8 oktober, zonnig, 25 graden, 12 km van Saxamonde via Redondela naar Ponte Sanpoio, net na Arcade, met mooie uitzichten over Rio Vigo.
Albergue Corisco ligt nog net op de heuvel. Zo dalen we af. De benen nog lekker soepel, de spieren al wel los gemaakt.
Net daarvoor zwaaien we Marleen uit. Zij gaat vandaag ervaren hoe het is om alleen op pad te gaan. Op weg, de weg vinden en intussen ook naar de weg naar binnen……..
Christina en Marijke hebben elkaar gevonden. In stilte samen op pad, op elkaar letten, elkaar vinden en ervaren dat zo alleen je weg vinden heel fijn is voor je zelfvertrouwen, en je behoefte aan stilte.
Na de heuvel gaan we over vlak terrein naar Redondela. Op dit vlakke terrein zien we deze eenzame pelgrim geduldig wachten op een pelgrim die daar achter komt staan.
Aan het begin van Redondela is hier het klooster te vinden. We treffen hier pelgrims ook op weg naar Pontevedra, of net als wij naar San Poio. Die willen wel een foto maken.
Na Redondela gaan we beginnen aan de klim. Eerst geleidelijk, later een steil stukje naar Alto de Lomba op 153 meter. Hoger gaan betekent uitzicht! Met dank aan Karine, die dat goed oppakte. Boven rusten we even wat uit.
Hier kunnen we een stempel in wax krijgen. Dat is erg mooi. Een beetje kaarsvet smelten en dan een afdruk in het kaarsvet maken. Die willen we wel in ons pelgrimspaspoort.
We klimmen verder en krijgen uitzicht op Rio Vigo.
Naar Arcade toe blijft het stijgen. Een mooi bospad met hier en daar gaspeldoorn in bloei. We hebben het over een dilemma, kies je voor uitdaging of veiligheid? Onderweg zien we de mogelijkheid 70 meter met 15% dalen of 350 meter met 5%? Keuzes die je in het dagelijks leven ook wel eens hebt……..
Deze keer kozen we unaniem voor uitdaging. Goed gedaan dames! Het was een heel steil stuk omlaag!
Onderweg is er ook een doedelzak speelster. We staan er even naar te luisteren.
Arcade komt dichterbij en via leuke binnendoor straatjes komen we langs kleine monumentjes, waar pelgrims wat achter laten.
De bekende brug van Arcade is Pontesampoio over de Rio Verdugo. Een stenen brug gebouwd in 1795.
We hebben de tijd en gaan daarna meteen rechts. Een etappe drankje aan het strand, voeten even in het water en Marleen, Christina en Marijke weer treffen. Wat zouden we ons nog meer wensen?
Wat een heerlijke dag!
Ons vliegtuig had gisteren 2 uur vertraging. In plaats van om 22.30 uur Portugese tijd was het 00.30 uur. Te druk op het vliegveld van Porto, we mochten niet opstijgen. Spannend was het of de taxi zou willen wachten. Dat wilde hij wel en hij vroeg van tevoren fooi. Alles was toch nog goed gekomen. Om 3 uur (!!) waren we eindelijk bij albergue Las Pallanas. En….om 8 uur wordt de bagage opgehaald, dus was het een hele korte nacht. Blij waren we met albergue Las Pallanas. De eerste gereserveerde albergue was plotseling dicht en bij Pallanes was nog plek. Vrolijk werden we vanmorgen uitgezwaaid.
We kiezen ervoor terug te gaan naar de brug met Spanje. Toch 2 km terug op de route, maar zo mooi om even naar Spanje te kijken, de grens op het midden van de brug.
Dat voelt als het vertrek punt van onze camino. De pijlen…..we vinden ze en zoeken ze. De pijl naar de weg naar binnen is er ook al bij. We krijgen de persoonlijke zegen van een non. Ze kijkt ieder diep aan en wenst ons bescherming op de weg. De weg naar binnen…? Ook dat voelt goed. We voelen het….de eerste dag en al zo bijzonder.
En ook de mooie doorkijkjes van het hoog gelegen centrum van Tui naar rivier de Minho. Het zijn momenten om even stil te staan.
Net Tui uit komen we bij een reuze pelgrim. Symbolisch voor de weg die we te gaan hebben. Van buiten naar binnen.
We gaan verder en lopen langs de rivier de Louro. Een mooi pad over oude bruggetjes.
Bij het monument “the old pilgrim” wachten we even op elkaar. Ook voor Marion een duidelijke richting.
Morgen gaan we naar Porrino en zullen ook langs de rivier gaan ipv het industrie gebied. Hier kiezen we dan naar links. Het wordt ook uitgelegd bij de kaart ernaast.
Als je naar Casa Alternativo wilt is het wel rechtdoor. Daar slapen is een camino ervaring die ik ieder gun.
Een hartverwarmende ontvangst van Dries, een etappe drankje met een beetje schaduw. Wat een fijn plekje.
