Alle berichten van Mieke Schrieks

Terschelling dag 3

16 maart 13 km van Stayokay naar Hoorn, licht bewolkt 8 graden

Met dank aan Marleen, zij heeft het verslag vandaag gemaakt.

Toen we vanmorgen de gordijnen open schoven om 7.00u was het zwaar bewolkt en regenachtig. Maar om 8.30u was de hemel weer blauw. Wat hebben we deze dagen toch geluk met het weer!


Vanaf de prachtige Stayokay, waar we 3 nachten logeerden, wandelen we een stukje langs het Wad, steken de weg over en lopen door het Bos van West.
Het is heerlijk rustig in het bos. Merlin gaat weer even aan en we scoren de koolmees, winterkoning, sijsje, zanglijster en merel.
We lopen hierna door de weilanden naar Midsland. De graslanden vol met ganzen en weidevogels, het voorjaar is overal zichtbaar.

Na Midsland gaat het in Noordelijke richting. Bij de ijsbaan (wanneer zal die voor het laatst gebruikt zijn?) eten en drinken we wat. Anderhalf uur gelopen en 7 km op de teller, dat gaat goed! Zo gaan we die taxi die om half 12 besteld is in Hoorn wel halen.

De route vervolgt door het Formerumer bos. De mossen trekken onze aandacht, ze zijn zo fris groen met oranjekleurige sporen afgewisseld met het grijzige rendiermos is het een mooi kleurenpalet. We zien paarden en geiten in de duinen en op het water slobkousen, uhhh slobeenden dus ☺️

Het kerkje van Hoorn komt in zicht. Als we het plaatsje in lopen staat de taxi al klaar. In 12 minuten staan we weer voor de stayokay. De bagage wordt ingeladen en dan volgt het allerlaatste ritje over Terschelling naar de boot. We nemen na 5 fantastische dagen afscheid van de eilanden.
We hebben het zó goed gehad in de natuur en met elkaar!!!

Het etappe drankje doen we op de boot. Mieke trakteert! Bedankt Mieke voor je geweldige begeleiding en al het regelwerk!

Dank je Marleen voor het leuke verslag

Terschelling dag 2

15 maart, 9 graden, alweer zon, van Midsland naar Hoorn, 24 km (of 19 km)

We nemen de bus die vlakbij ons hostel stopt en ons om 9.15 uur naar Midsland brengt. Onze route start bij Midsland aan Zee en niet waar de bus stopt, dat is bij Midsland. Gelukkig wilde de buschauffeur ons nog wel naar Midsland Centrum brengen(😉) Een km extra naar Midsland aan Zee dat vinden we te doen.

Een zeer mooie etappe, door bos, langs de zee, door de duinvalleien en tenslotte langs het wad.

Altijd weer een speciaal moment als je de duinen oversteekt. Hier op Terschelling is onze route soms ook door de duinen gemarkeerd. We boffen zo met dit mooie weer!!!

Onder de wolkenloze blauwe lucht gaan we over het strand naar Kaap Hoorn. Een restaurant vlak achter de duinen waar we al buiten in de zon kunnen zitten. We stralen er allemaal van.

En ja, als ze dan cheese cake met cranberry hebben, kan ik het toch niet weerstaan.

Via het Hoornse bos gaan we door een schitterende duinvallei.

Onze “voorlopers” krijg ik soms ook op de foto. Die blauwe lucht, zo mooi. Het is elk moment genieten

De rood bruine kleur is alvast een voorbode van de kraaiheide. Eindeloos zijn de paden door dit duingebied. We krijgen er geen genoeg van.

De volgende duinovergang is langs het Heart break restaurant. Intussen is het tijd voor een kopje soep. Hoe heerlijk is zo een dag. Zon, wandelen, rusten, de inwendige mens. Wat hebben we nog meer nodig?

Na 500 meter over het strand gaan we de duinen in. Deze keer niet gemarkeerd. We zien ook geen voetstappen, voor enige indicatie. We vinden de route dankzij de gpx track. Fijn dat een aantal ook de wandelapp hebben. Samen komen we eruit.

Die laatste duinvallei kleurt niet alleen door kraaiheide, maar ook al een klein beetje door Gagel met zijn oranje bloemetjes. Heel voorzichtig komen de bloemetjes uit. Een knipoog naar de lente. Met die zon erbij en als we uit de wind zijn, voelt dat ook zo.

Een ander landschap wacht op ons. Landbouw en later de Waddenzee.

Ten oosten van Oosterend (het verste punt van de bus…) staat een bus te wachten die richting veerboot gaat. We hebben er al ruim 19 km opzitten. Tja…ik neem de bus, de anderen gaan lopen. Met volle tegenwind, die intussen al windkracht 5 is. Chapeau!

Wat een prachtige dag!!!!

Terschelling dag 1

14 maart, 15 km (of 18) zon 12 graden van West Terschelling naar Midsland over het Groene strand.

