-dagen
Voor alle pelgrims die met mij of zelfstandig op pad gaan en willen weten hoe of wat?
De eerst volgende is vrijdag 15 mei 2025 om 10 uur.
Van harte welkom voor informatie over een camino. Neem contact met me op, om een afspraak te plannen. Dit kan in de avond en ook in de middag met voorafgaand een wandeling van ongeveer 2 uur door de Drunense Duinen en gaan daarna voor de informatie naar mijn huis.
Zie https://reizen.inbalansopweg.nl/informatie-dagen/
Vragen die beantwoord worden zijn vragen die elke pelgrim wil weten:
Wat neem je mee?
Wat voor rugzak koop je?
Hoe vind ik de weg?
Waar begin je en hoe kom je daar?
Hoe bereid ik me voor?
Routeplanning
Tot ziens bij een dagwandeling, zomaar onderweg of bij een meerdaagse wandeling. Weet je bent altijd welkom
11 december, 10 km zonnig 7 graden Panoramaroute. Vandaag kiezen we voor het zuidelijke deel.
We worden wakker en de zon schijnt al. Boven verwachting hebben we ook vandaag prachtig weer. In de morgen had het zelfs licht gevroren. Klaar voor vertrek, met de warme jassen nog aan.
Tijdens deze heuvelachtige en zeer panoramische wandeling wandelen we van Epen naar Camerig. In deze vroegte is het gras nog nat en kunnen we “heiligenschijn” zien. Een kring om je hoofd omdat de zon op het natte gras breekt. Onze schaduwen zijn nog lang, de zon staat laag.
We hebben veel mooie paden aan de rand van een boerenerf. Wauw het is zo mooi!!!
We passeren leuke vakwerkhuisjes in Camerig. En ook vandaag opnieuw wegkruisen.
Daarna gaan we langs de hoogstam boomgaarden van Bellet. De fraaie bomen met nog appeltjes eraan.
Dan dalen we af naar de Heimans groeve en de geul.
Deze modder hebben we deze keer niet 😉
Wel moeten we een watertje oversteken. Zoals Ine die neemt: gewoon doorlopen. Ze kiest de stenen. Het water is er net te diep
We kunnen ons steeds beter voorstellen wat de Limburgers zeggen: “wi schon us Limburg is” (dat is vast niet goed geschreven)
De lucht zo helder….dat maakt het toch weer een stuk mooier.
Dan lopen we via de buurtschappen Kuttingen en Terziet.
En naar het Bovenstebos met een prachtig uitzicht . Een feest om hier op deze december dag te mogen lopen.
Via het gehucht Diependal lopen we terug naar Epen.
Nog nooit meegemaakt in december. We zitten op het terras in de zon! We vinden dat we nog wel Limburgse vlaai hebben verdiend.
Het waren fantastische dagen. Op onderstaande overzicht zie je dat we vele paden rondom Epen hebben ontdekt.
Dank jullie voor het fijne gezelschap. Samen op weg zijn, genieten van de mooie natuur, elkaars gezelschap! Ik kijk terug op 4 mooie dagen Limburg!
10 december, droog en bewolkt 13 graden; van Epen naar Gulpen en terug, 18,5 km
Een flinke dagtocht langs de Geul en de Gulp. Vooral het eerste deel van de wandeling gaat het pittig bergop en bergaf.
Wat is het een feestje om in de Smidse te verblijven. Prima verzorging, gezellige sfeer. ’s morgens beginnen we met een goed ontbijt in de sfeervolle ontbijtzaal.
Klaar voor vertrek
Direct na vertrek gaan we via de Heerbaan naar Schweibergerweg. Een paar km. flink stijgen.
Als we terugkijken zien we Epen onder ons liggen.
Ook vandaag zien we veel wegkruisen. Allemaal anders, fel gekleurd of juist heel sober.
We kwamen langs een huis waar maretakken te koop waren. Zo konden we ze echt van dichtbij zien. Met witte besjes en leerachtige blaadjes.
Het gaat op en af vandaag en we staan regelmatig even stil. Stil om van de omgeving te genieten of om uit te blazen? Alles is goed en ieder doet het op zijn manier.
