Het lange afstand pad “Wadden wandelen” heeft routes over alle Waddeneilanden. Vandaag beginnen we op Texel. Totaal 76 km, waarbij we het verdelen in 16, 19, 20 en 21 km

Vandaag starten we bij de boot en gaan naar Oude Schild.  Op onderstaande kaart de licht groene lijn. De boot vertrok om 10.30 vanaf Den Helder. Ik ging deze keer met de trein. 7.30 vanaf Den Bosch 10 uur bij station Den Helder Relaxed reizen met de trein.

Onderstaande info is van de website.

Via onverharde paden verkennen we het eiland. Eerst verhard vanaf de boot, later zoveel mogelijk over de dijkjes. Hier zie je ook de 17e-eeuwse ‘tuunwallen’, vroegere perceelafscheidingen (muurtjes) van op elkaar gestapelde graszoden en heideplaggen. We komen door Den Burg met historische panden en middeleeuwse stratenpatronen. Op weg naar Oude Schild zien we oude boerderijen en schapenboeten; de typisch gevormde schuren

Op deze route ga je van Oudeschild richting de omgeving van Den Burg, midden door het oude Texelse cultuurlandschap van oude boerderijen, schapenboeten (schuren) en drinkkolken. 

We zijn op pad met Christina, Ellen, Conny, Gerrie, Saskia, Gerrie/Fredy en Anny. (En ikzelf Mieke, sra niet op deze foto)

Het is echt koud, een gevoelstemperatuur van – 5 graden. Als we lopen vinden we het meevallen.

Als je in 1 foto Texel zou moeten laten zien, volstaat deze…….

Zodra we de weilanden ingaan zijn het de dijken en we gaan met behulp van overstapjes van de ene wei in de andere wei.

We komen ook langs “de Hoge Berg”

De Hoge Berg

De Hoge Berg is met 15 m. boven NAP het hoogste punt van de kei-leemrug uit de een na laatste IJstijd, + 130.000 jaar geleden. Deze rug is op Texel zichtbaar van Oost naar Den Hoorn. De Texelse keileemrug beïnvloedt als een soort strekdam de Nederlandse kustlijn. We merken alleen een kleine stijging en daling. Op het laagste deel is ook nu nog modder. We houden de broeken niet schoon……

Oude Schild kent vele dijkhuisjes. We lopen door de straatjes voor we bij de Waddenzee aankomen

Bij de haven is 1 cafe open…..Dat is voor ons eerste etappe drankje. We hebben het verdiend. Kou getrotseerd, lekker wandelen in de natuur van Texel. Het is deze week bijna uitgestorven. Blij dat we hier tot 17 uur konden schuilen.

Net helemaal aan het eind van de middag komt de zon heel even tevoorschijn. Molen van Oude Schild erbij en het beeld is compleet.

De Texelhopper staat al klaar. We gingen vanaf halte 77 terug naar ons Stayokay hostel bij Den Burg.

10 februari, 20 km eerst wat zon 2 graden met gevoelstemperatuur van -6 (brrr)

We gaan tegen de klok in en gaan vandaag naar het noorden, de Cocksdorp. Een dag langs de Waddenzee en door natuurgebieden. Ik hoor zeggen. “Wat een schitterende dag, voor mij voelt het als meditatie”

En als er dan een zonnetje bijkomt, lijkt het sprookje compleet. Met de Texelhopper gaan we van ons hostel naar het vissersplaatsje/ jachthaven Oude Schild. Een mooi begin van de dag.

We lopen vele km aan de waddenkant van het eiland. Ieder op zijn tempo, in gedachten. “Wat brengt het me vandaag, en wat morgen?”

Na een km of 5 komen we bij een natuurgebied. Vogelreservaat de Zandkes
Aan de binnenkant van de waddenzeedijk
ligt een nieuw natuurreservaat van
Natuurmonumenten. Het is een
divers gebied van ondiep water met
eilandjes van zand, schelpen en planten.
Vogels bouwen er graag hun nest, maar
tijdens hoogwater is het ook geschikt als
rustgebied voor trekvogels die elders in de Waddenzee verblijven. Kluut, kievit, kleine strandloper en bontbekplevier hebben het gebied al ontdekt. Wij zien de kluut, en ontelbare ganzen. Alsof ze het afspreken…  …allemaal tegelijk vliegen ze op.