De zon lacht ons tegemoet.  West Terschelling ligt in de zon als we langs het wad lopen.. Het is laag water, vele vogels zingen hun lied, we horen de wulp, een mooie start van de dag.

Bij het monument van alle vissers/zeevaarders die niet zijn teruggekeerd klimmen we de trap op. Daarvandaan kijken we uit over het Groene strand.

Het Groene strand is een uniek, dynamisch natuurgebied dat bekendstaat om zijn rijke vegetatie, overgang van zoet naar zout water en prachtige zonsondergangen. Het is een rustige plek, ideaal voor wandelaars, vogelaars en natuurliefhebbers die uitkijken over de Waddenzee. 

Een aantal gaan richting de zee, anderen volgen de route. Richting de zee is wat meer km’s. We ervaren stilte, weidsheid en een smal pad tussen de duindoorn. De duindoorn staat al volop in de knop. Hier en daar is het erg nat, we vinden een pad er net naast.

Dan komen we bij de duinen uit. Via GPX zien we waar we de duinen over gaan. We hoopten nog op een duin overgang die goed te doen zou zijn. Haha, zoals het er uit ziet zo was het echt!!!

En dan naar beneden…..het strand ligt diep onder ons. Een feestje voor Marion, ze is al beneden voor ik boven was.

Na deze duin overgang volgen we km’s het strand. Wat een ervaring! We zagen diep donkere wolken achter ons aanjagen. Dat natuurgeweld zo dichtbij meemaken…..Wauw! En plots ging het harder waaien. Ik doe mijn regenpak aan en wat denk je? De bui komt pas als we droog in een restaurant zitten aan zee…..

Daarna gingen we nog een paar km’s over het strand. Nu met een zonnetje. We zien een zeehondje, drieteen strandlopers, meeuwen en dat nog eens weerspiegelt in het water.

Bij Midsland aan Zee, nemen Marleen en ik de bus, die we precies halen. De anderen lopen nog een stukje door.

We stappen uit bij ons hostel en gaan op het terras in de zon zitten. Het voelt als voorjaar en ervaren een graad of 12. Heerlijk! Die donkere lucht boven West Terschelling komt niet bij ons. We zitten steeds in de zon, met uitzicht over het wad. Hoe willen we het hebben? Zo toch?

Vlieland dag 3

13 maart, 16 km van Posthuys door de duinen terug naar Oost Vlieland, droog weer 6 graden

De bus die ik verwacht had van Oost Vlieland reed vanmorgen niet, dus had ik een taxi naar restaurant het Posthuys. De chauffeur wilde ons wel tot aan het strand brengen…..

De hele nacht had het geregend en er was ook storm windkracht 8, ook in de taxi regende het nog….We hadden dan onze regenkleding aangetrokken. Zoek maar goed….wie is wie?

We waren nog niet op het strand of de regen hield op. Yeah! Alweer een droge fantastische dag op Vlieland. Wind in de rug, daar gaan we. De eerste paar km over het strand.

Daarna komen we in een natte duinvallei. We zoeken onze weg en krijgen niet eens natte schoenen.Van de vorige keer herinner ik me dat we er helemaal niet door konden omdat er zoveel water stond.

Het hoogtepunt van de dag was voor mij dat we bovenop een duin mochten lopen.

En zo ook naar beneden. Diepe stappen in het zand. Marion ging er rennend af, weer even het kind in je laten spelen….

Daar boven op de paal zie je onze richting wijzer, de geel rode van het “Waddenwandelen”

Het was maar kort over het strand, daarna gingen we richting de vuurtoren door de duinen en het bos.

Zo komen we al klimmend alweer op een andere manier bij de vuurtoren aan.

Via het Liesbeth List pad gaan we naar het dorp terug.

We gaan naar een pannekoek/poffertjes restaurant. Een heerlijke afsluiting van de dag.

Om 15.15 hebben we de boot naar Terschelling. We zijn ruim op tijd. Het is maar 20 minuten varen. De zee was heel ruig. De kapitein manoeuvreerde voorzichtig. Dat was fijn , de boot ging niet zo op en neer.

Morgen gaan we de eerste etappe op Terschelling doen. We zijn benieuwd…..

Vlieland dag 2

“Blijf om je heen kijken en geniet, de wereld is zo mooi”

12 maart, 18 km zonnig, harde windkracht 7 uit Zuid West, dus tegenwind.

Vandaag hadden we meerdere van die speciale momenten, te beginnen toen ik vanmorgen ons raam uitkeek. De zon komt op, het belooft een zonnige droge dag te worden.

Even een groepsfoto voor vertrek voor ons hotel Zeezicht.  Het waait al, als we al  geprobeerd hadden onze haren in toom te houden, was dat in een windvlaag al weer weg. 😉

We gingen vandaag vanaf Oost Vlieland naar het westen via de bossen en duinen. Op weg naar de Kroonspolders.