We komen over “de koning van Spanje” een deel van de Gulpener berg.
Het verhaal over de ‘Koning van Spanje’ wordt verteld in veel varianten. De meest aannemelijke verklaring voor de naam Koning van Spanje stamt uit de Tachtigjarige Oorlog (1568-1648), hoewel nergens hard bewijs hiervoor te vinden is. De hertog van Parma is in 1578 zijn zegetocht begonnen met de verovering van Limbourg, Dalhem en Valkenburg. Vervolgens is de Hertog in het voorjaar van 1579 begonnen met het beleg van Maastricht. Tijd genoeg dus voor een kampement op deze locatie. Dat de toenmalige Koning van Spanje Filips II hier zou zijn geweest is onwaarschijnlijk Hij is in 1559 naar Spanje vertrokken en nooit meer in de Nederlanden teruggekeerd.
We gaan door diverse stegelkes. Dat zijn draaihekjes die toegang geven tot onverharde weide paden. Voor de korste route ging men door de weilanden en is “recht van overpad” ontstaan. We moeten ons er tussen door wurmen.
We hebben pauze bij de Zwarte Ruiter in Gulpen en gaan daarna via het riviertje de Gulp naar Withem met het mooie klooster. We gaan er even binnen en zien er de mooie kapel en de glas in lood ramen van de kerk.
Zo snel mogelijk van de grote weg af om door andere stegelkes door de weilanden te gaan richting Mechelen. We volgen vaak de aanwijzingen van het krijtlandpad, dat is een oranje gele sticker
In Mechelen lezen we dat in het vervolg van de route drassige weilanden moeten worden gepasseerd. 4 gaan langs de weg, de anderen gaan de weilanden langs de Geul in. Die gaan de uitdaging aan.
Vanaf de weg zie je het dal van de Geul goed liggen.
We worden nog verrast door een zonnetje. Precies op dat moment liepen we langs deze boom…..
Elly, Jeannette, Ellen en Dorien gaan door de weilanden. Het is enorm meegevallen met de modder. Chapeau voor de doorzetters.
9 december, 22 km droog zon 13 graden. Route Epen 3 landen punt
T.i. uit de beschrijving van de route: Deze heuvelachtige grenstocht bestaat uit twee totaal verschillende helften. De heenweg begint met een pittige klim en een prachtige boswandeling door het Vijlenerbos. Dan loopt u de Vaalserberg omhoog naar het Drielandenpunt. De terugweg is veel panoramischer. U loopt nog even door het bos omlaag en dan volgt u een dalende panoramische weg met mooi uitzicht naar Gemmenich. Dan loopt u naar het buurtschap Tersaessen en wandelt u langs de golfbaan met schitterend uitzicht omlaag naar de Geul. Het laatste stuk wandelt u door weilanden langs de Geul.
De pittige klim en boswandeling door het Vijlenerbos.
De Vijlenerbossen bestaan in werkelijkheid uit meerdere bossen. Deze maken deel uit van een groot aaneengesloten internationaal bosgebied, dat zich ook uitstrekt over Duitsland en België. Het Nederlandse deel beslaat ruim 600 hectare. Het verschil tussen het laagste en hoogste deel van het bos bedraagt meer dan 170 meter, met als topper het Drielanden punt (322,5 meter boven NAP).
Omdat we heel dicht bij het bos cafe Hijgend Hert zijn, maken we zelfs een ommetje van 2 km. Een ervaring om daar te zijn. Ingericht met o.a geweien en allerlei afbeeldingen van herten.
We gaan verder door de bossen.
Hier en daar zijn er doorkijkjes in de richting van Vaals. Met het zonnetje erbij erg mooi.
Later langs de randen van het bos. We zien geen duidelijk pad. Wel brengt onze gpx track ons naar de goede richting en aan het eind van het veld zien we weer een poortje..
Het blijft flink klimmen met ook nog een zeer drassige ondergrond.