Oosterend is een leuk dorp met mooie geveltjes.
Dit schilderachtige dorpje is gebouwd op het hogere deel van een oude heuvelrug. In de Romeinse tijd werd dit van oorsprong agrarische dorp al bewoond. Tegenwoordig telt Oosterend ongeveer 1400 inwoners. Dekern met klassieke topgevels is prachtig gerestaureerd; een deel van de woningen valt onder beschermd dorpsgezicht. We willen er graag pauzeren. Helaas op deze dinsdag is alles dicht.

De weg terug naar de Waddenzee loopt over een graspad. Een beetje in de luwte, zodat we wat kunnen opwarmen.

We hadden gehoopt met een trekpont de Eierlands kanaal over te steken…… We gokken het er nog maar niet op. Er staan nog bordjes, dat het in januari uit de vaart is. (PS het noorholland pad volgt dezelfde route)

We gaan over de verharde weg verder tot we een bord naar links zien, door het klaphek en dan de markering volgen. Een eind verder geven we het toch op. Een heel weiland en ook het pad onder water. Tja……we kiezen ervoor terug te gaan en zo helemaal over de verharde weg na aar de Cocksdorp te gaan.

Net na 15.30 uur waren we bij de afgesproken bushalte. Toch maar wachten. We hadden geluk, de bus was 15 minuten te vroeg. Heerlijk warm in het busje rijden we terug. Tijd voor het etappe drankje in het hostel deze keer.

Morgen gaan we via de vuurtoren naar het zuiden. We zien ernaar uit!

11 februari, 20 km, 2 graden, meest droog, beetje motregen van Cocksdorp naar de Koog

Het was vandaag oostenwind kracht 2. Minder wind, dat was goed te merken. Zelfs de gevoelstemperatuur bleef boven 0 😀. Het extra laagje wat ik aangetrokken had, was eigenlijk niet nodig.

Vanaf de Cocksdorp gaan we eerst nog een stukje langs het wad.

Het had in de nacht geregend, boven op de dijk was het wat glad. We gingen dan ook in de luwte over de weg. Heel in de verte zie je de vuurtoren in de mist.

Na deze weg gaan we een duingebied in. De vuurtoren komt steeds dichterbij.

Daarna gaan we een paar km over het immense brede strand. De vuurtoren laten we achter ons. Op deze grijze dag zie je bijna geen verschil met de lucht en de zee. Als ik op het strand kom gaat mijn Zeeuwse hart altijd wat sneller kloppen. Thuiskomen voor mij……

We gaan de duinen over en hebben even behoefte aan pauze. De horeca is overal dicht, we kiezen een terrasje van een tent van Landal Green Park. Een paar banjen, overdekt en een beetje uit de wind. Ach zo een pauze plekje is toch ook prima…..

We gaan verder door de duinen, een fietspad dat maar op en neer gaat. Intussen zijn de uitzichten over de duinen met de vennetjes prachtig!

Zo komen we bij het begin van de Slufter aan. Dat is even flink klimmen over de dijk.

We kijken op een uniek natuurgebied van grote internationale waarde. De Slufter heeft een totale oppervlakte van zo’n 700 hectare land en water. Het kweldergebied staat in open verbinding met zee, zodat eb en vloed vrij spel hebben. Doordat het zoute water regelmatig het gebied instroomt, is een zilte en brakke kwelder ontstaan met een zeer gevarieerd landschap met kreken en planten die het zoute water kunnen verdragen, zoals zeekraal. Na de Slufter gaan we langs de Muy. Een aaneengesloten natuurgebied.

Om hier te mogen lopen op een woensdag in februari…..we raken er stil van. Er is genoeg water om ons heen, de paden zijn goed te belopen.

Daarna komen we dicht bij zee. We zochten op dat een strand tent aan het einde van de Badweg bij de Koog open zou zijn. Dit betekent wel dat we een hoog duin over moeten. Ook deze heuvel is zelfs voor Ellen 😉 te doen. Christina liep voorop, die wilde wel een foto van bovenaf nemen. Zo krijg je tegelijkertijd het mooie duingebied in zicht.