Door het dorp lopend zagen we dat er ook een West Vlieland was. West-Vlieland of Westeynde is een verdronken plaats. Het dorp lag tot 1736 op het westelijke uiteinde van Vlieland en was het hoofddorp van het eiland. Door veranderende zeestromingen na een dijkdoorbraak op Texel in 1630, brokkelde het dorp langzaam af, waarna in 1736 de laatste bewoners vertrokken.

Als we even langs de Waddenkust lopen is het water zilverkleurig. Alweer zo een mooi momentje.

We klimmen opnieuw naar de vuurtoren om onze route  te vervolgen. Ongeveer 200 treden, das best ver. Op het hoogteprofiel zie ik 40 meter.

De tegenwind valt in de glooiende bossen wel mee. We vinden zelfs een plekje uit de wind om heel even wat te drinken. Opvallend zijn de mossen , die we identificeren als open rendiermos

Na 11 km zijn we bij het Posthuys en nemen er even pauze. Ik kies een cheesecake met cranberry saus. Heerlijk!

De Kroonspolders liggen in westelijke richting. Erg mooi. Tussen 1898 en 1905 waren eerder op het westelijke gedeelte van Vlieland een aantal stuifdijken dicht tegen de reeds bestaande Meeuwenduinen aangelegd om de steeds smaller wordende duinenstrook groter te maken. Aan de zuidkant daarvan werden er de door Kroon bedachte stuifdijken aangelegd, die grote langwerpige stukken strand omsloten. De zo gevormde vier polders kregen de naam van de initiatiefnemer.

We zijn naar de vogelkijkhut gegaan. Marleen had haar verrekijker bij zich en heeft goed bergeenden en diverse ganzen kunnen zien.

De laatste km gaan over het strand. Hier hebben we wind in de rug en we worden echt vooruit geblazen. Met een zandstorm die harder gaat dan wij kunnen lopen.  Het doet een beetje denken aan de stoom in een disco. Je voeten zijn soms niet te zien. We vinden het allemaal fantastisch! Ik word er blij van, zoveel natuur geweld. Gaan we vliegen???

Na de lus bij de Kroonspolders komen we terug bij het Posthuys. Ons eerste etappe drankje is dik verdiend.

Vlieland dag 1

11 maart , 9 km zonnig naar het oosten van Vlieland en langs de vuurtoren terug

Vanmorgen vertrokken we met de trein en bus overal vandaan om samen de boot van 14 uur te halen. De boot doet er 1,5 uur over en ……toen we aankwamen begin de zon te schijnen. Gonnie maakte deze mooie foto vanaf de boot.

We logeren bij hotel Zeezicht. We checken in en gaan nog op pad voor het eerste deel van “Waddenwandelen”

We zijn op pad met Constance, Gonnie, Sylvia, Marleen, Marion, Ans en Marianne. (En ik, niet op de foto)

Vanaf hotel Zeezicht gaan we een stukje door het bos, langs de jachthaven, over het ooststrand, door de duinen, nog weer een stukje strand en tenslotte de hoge trap op en af van de vuurtoren

Hier kun je goed zien dat de lucht steeds meer blauw wordt.

We merken dat de lucht hier schoon is. Het heeft afgelopen dag veel geregend. Wij ervaren fris zonnig weer. In de bossen zien we rendiermos en baardmos. Een teken van schone lucht.

 

We lopen naar het westen over het strand. In dit jaargetijde gaat de zon om 18.30 uur onder. De gouden uren heet het bij de fotografie. Je hebt dan met de zon erbij het mooiste licht.

Rimpeling en op het water, de wandelaars langs de rand. De zon laat de stenen glimmen.

Na 2 km gaan we terug het duin over. Even tijd voor een kleine pauze. Hoe willen we het hebben. Totaal onverwacht hebben we zo een schitterende dag. En dat terwijl we vanmorgen nog van huis gingen vertrekken. Ik vind de waddeneilanden altijd mooi.

Toen gingen we naar de vuurtoren via immense trappen. Ik heb ze niet geteld. Zo te voelen…. veel!

En zo ziet het er bij tegenlicht uit ….

De trap naar beneden is ook met veel treden. Hier kunnen we het hele dorp overzien.

Morgen gaan we zo ver mogelijk naar het westen. Overmorgen gaan we in de middag met de boot rechtstreeks naar Terschelling.

Plaats vrij Vlieland Terschelling

11-16 maart 2026

Op 1 maart is een nieuwe aanmelding ontvangen en hiermee is deze wandeling vol.