We zijn bijtijds bij de splitsing waar we kunnen kiezen; wel of niet over de Vaalserberg. Nog 12 km of 8 km te doen?Unaniem zeggen we: we gaan die berg doen en klimmen dapper naar 322 meter. Wat mij betreft viel het wel mee. We hebben het allemaal kunnen doen. Het ging ook over de tijd, die we denken nodig te hebben omdat het om 16.30 uur donker wordt.
Ook naar het 3 landen punt zitten er flinke klimmetjes bij.
Na het drielandenpunt is het vooral dalen met uitzicht naar het westen. De zon zakt en geeft al mooi strijklicht.
Na de doorgaande weg vanaf Gemmenich gaan we over de golfbaan. Daar moeten we goed “sentier 58” volgen, dat daar speciaal voor de wandelaars is behouden.
.
We dalen af naar de Geul en volgen langdurig de waterloop. Met heel veel modder. Ik glij zelf nog uit en zit van top tot teen onder de modder. En we moeten er toch echt door of we zoeken een plekje langs de randen.
Intussen is het erg mooi!!!
Zelfs de hazelaar staat al in bloei, ook met de hele kleine rode bloemetjes.
8 december, 9,4 km, droog later motregen. 15 graden. Panorama route, nr 795 Epen, noordelijk deel. Epen, Schweiberg, Bommerig en Camerig
We zijn op pad met; Elly, Emmie, Dorien, Ine, Gerrie, Ellen en Jeannette (en ik Mieke)
Ook in de donkere winter maanden is op pad gaan voor wandelingen heerlijk. Om 12 uur waren we al in Epen, zodat we de eerste km in de middag nog konden afleggen. Het was de Panorama route vandaag. Langs een heuvel rand, linksom en zo steeds uitzicht op het geul dal.
Heel typisch Limburgs zijn de wegkruisen, heel divers.
Begin december komen de kerststallen te voorschijn. Er is hier een kribkes tocht.
Het begint toch vroeger te motregenen dan was voorspeld. Geen probleem, ieder had erop gerekend. Kijk eens hoe fleurig. Wel even een zoekplaatje….wie zit eronder?
De bollen in de bomen zijn de maretakken. Die steken mooi af tegen de grijze lucht.
De route gaat vaak over boerenerven..met gladde modder en “stegelkes” om van het ene naar het andere terrein te gaan.
Na Camerig gaan we terug en zien al gauw de Smidse liggen. Een warme welkom, dat voelt als thuiskomen in de huiskamer. De lampjes zijn al aan. De Limburgse gastvrijheid lacht ons tegemoet.
PR2 MCQ – Caminho das Caldas – Picota (Wandelroute Caldas-Picota) | Monchique – 15 km
Rondwandeling van 18 km, vertrekkend vanuit Caldas de Monchique. Een duik in het koele en groene landschap van de bergen, passeert dicht bij Picota. Wij hebben 15 km gerealiseerd en zijn eerder gestopt.
Wakker worden in VilaFoia is naar buiten kijken hoe de zon opkomt. Een rode gloed, warm geel? Iedere morgen is het genieten!
Vandaag is het alweer de laatste dag van de wandelingen in de Algarve. Deze keer gingen we naar Caldas, een dorpje bekend om warmwater bronnen, die helaas niet toegankelijk zijn, ze zijn in prive bezit of onderdeel van een hotel. Het dorpje is mooi om doorheen te wandelen, zeker om de leuke waterstroom te zien.
Daarna beginnen we aan de lange klim veelal over de verharde weg. Het is een stevige klim met ook weer uitzicht op het stuwmeer.
Het laatste deel naar de top ging over kleine paadjes en ook over prive terrein. (Verboden maar Hikers welkom). We vinden het allemaal wel een uitdaging.
Dichtbij de Picota top gaan we naar beneden en zien Monchique liggen.
Via een mooi bospad gaan we helemaal naar beneden. We zien erg mooie grote paddestoelen met duidelijke lamellen.
De route loopt niet helemaal naar het centrum en we kiezen er unaniem voor het 2e deel terug naar Caldas ook te doen. Het is nog vroeg en we hadden geen idee hoe de afdaling naar Caldas zou zijn.
