“Blijf om je heen kijken en geniet, de wereld is zo mooi”

12 maart, 18 km zonnig, harde windkracht 7 uit Zuid West, dus tegenwind.

Vandaag hadden we meerdere van die speciale momenten, te beginnen toen ik vanmorgen ons raam uitkeek. De zon komt op, het belooft een zonnige droge dag te worden.

Even een groepsfoto voor vertrek voor ons hotel Zeezicht.  Het waait al, als we al  geprobeerd hadden onze haren in toom te houden, was dat in een windvlaag al weer weg. 😉

We gingen vandaag vanaf Oost Vlieland naar het westen via de bossen en duinen. Op weg naar de Kroonspolders.

Door het dorp lopend zagen we dat er ook een West Vlieland was. West-Vlieland of Westeynde is een verdronken plaats. Het dorp lag tot 1736 op het westelijke uiteinde van Vlieland en was het hoofddorp van het eiland. Door veranderende zeestromingen na een dijkdoorbraak op Texel in 1630, brokkelde het dorp langzaam af, waarna in 1736 de laatste bewoners vertrokken.

Als we even langs de Waddenkust lopen is het water zilverkleurig. Alweer zo een mooi momentje.

We klimmen opnieuw naar de vuurtoren om onze route  te vervolgen. Ongeveer 200 treden, das best ver. Op het hoogteprofiel zie ik 40 meter.

De tegenwind valt in de glooiende bossen wel mee. We vinden zelfs een plekje uit de wind om heel even wat te drinken. Opvallend zijn de mossen , die we identificeren als open rendiermos

Na 11 km zijn we bij het Posthuys en nemen er even pauze. Ik kies een cheesecake met cranberry saus. Heerlijk!

De Kroonspolders liggen in westelijke richting. Erg mooi. Tussen 1898 en 1905 waren eerder op het westelijke gedeelte van Vlieland een aantal stuifdijken dicht tegen de reeds bestaande Meeuwenduinen aangelegd om de steeds smaller wordende duinenstrook groter te maken. Aan de zuidkant daarvan werden er de door Kroon bedachte stuifdijken aangelegd, die grote langwerpige stukken strand omsloten. De zo gevormde vier polders kregen de naam van de initiatiefnemer.

We zijn naar de vogelkijkhut gegaan. Marleen had haar verrekijker bij zich en heeft goed bergeenden en diverse ganzen kunnen zien.

De laatste km gaan over het strand. Hier hebben we wind in de rug en we worden echt vooruit geblazen. Met een zandstorm die harder gaat dan wij kunnen lopen.  Het doet een beetje denken aan de stoom in een disco. Je voeten zijn soms niet te zien. We vinden het allemaal fantastisch! Ik word er blij van, zoveel natuur geweld. Gaan we vliegen???

Na de lus bij de Kroonspolders komen we terug bij het Posthuys. Ons eerste etappe drankje is dik verdiend.