Onverwacht is er een plaats vrij gekomen bij de wandelingen op Vlieland en Terschelling. Wie heeft tijd en wil met ons meegaan? Graag aanmelden via de mail: info@inbalansopweg.nl

Het is het lange afstand wandelpad “Waddenwandelen”

Zie voor meer informatie Vlieland en Terschelling Waddenwandelen | Wandelreizen

6 wandeldagen, totaal 90 km, 5 overnachtingen prijs € 680

Inbegrepen

  • 6 begeleide wandeldagen
  • organisatie
  • 2 overnachtingen in hotel in Vlieland op een 2 persoonskamer logies ontbijt
  • 3 overnachtingen met volpension bij verblijf op een 2 persoonskamer  (Stayokay Terschelling).
  • boot Harlingen – Vlieland
  • boot Vlieland -Terschelling
  • boot Terschelling – Harlingen

Niet inbegrepen

  • busvervoer op het eiland van en naar vertrekpunt
  • consumpties
  • 2x lunch en diner op Vlieland

Plaats vrij camino francais

28 juni tot 15 juli 2026  Zie: Wandelreis van St. Jean Pied de Port naar Burgos | Wandelreizen

€600 exclusief reis- en verblijfskosten.

Wie gaat met ons mee? Bij interesse of wanneer je meer informatie wilt, stuur een mailtje naar info@inbalansopweg.nl. Van harte welkom.

Onverwacht is er een plaatsje vrijgekomen bij de wandeling van Saint Jean Pied de Port naar Burgos over de camino francais. Deze wandeling wordt begeleid door Simone Aarendonk. Als je wilt kun je daarna ook zelfstandig verder naar Santiago gaan. We starten in de  Pyreneeën en gaan door de uitlopers van de Pyreneeën naar Burgos. De eerste dagen door de bergen over de top naar Ronchesvalles, daarna blijft het tot aan Burgos sterk heuvelachtig.

Heb je altijd al gedacht, dat stuk van de camino francais wil ik ook gaan bewandelen? Ben je getraind voor 20 km per dag of ben je bereid daar de komende maanden naar toe te werken? Ik heb een opbouwprogramma om in 3 maanden van 5 naar 20 km per dag te komen.

Texel dag 4

12 februari, 24 km van de Koog naar ’t Horntje, droog 5 graden, weinig wind

We hebben Texel “gerond”. Wat bijzonder om hier in de winter rond te lopen. Bijna geen toeristen, in de natuur voelde het alsof we het eiland voor onszelf hebben. Intussen horen/zien we het ruisen van de golven de vogels,zoals ganzen, strandlopers, de wulp. We horen en zien ook elkaar, een fijne groep met delen en elkaar ondersteunen waar nodig. De laatste etappe voor ons was van De Koog naar de boot terug.

Direct vanaf de Koog gaan we de bossen in. Wat een afwisseling biedt Texel. Te voet het eiland verkennen, je ziet zo veel meer dan op de fiets.

Intussen vind ik het erg leuk om dingen uit de natuur te laten zien. Deze keer rendiermos.

Tot we weer  een open terrein van de duinen in gingen. De weidsheid, de kronkelende paden, we kunnen er geen genoeg van krijgen.

Na een km of 4 komen we bij zee aan. Ieder met zijn eigen gedachten of zoekend naar steentjes of schelpen. We horen het ruisen van de golven, zien en horen meeuwen, strandlopers. Het is ongeveer 1 km langs dit strand. Na 15 minuten gaan we alweer de duinen over. De zee heeft bijna dezelfde kleur als de lucht. Zorgt dit nog extra voor het ultieme zee gevoel?

Eenmaal de zandduinen over komen we in een landschap achter de duinen. De paden kronkelen voor ons uit. De stilte is overweldigend. We zijn de enigen die de natuur ingaan en het voelt voor ons als bijzonder, dat we hier zomaar in februari lopen.

Na 7 km komen we bij restaurant Turfveld uit. Tja, als we dan eens horeca vinden die open is, hebben we best wel taart verdiend…. Daarna gaan we een enorme trap op en volgen geruime tijd de bossen en duingebieden.

Regelmatig verrast door “doorkijkjes” zoals onder de dennenbomen.

En dan weer oneindige verten.

Bij de duinen is het klimmen en vervolgens weer dalen. In het losse zand is dalen heel leuk om te doen. Gewicht in de hak, een beetje door glijden en dan pas een nieuwe stap.😉

We gaan weer terug naar het strand, deze keer bijna 4 km, met halverwege restaurant paal 9 voor onze lunch.

Het leken van een afstand de schuimvlokken. Dichterbij zien we een zeehondjes. Ook mensen van Ecomare kwamen even checken of alles goed gaat. Ze laten de zeehond met rust. Wij doen het ook maar. Het beest was duidelijk gestresst.  Voor ons speciaal om zo dichtbij te zien.

De markering is duidelijk verbeterd. Op een afstand zie je een richting wijzer. Dichterbij zie je dat we met rood/geel inderdaad linksaf moeten. Een pad door de duinen. Gewoon de voetstappen in het zand volgen.

Het laatste deel van onze wandeling leidt ons door natuurgebied bij de Mokbaai. Opnieuw een ander landschap met vennetjes en een klein smal pad. We lopen er achter elkaar en hebben af en toe mooie doorkijkjes.

Over de dijk zien we onze eindbestemming liggen….’t Horntje.