Wat verder is het een hele stijle daling, heel smal pad met diepe stapstenen. Monica vindt zo een pad heerlijk, ik doe het heel beheerst en krijg hulp van Eveline. Het blijft goed opletten. Uiteindelijk blijken we zo een pad een uitdaging te vinden en zijn trots dat het lukt.
Intussen is het wat later dan we gewend waren en de afstand die we nog zouden moeten doen was 5 km. We dachten het laatste deel af te snijden. Dat bleek langs een hele drukke weg. Geen goed idee….. We nemen contact op met VilaFoia en onze chauffeur Bernardo komt ons daar ophalen. In de zon en uit de wind is het er heerlijke vertoeven….
We kijken terug op heerlijke wandeldagen in de Algarve. Mooie natuur , warme vriendschap met fijne gesprekken, zorg voor elkaar. We hebben het goed gehad samen. Dank je wel hiervoor. Ook voor mij weer een fantastische herinnering erbij.
Rondwandelingen in de buurt van Monchique, 5 dagen Via Algarviana, een aanloop route op de Via Algarviana en gisteren een etappe van de Fishermen’s trail. We zijn erg blij met de prima verzorging van het team van VilaFoia. Zij hebben onze wandel vakantie onvergetelijk gemaakt. Prima kok Amy, gastheer Henk, onze chauffeurs en alle medewerkers. Onze hartelijke dank!
26 november, 18 km zonnig 18 graden Ruta Vicentina van Aljezur naar Arrifana
Een speciaal uitstapje
Visserspad info van site Ruta Vicentina
Dit deel tussen Aljezur en Arrifana loopt langs het strand van Monte Clérigo en de mythische Ponta da Atalaia. In een land waar legendes uit de tijd van de verovering van Portugal op de Moren nog steeds in de lucht hangen, is deze wandeling een authentieke reis door de tijd.
Op het smalle pad langs de kust is de duinvegetatie de moeite waard om te bekijken, die aromatische struiken omvat (zoals tijm, struikachtige evergreen, rozemarijn, mirte en lavendel), medicinale en eetbare planten (zoals wilde asperges, roze zonneroosjes, vampierbekers, Portugese kraaiheide, Pterospartum tridentatum ) en endemische en zeldzame planten (zoals Cistus palhinhae , Thymus camphoratus of Linaria Ficalhoana ).
Het plan was om van Marmeleta naar Aljezur te wandelen. Els opperde kunnen we ons niet wat verder laten afzetten, zodat we naar de kust kunnen lopen. Dat bleek niet te kunnen. Die route loopt helemaal door de natuur. Ik kreeg een idee dan een etappe van het fishermen’s trail te bewandelen. Daar vond ik een GPX track van en we hebben aan onze chauffeur gevraagd of het mogelijk was.
HET WAS EEN FANTASTISCHE ERVARING!
Aljezur ligt nog wat boven de zee. We moesten eerst nog wat omhoog klimmen.
De zee ligt nog 8 km van Aljezur, we lopen eerst door dennen en eucalyptus landschappen.
Dan zien we de monding van de rivier. De Ribeira de Aljezur. Daar helemaal aan het eind begint de oceaan.
Hier dachten we over het strand te kunnen. Die trap gaat alleen naar het uitzichtpunt.
Bij een volgend strandje gaan we er wel overheen.
We klimmen aan de andere kant van het strandje door het dorp Monte Clerigo weer omhoog.
Daarna lopen we km’s hoog boven de zee met enorme rotsen. Heel gaaf om de golven tegen de rotsen uiteen te zien spatten.
Steeds opnieuw een ander strandje, diep beneden ons. We kijken de ogen uit.
Heel mooi zijn de vetplanten met de rode punten. In het voorjaar vol met bloemen.
Als we zouden fantaseren over een ideale pauze plaats zou het dit wel eens kunnen zijn. Uitzicht, uit de wind, in de zon…..
Het laatste gedeelte is door een duingebied, door het losse zand, iets verder van de zee. Ook erg mooi!
In Arrifana vinden we een surf cafe. Buiten in de zon, nog warm genoeg. We ervaren het als zomer en dat voor eind november.
