18 november 12 km, motregen. 2e helft van etappe Silves Monchique.
Wat een speciale dag! Samen naar de Picota top klimmen en ons bewust worden: Dit kunnen we!!!!!


In de hal van Vila Foia zien we het dagprogramma. We voelen ons erg thuis door de attentheid van alle medewerkers.

Wat denk je van een eitje met een blij gezicht…..

En een speciale tekst op ons lunchpakket zakje. ” Liefde gaat door de maag, ook tijdens het wandelen”. Het zijn echt de kleine dingen die ons verblijf hier zo onvergetelijk maken.
In de beschrijving van de site Via Algarviana staat dat een deel is afgesloten en dat daar gevaarlijke honden zijn. Er was een alternatief aangeboden, voor een groot deel aan de kant van een grote weg. Dat slaan we over! We werden weggebracht naar het beginpunt, dat we hadden verplaatst naar het begin van de grote klim. En die is meteen heel pittig!!! Ik schat zeker 15%.

Zou dat al het hoogste punt zijn, daar waar die mast is te zien? Nog lange niet. De klim duurt echt 6 km en 538 meter omhoog. Steeds hoger en hoger. Helaas hebben we ook vandaag geen uitzicht op het dal. Wel wat meer dan gisteren en de motregen is minimaal. We staan ook regelmatig even stil om uit te blazen en van de omgeving te genieten.


Wel zien we nu een soort heide in bloei, de bloei en vruchten van de aardbeienboom. We genieten van de kleine dingen op ons pad.

Net voor de top hebben we even pauze. Gelukkig is de miezerregen op dat moment bijna weg.

We klimmen hoger en hoger tot we de top van de Picota zien. Conny, Cobie, Gerard en Piet klimmen helemaal hoog. Chapeau!



T.i. van de site Via Algarviana: De 774 m hoge Cerro da Picota (Picotaheuvel) is het tweede hoogste punt van de Algarve en een van de steilste punten van het Serra de Monchique (Monchiquegebergte). Hier kunt u genieten van een adembenemend panoramisch uitzicht over de streek. Wij hadden geen gezicht en door de kou kwamen ze snel weer naar beneden.
Het zijn gladde natte stenen en we besluiten dan ook niet aan de andere kant af te dalen. Christina, Marjo en Ada zijn vast voorgegaan. Daar bovenop was het te koud om te wachten.

Zij hadden een bijzondere paddenstoel gevonden. Het blijkt een honingzwam te zijn.

Door het bos dalen we af. Een zeer ongelijk nat pad met ook gladde stenen. Goed focussen op waar je loopt en zorgen dat je je voeten stevig zet voor je je gewicht er op plaatst.



Na deze inspannende afdaling zijn we toe aan ons etappe drankje in Monchique. Deze keer met taart…..mmmmm

Als het goed is, hebben we morgen weer een droge dag met zon. We zien er naar uit.
Applaus voor jullie allemaal.
En een taartje is dik verdiend hoor.
Hopelijk ook een lekker avondeten.
👏👏🥰