Zie ons daar nou lopen? Stap voor stap, ook in deze wintermaand is het intens genieten van de natuur, van de warmte van de gesprekken en intussen trots op onszelf dat we het toch maar weer voor elkaar krijgen.

Het was intussen 16.30 uur. De tijd voor het etappe drankje was er niet meer. Onze bagage stond al bij de fietsen verhuur bij de haven, en zo was onze Texel ervaring weer afgerond….. Terugkijkend om hele mooie herinneringen. Fijn dat jullie mee waren, voor de lezers, dank je wel voor het volgen en tot een volgende wandeling.

Texel dag 3

11 februari, 20 km, 2 graden, meest droog, beetje motregen van Cocksdorp naar de Koog

Het was vandaag oostenwind kracht 2. Minder wind, dat was goed te merken. Zelfs de gevoelstemperatuur bleef boven 0 😀. Het extra laagje wat ik aangetrokken had, was eigenlijk niet nodig.

Vanaf de Cocksdorp gaan we eerst nog een stukje langs het wad.

Het had in de nacht geregend, boven op de dijk was het wat glad. We gingen dan ook in de luwte over de weg. Heel in de verte zie je de vuurtoren in de mist.

Na deze weg gaan we een duingebied in. De vuurtoren komt steeds dichterbij.

Daarna gaan we een paar km over het immense brede strand. De vuurtoren laten we achter ons. Op deze grijze dag zie je bijna geen verschil met de lucht en de zee. Als ik op het strand kom gaat mijn Zeeuwse hart altijd wat sneller kloppen. Thuiskomen voor mij……

We gaan de duinen over en hebben even behoefte aan pauze. De horeca is overal dicht, we kiezen een terrasje van een tent van Landal Green Park. Een paar banjen, overdekt en een beetje uit de wind. Ach zo een pauze plekje is toch ook prima…..

We gaan verder door de duinen, een fietspad dat maar op en neer gaat. Intussen zijn de uitzichten over de duinen met de vennetjes prachtig!

Zo komen we bij het begin van de Slufter aan. Dat is even flink klimmen over de dijk.

We kijken op een uniek natuurgebied van grote internationale waarde. De Slufter heeft een totale oppervlakte van zo’n 700 hectare land en water. Het kweldergebied staat in open verbinding met zee, zodat eb en vloed vrij spel hebben. Doordat het zoute water regelmatig het gebied instroomt, is een zilte en brakke kwelder ontstaan met een zeer gevarieerd landschap met kreken en planten die het zoute water kunnen verdragen, zoals zeekraal. Na de Slufter gaan we langs de Muy. Een aaneengesloten natuurgebied.

Om hier te mogen lopen op een woensdag in februari…..we raken er stil van. Er is genoeg water om ons heen, de paden zijn goed te belopen.

Daarna komen we dicht bij zee. We zochten op dat een strand tent aan het einde van de Badweg bij de Koog open zou zijn. Dit betekent wel dat we een hoog duin over moeten. Ook deze heuvel is zelfs voor Ellen 😉 te doen. Christina liep voorop, die wilde wel een foto van bovenaf nemen. Zo krijg je tegelijkertijd het mooie duingebied in zicht.

Nog een stukje strand

en dan hebben we ons etappe drankje weer dik verdiend.

Een prachtige afwisselende dag. We komen in de Koog aan en dan is onze Texelhopper alweer terplekke. Wat is dat een fijne organisatie. Je spreekt een tijd en plaats af, en hup de Texelhopper is er altijd……

Texel dag 2

10 februari, 20 km eerst wat zon 2 graden met gevoelstemperatuur van -6 (brrr)

We gaan tegen de klok in en gaan vandaag naar het noorden, de Cocksdorp. Een dag langs de Waddenzee en door natuurgebieden. Ik hoor zeggen. “Wat een schitterende dag, voor mij voelt het als meditatie”

En als er dan een zonnetje bijkomt, lijkt het sprookje compleet. Met de Texelhopper gaan we van ons hostel naar het vissersplaatsje/ jachthaven Oude Schild. Een mooi begin van de dag.

We lopen vele km aan de waddenkant van het eiland. Ieder op zijn tempo, in gedachten. “Wat brengt het me vandaag, en wat morgen?”

Na een km of 5 komen we bij een natuurgebied. Vogelreservaat de Zandkes
Aan de binnenkant van de waddenzeedijk
ligt een nieuw natuurreservaat van
Natuurmonumenten. Het is een
divers gebied van ondiep water met
eilandjes van zand, schelpen en planten.
Vogels bouwen er graag hun nest, maar
tijdens hoogwater is het ook geschikt als
rustgebied voor trekvogels die elders in de Waddenzee verblijven. Kluut, kievit, kleine strandloper en bontbekplevier hebben het gebied al ontdekt. Wij zien de kluut, en ontelbare ganzen. Alsof ze het afspreken…  …allemaal tegelijk vliegen ze op.