25 november zonnig 14 graden Marmelete Bensafirm deel 2 en 5 km verder naar Barao de Sao Joao
Onze chauffeur bracht ons naar het stuwmeer, Barragem da Bravura, waar we gisteren geëindigd waren. Het is nu opnieuw zonnig, door de stevige wind is het in de morgen wat fris.
Zo hoog boven het stuwmeer genieten we van het uitzicht voor we gaan dalen.
Als ik dan even terug omhoog kijk, zie ik deze lady’s tegen de straks blauwe lucht. Je ziet het onze dag kon niet meer stuk!!!
Aan de kant van onze route zijn afbeeldingen te zien in steen. Ze zijn helaas wat verweerd. Onderstaand is van de toelichting die hieronder de foto te vinden is. De bovenste zijn van de schaapherders, de onderste van de verwerking van kurk van de kurk eiken.
Hier worden de drie onafscheidelijke figuren van het herdersbestaan getoond: de herder, de hond en de kudde. In dit geval hebben we het over geiten van het ras Algarve, dat als bedreigde diersoort is geclassificeerd. Dit is een dier dat perfect is aangepast aan de omstandigheden in de arme gebieden van de Algarve en voornamelijk wordt gefokt voor de productie van vlees en kaas.
De onderste afbeeldingen tonen etnografische figuren uit de Algarve. In één daarvan zien we de vrouw die reiswiegen maakt van de vezels van een boom, de ander toont hoe met de hand de jurk van de kurkeiken wordt gehaald.
We lopen langs de oevers van de Ribeira de Sobrosa. Waar we de rivier moeten oversteken is het niet altijd mogelijk en zoeken we andere doorgangen. Meestal is Janita degene die zegt ik ga wel kijken. En ja, er komt altijd een oplossing.
Lunchpauze….
Afgelopen nacht had het flink wat geregend. Op de paden waren er grote plassen. We konden er net langs of door….zoals Constance en ik vaak kiezen. We zeggen tegen elkaar….er is altijd een weg.
Een eindje verder kwamen we langs kleurrijke druivenranken. Oranje en rode kleuren versieren ons pad.
Na 15 km komen we in Bensafrim aan. Daar hadden we pauze. Gezellig bij de markthallen.
We kiezen ervoor nog 5 km verder te gaan naar Barao de Sao de Joao. We hadden geen erg dat er ook een rood witte route naar Lagos gaat…. opletten dus. Helaas waren we al 1 km die richting op gelopen. Via GPX komen we weer op de goede route. Een mooie etappe langs de kurkeiken.
Iets na 16.30 uur kwamen we aan in Barao de Sao Joao en onze chauffeur kwam precies aanrijden.
Wat een heerlijke dag weer. Ons etappe drankje nuttigen we in VilaFoia. Altijd fijn om weer terug te zijn.
Lange route met gevarieerde landschappen: moestuinen, boomgaarden, kurk, dennenbossen en eucalyptussen. Een hoogtepunt is de passage bij de Barragem da Bravura.
Deze morgen hadden we niet verwacht dat het zou regenen. Wel hadden we voor de zekerheid onze regenkleding bij ons. In Marmelete hebben we die toch maar aangetrokken.😉
In Marmelete is een “Casa de Medronho”, een plaats waar de vruchten van de aardbeien boom worden verwerkt tot likeur.
Onderweg zien we weer vele aardbeien bomen, de ene volop in bloei, de ander vol met de kleurrijke vruchten. Daar snoepen we van!
We klimmen Marmelete uit. Door de bewolking met later regen een heel andere dag.
We verbazen ons over de vele kleuren groen op de hellingen.
De eerste 5 km blijven we op hoogte en we zien nog een glimp van de zee.
We zien onderweg cactus vruchten, bloeiende heide, kweeperen, een bloeiende roos. Af en toe is het even droog en kan ik ook nog wat foto’s maken.
Na 10 km komen we bij een bar aan. Het lijkt gesloten, maar we mogen er toch onder het afdak rusten en…..we kregen koffie! Die was echt lekker.
Het dal langs de Ribeira de Vagarosa heeft vele plantensoorten.