Nog een stukje strand

en dan hebben we ons etappe drankje weer dik verdiend.

Een prachtige afwisselende dag. We komen in de Koog aan en dan is onze Texelhopper alweer terplekke. Wat is dat een fijne organisatie. Je spreekt een tijd en plaats af, en hup de Texelhopper is er altijd……

12 februari, 24 km van de Koog naar ’t Horntje, droog 5 graden, weinig wind

We hebben Texel “gerond”. Wat bijzonder om hier in de winter rond te lopen. Bijna geen toeristen, in de natuur voelde het alsof we het eiland voor onszelf hebben. Intussen horen/zien we het ruisen van de golven de vogels,zoals ganzen, strandlopers, de wulp. We horen en zien ook elkaar, een fijne groep met delen en elkaar ondersteunen waar nodig. De laatste etappe voor ons was van De Koog naar de boot terug.

Direct vanaf de Koog gaan we de bossen in. Wat een afwisseling biedt Texel. Te voet het eiland verkennen, je ziet zo veel meer dan op de fiets.

Intussen vind ik het erg leuk om dingen uit de natuur te laten zien. Deze keer rendiermos.

Tot we weer  een open terrein van de duinen in gingen. De weidsheid, de kronkelende paden, we kunnen er geen genoeg van krijgen.

Na een km of 4 komen we bij zee aan. Ieder met zijn eigen gedachten of zoekend naar steentjes of schelpen. We horen het ruisen van de golven, zien en horen meeuwen, strandlopers. Het is ongeveer 1 km langs dit strand. Na 15 minuten gaan we alweer de duinen over. De zee heeft bijna dezelfde kleur als de lucht. Zorgt dit nog extra voor het ultieme zee gevoel?

Eenmaal de zandduinen over komen we in een landschap achter de duinen. De paden kronkelen voor ons uit. De stilte is overweldigend. We zijn de enigen die de natuur ingaan en het voelt voor ons als bijzonder, dat we hier zomaar in februari lopen.

Na 7 km komen we bij restaurant Turfveld uit. Tja, als we dan eens horeca vinden die open is, hebben we best wel taart verdiend…. Daarna gaan we een enorme trap op en volgen geruime tijd de bossen en duingebieden.

Regelmatig verrast door “doorkijkjes” zoals onder de dennenbomen.

En dan weer oneindige verten.

Bij de duinen is het klimmen en vervolgens weer dalen. In het losse zand is dalen heel leuk om te doen. Gewicht in de hak, een beetje door glijden en dan pas een nieuwe stap.😉

We gaan weer terug naar het strand, deze keer bijna 4 km, met halverwege restaurant paal 9 voor onze lunch.

Het leken van een afstand de schuimvlokken. Dichterbij zien we een zeehondjes. Ook mensen van Ecomare kwamen even checken of alles goed gaat. Ze laten de zeehond met rust. Wij doen het ook maar. Het beest was duidelijk gestresst.  Voor ons speciaal om zo dichtbij te zien.

De markering is duidelijk verbeterd. Op een afstand zie je een richting wijzer. Dichterbij zie je dat we met rood/geel inderdaad linksaf moeten. Een pad door de duinen. Gewoon de voetstappen in het zand volgen.

Het laatste deel van onze wandeling leidt ons door natuurgebied bij de Mokbaai. Opnieuw een ander landschap met vennetjes en een klein smal pad. We lopen er achter elkaar en hebben af en toe mooie doorkijkjes.

Over de dijk zien we onze eindbestemming liggen….’t Horntje.

Zie ons daar nou lopen? Stap voor stap, ook in deze wintermaand is het intens genieten van de natuur, van de warmte van de gesprekken en intussen trots op onszelf dat we het toch maar weer voor elkaar krijgen.

Het was intussen 16.30 uur. De tijd voor het etappe drankje was er niet meer. Onze bagage stond al bij de fietsen verhuur bij de haven, en zo was onze Texel ervaring weer afgerond….. Terugkijkend om hele mooie herinneringen. Fijn dat jullie mee waren, voor de lezers, dank je wel voor het volgen en tot een volgende wandeling.