Oosterend is een leuk dorp met mooie geveltjes.
Dit schilderachtige dorpje is gebouwd op het hogere deel van een oude heuvelrug. In de Romeinse tijd werd dit van oorsprong agrarische dorp al bewoond. Tegenwoordig telt Oosterend ongeveer 1400 inwoners. Dekern met klassieke topgevels is prachtig gerestaureerd; een deel van de woningen valt onder beschermd dorpsgezicht. We willen er graag pauzeren. Helaas op deze dinsdag is alles dicht.

De weg terug naar de Waddenzee loopt over een graspad. Een beetje in de luwte, zodat we wat kunnen opwarmen.

We hadden gehoopt met een trekpont de Eierlands kanaal over te steken…… We gokken het er nog maar niet op. Er staan nog bordjes, dat het in januari uit de vaart is. (PS het noorholland pad volgt dezelfde route)

We gaan over de verharde weg verder tot we een bord naar links zien, door het klaphek en dan de markering volgen. Een eind verder geven we het toch op. Een heel weiland en ook het pad onder water. Tja……we kiezen ervoor terug te gaan en zo helemaal over de verharde weg na aar de Cocksdorp te gaan.

Net na 15.30 uur waren we bij de afgesproken bushalte. Toch maar wachten. We hadden geluk, de bus was 15 minuten te vroeg. Heerlijk warm in het busje rijden we terug. Tijd voor het etappe drankje in het hostel deze keer.

Morgen gaan we via de vuurtoren naar het zuiden. We zien ernaar uit!

Texel dag 1

Het lange afstand pad “Wadden wandelen” heeft routes over alle Waddeneilanden. Vandaag beginnen we op Texel. Totaal 76 km, waarbij we het verdelen in 16, 19, 20 en 21 km

Vandaag starten we bij de boot en gaan naar Oude Schild.  Op onderstaande kaart de licht groene lijn. De boot vertrok om 10.30 vanaf Den Helder. Ik ging deze keer met de trein. 7.30 vanaf Den Bosch 10 uur bij station Den Helder Relaxed reizen met de trein.

Onderstaande info is van de website.

Via onverharde paden verkennen we het eiland. Eerst verhard vanaf de boot, later zoveel mogelijk over de dijkjes. Hier zie je ook de 17e-eeuwse ‘tuunwallen’, vroegere perceelafscheidingen (muurtjes) van op elkaar gestapelde graszoden en heideplaggen. We komen door Den Burg met historische panden en middeleeuwse stratenpatronen. Op weg naar Oude Schild zien we oude boerderijen en schapenboeten; de typisch gevormde schuren

Op deze route ga je van Oudeschild richting de omgeving van Den Burg, midden door het oude Texelse cultuurlandschap van oude boerderijen, schapenboeten (schuren) en drinkkolken. 

We zijn op pad met Christina, Ellen, Conny, Gerrie, Saskia, Gerrie/Fredy en Anny. (En ikzelf Mieke, sra niet op deze foto)

Het is echt koud, een gevoelstemperatuur van – 5 graden. Als we lopen vinden we het meevallen.

Als je in 1 foto Texel zou moeten laten zien, volstaat deze…….

Zodra we de weilanden ingaan zijn het de dijken en we gaan met behulp van overstapjes van de ene wei in de andere wei.

We komen ook langs “de Hoge Berg”

De Hoge Berg

De Hoge Berg is met 15 m. boven NAP het hoogste punt van de kei-leemrug uit de een na laatste IJstijd, + 130.000 jaar geleden. Deze rug is op Texel zichtbaar van Oost naar Den Hoorn. De Texelse keileemrug beïnvloedt als een soort strekdam de Nederlandse kustlijn. We merken alleen een kleine stijging en daling. Op het laagste deel is ook nu nog modder. We houden de broeken niet schoon……

Oude Schild kent vele dijkhuisjes. We lopen door de straatjes voor we bij de Waddenzee aankomen

Bij de haven is 1 cafe open…..Dat is voor ons eerste etappe drankje. We hebben het verdiend. Kou getrotseerd, lekker wandelen in de natuur van Texel. Het is deze week bijna uitgestorven. Blij dat we hier tot 17 uur konden schuilen.

Net helemaal aan het eind van de middag komt de zon heel even tevoorschijn. Molen van Oude Schild erbij en het beeld is compleet.

De Texelhopper staat al klaar. We gingen vanaf halte 77 terug naar ons Stayokay hostel bij Den Burg.

Gran Canaria dag 7

29 januari, 7 km van Saucillo naar Galdar, bewolkt 18 graden

Met 700 meter dalen hadden we verwacht dat het zwaar zou zijn. Dat valt reuze mee. Een hele mooie etappe, deels over de weg, deels langs de rotsen. Zo zien we vanaf Saucillo Galdar steeds dichterbij komen.

 

Het mooiste vinden we de paadjes die van de verharde weg afgaan. Goed begaanbaar, wel opletten omdat het gisteren avond een beetje geregend heeft.