Dat kleine riviertje loopt naar een groot stuwmeer. Het water staat nog niet erg hoog. In deze omgeving hopen ze dat er komende periode meer regen gaat vallen. De regen van vandaag zorgt voor vele plassen op het pad.
Hier en daar moesten we van het pad afwijken. Iets naar links waren er stapstenen, waar we makkelijk over konden.
Na 18 km kwamen we bij de afgesproken picknick plaats uit. Net even droog met mooi uitzicht over het stuwmeer
Onze taxi was er om 15.15 uur en bracht ons terug naar VilaFoia. Eerst even gezellig het etappe drankje en daarna nog even in de Jacuzzi….. Een speciale ervaring in de regen.
Sector 11 – Monchique naar Marmelete – 14,80 km en 3 vanaf Vila Foia naar Monchique.
Het pad doorkruist het landschap van de Serra de Monchique, met zijn unieke rotsen en vegetatie. We passeerden naast Fóia (902m) en hellingen gecultiveerd op terrassen.
Na het zeer uitgebreide ontbijt gingen we op pad. De route van Monchique naar Marmelete is 14,8 km, dan kunnen de km’s van Vila Foia naar Monchique er nog bij. Vanaf Monchique is het gelijk fors klimmen, te beginnen in het stadje.
Verrassend zijn de piepkleine steegjes, waar we ongemerkt snel stijgen.
We kijken al direct over de stad uit.
Info van de site Via Algarviana:
Dan gaat u het bos in. Hier gaat u verder naar het Convento de Nossa Senhora do Desterro (Onze-Lieve-Vrouwe-van-de-Ballingschapklooster), een van de bekendste erfgoederen van deze stad.Het klooster is verlaten en verkeert in vrij slechte staat waardoor een bezoek om veiligheidsredenen wordt afgeraden.
We denken dat het klooster gesloten is als we erlangs komen. Even later komt er toch een man naar buiten, die ons van harte uitnodigt om te komen kijken. Het klopt wel….binnen is het in slechte staat. Wat echt gevaarlijk is heeft hij afgezet, daar mogen we niet komen. We vinden het bijzonder om er binnen te kijken. We kopen wat natuurlijke luchtjes. Ik heb voor mezelf eucalyptus olie gekocht.
Daarna gaan we over oneffen paadjes verder omhoog, bijna naar de Foia top. Tot de hoogte van 840 meter.
We zien de Foia top liggen en gaan net voor deze top rechtsaf.
Net voorbij de afslag ligt nog water op het pad. Geen probleem, onze schoenen worden amper nat.
Zo hoog kijken we hier naar de westzijde met uitzicht op zee in de richting van Aljezur.
We blijven geruime tijd op hoogte en vinden een heel ander landschap, met terrassen en veeteelt. We zien er koeien en Iberico varkens.
Info van de site Via Algarviana: Landbouwterrassen zijn de meest voorkomende akkers in (hellende) berggebieden. Er worden dan smalle bouwgrondplateaus gebouwd die trapsgewijs langs de helling liggen en ondersteund worden door stenen muren, in dit geval grotendeels van nefelinisch syeniet. Dit is duidelijk werk van menselijke hand waardoor het natuurlijke landschap jarenlang verandert. Dit was echter nodig om de plek aan te passen aan de behoeften van de plaatselijke bevolking. Tegenwoordig vormen deze terrassen een waardevol historisch, cultureel en landbouwerfgoed.
We zien onderweg vele nesten van de dennen processierupsen. Alsof het enorme spinnenwebben zijn. Ik schat wel 20 cm lang en 10 doorsnee.
Bij Madrinha is een windmolen park te zien. Met deze diep blauwe lucht is ook een windmolen park mooi om te zien. Daarachter is de zee aan de zuidzijde van Zuid Portugal te zien. Onder de windmolens door gaan we dalen.
Door een dicht eucalyptus bos gaan we naar Marmelete.
Rond 16 uur zijn we in Marmelete. Als we dan nog net uit de wind in de zon kunnen zitten, voor ons etappe drankje……
En zo is ook deze dag weer voorbij. We worden opgehaald en gaan weer terug naar VilaFoia. In 25 minuten zijn we terug. Morgen gaan we in Marmelete verder.