We worden vandaag verrast met een bloemen zee. Er staan vele bloemen in bloei, en ook de bijen zijn zeer  actief. Het lijkt echt al lente in deze natuur. We zien zelfs mimosa in bloei staan.

De natuur is totaal verschillend van het zuiden. Zeer groen met in de dalen ook landbouw.

Hier dicht bij Galdar zijn ook camino palen te vinden. Tata, we zijn er bijna….

Het mooiste deel is een pad vlak onder de rotsen….

Deze berg komt steeds dichterbij, Galdar ligt net ten oosten van deze berg.

Een groot informatie bord toont ons de hele route. Wauw dat hebben we toch maar gedaan. Ook al heb je de informatie over de zwaarte….pas als je alles hebt bewandeld weet en voel je het echt.

We gaan naar de kathedraal voor onze certificaten. Net als in Santiago krijgen we een oorkonde. En ook hebben we nu onze stempelkaart vol.  We zijn er trots mee!!!

Allemaal van harte gefeliciteerd met deze prestatie. We kijken terug op een heel speciale week. Prachtige, heel afwisselende natuur, schitterend weer. Een uitdagende camino, in zwaarte minstens vergelijkbaar met de Camino Primitivo. Het vraagt een gedegen voorbereiding en dat is jullie allemaal gelukt.

 

Gran Canaria dag 6

28 januari, 14 km van Cruz de Tejeda naar Saucillo, zonnig, 18 graden

Deze dag staat bekend om een dag met 1000 (!) meter dalen. Wat denk je wat…..we beginnen met 200 meter stijgen., en wat voor een stijging! Op het hoogteprofiel kun je het goed zien.

De Camino de Gran Canaria is er een om nooit te vergeten. Zoveel natuurschoon, het is bijna niet te geloven. Met vandaag erbij, een wolkendek onder ons. Volgens onze taxi chauffeur is heel het gebied rondom Las Palmas onder een dik wolkendek. De taxi kwam ons om 9 uur ophalen. Om 9.30 uur zijn we met de wandeling gestart. Diep beneden ons zien we hostel Finca La Isa liggen en in de verte wederom Tenerife.



Beschrijving volgens de app “camino entre vulcanes”

De voorlaatste etappe begint in Cruz de Tejeda, het hart van het eiland, en van daaruit betreden we de loefzijde van Gran Canaria. De majestueuze Caldera de Tejeda presenteert zich aan ons alsof het een natuurlijke kunstgalerie is. Vanaf nu openen zich de weelderigheid van het dennenbos van Gáldar en een horizon met een landschap dat een voorbeeld is van de belangrijke menselijke ontwikkeling op de noordflank. Terwijl we passeren, onthult de top van Gran Canaria de diversiteit van een landschap dat weelderig groen vermengt met de roodachtige en gitzwarte tinten van de vulkanische grond. Plekken zoals het natuurmonument Montañón Negro contrasteren met de weelderige vegetatie die wacht in de beschutting van de passaatwinden, evenals de landelijke nederzettingen die verschijnen in het noordelijke middenland, soms bedekt door een dikke deken van wolken. Dit hadden we dus vandaag!

 

Het is echt flink klimmen, hier zie je dat goed. Hier en daar zeker 20%. We lopen zelfs ook zig zag om het iets makkelijker te maken.

We komen bij een van de hoogtepunten: Degollada Las Palmas. Daar kijken we uit over een prachtig landschap. Meestal zijn dit de enige plekken waar toeristen zijn, die een rondje eiland doen. Wij zijn zo trots op onszelf dat we dit allemaal te voet kunnen doen. Zo is er altijd wel iemand die van ons een foto maakt.

We passeren daar een hoogtepunt: Los Moriscos op 1670 meter. Daarna gaan we starten  met de daling.

Eerst over vulkanische grond, losse zwarte korreltjes….dat is inderdaad heel goed opletten. Je hebt daar geen grip. Het uitzicht aan de rechterkant is intussen wel heel bijzonder de Montanon Negro. De zwarte berg van vulkanisch gesteente, met tot onze verrassing dennenbomen. Ook voor ons zien we dennenbomen.

We steken dat veld van vulkanisch gesteente over, om daarna in de wolken te verdwijnen (?)

De meest moeilijke daling is door dat dennenbos, ook met dennennaalden en eronder die losse steentjes. We letten op elkaar en waar nodig helpen. Ieder van ons komt op eigen tempo beneden.

De volgende daling is over heel ander terrein. Groene velden zo ver als je ogen kijken kunnen.

Dan wacht ons een grote verrassing! Juanma en zijn vrouw staan op ons te wachten bij een cafe met souvenirs. Dat is leuk! Ieder zoekt wat uit en zelf worden zij verrast met een speciale schelp. Zij zijn er bijzonder blij mee. Een bijzonder moment op deze speciale dag.

We dalen verder en worden bijna elk moment verrast door een ander wolkendek. Een wolkje voor een berg, een heel wolkenveld. Op een moment lijkt het alsof we helemaal in de mist komen. Erg mooi!

Uiteindelijk blijft bij ons de zon schijnen. Het laatste deel lopen we veel over asfalt naar beneden. Een kleine km voor Saucillo hebben we nog een sterk dalend ongelijk pad. We vragen ons af wat fijner is? Asfalt of een lastig pad.

Aangekomen in Saucillo hebben we nog tijd voor het etappe drankje. De bus komt 1/2 uur later en brengt ons in een half uur naar Galdar. Het was een hele mooie dag!

Gran Canaria dag 5

27 januari, zonnig 23 graden, van Garanon naar Cruz de Tejeda en naar Finca La Isa, 10 km

Opnieuw een prachtige etappe, redelijk rustig. De hoogte verschillen veel kleiner dan gisteren. Het voelt een beetje als rustdag….. De moeilijkheid staat voor “medium low” goed te doen. Na Cruz de Tejeda dalen we nog 250 meter meer.



Beschrijving volgens de app “camino entre vulcanes”

Het gedeelte tussen het recreatiegebied El  Garañón en Cruz de Tejeda leidt ons naar het hoogste punt van de Camino de Santiago tussen vulkanen, waar we de grandeur van de top van Gran Canaria niet kunnen ontlopen. Talrijke hoekjes en gaatjes en panoramische uitzichten wachten op ons, die onze stappen door natuurgebieden van het netwerk van beschermde natuurgebieden van de Canarische Eilanden, evenals belangrijke bezienswaardigheden in het centrum van het eiland, zoals de monolieten van Bentayga en Roque Nublo, zullen veraangenamen.

Die Roque Nublo is vanaf onze overnachting steeds precies te zien. Vanmorgen met een mooie zonsopkomst. Daar worden we toch heel stil van.

We beginnen met een glooiend pad door de dennenbossen.

Daarna volgt een pad langs de heuvel, met steeds uitzicht in de richting van Tenerife met de Roque Nublo erbij. Prachtig om te zien! Dat bultje op de achtergrond is Tenerife met de top in de sneeuw.

Nadrukkelijk is er een waarschuwing. Bij regen en/of wind geen toegang. Daar hebben we gelukkig niets mee te maken. Deze week steeds echt prachtig weer. Vorige week en komende week is/was er storm en regen. We boffen echt met het mooie weer.

We komen aan bij Cruz de Tejeda. Voor deze route een echte mijlpaal. De hoogste top hebben we bereikt.

Hier boven bij het Parador hebben we pauze. Een plek in de hoek, de zon brandt er lekker. Het uitzicht is geweldig!

Dan volgt de afdaling naar ons hostel toch 250 meter extra dalen, zodat het totaal toch al op 500 meter dalen komt. Een mooi pad dat tussen de haarspeldbochten direct naar beneden gaat.

Ook nu weer de Roque Nublo, maar dan ongeveer op gelijke hoogte. We voelen ons klein om in zo een overweldigend landschap te lopen.

Morgen gaan we starten met de daling naar Saucillo.

Gran Canaria dag 4

26 januari, 16 graden, 10 km van Tunte naar Garanon. En echt, je kunt het bijna niet geloven. De etappe is bijzonder mooi, nog mooier dan gisteren en……heel zwaar door bijna 1000 hoogtemeters.

Wauw en al deze wandelkanjers kunnen het.

In Tunte is een bakker met ontbijtruimte. Hoe luxe willen we het hebben. Een vers broodje, koffie en ook nog een lunchpakketje. Voor de deur is de Camino aangekondigd.

Daarna klimmen we de stad uit. Zeker 100 meter al omhoog. In de morgen is het nog maar 9 graden. Toch gaan onze vesten en lange broeken al snel uit. Het is weer fantastisch weer!

Voor de klim, is er geen twijfel over de richting mogelijk. De pijl wijst ons de goede kant uit.

De klim is voortdurend 10% of meer. Een mooi breed pad met grote stenen.  Het voelt alsof we steeds trap lopen. Onze voeten zoeken als vanzelf de juiste keien op. Onze hoogtevrees krijgt eigenlijk geen kans, natuurlijk gaan we niet op de randjes lopen. We letten op elkaar. Zeker Piet wil ik even noemen, die houdt altijd de laatste wandelaar in de gaten. Top!

Het is geen overbodige luxe om af en toe echt pauze te nemen. Van een andere wandelaar horen we dat er dichtbij een picknicktafel is. Daar hebben we onze eerste echte pauze. In 2 uur hadden we 4 km afgelegd………Al flink gestegen, zo ongeveer 300 meter. Het is vlak bij Mirador “la Cruz grande”. Jazeker! De uitzichten zijn adembenemend.

We realiseren ons dan nog niet dat de klim naar Ventana del Noble nog heftiger is. En ook……zeer indrukwekkend mooi.

Zo gaat het maar door……

Deze mooie spandoek heb ik ontvangen van Juan Ma. Mijn contact persoon hier op Gran Canaria, die me overal waar nodig helpt.

Ventana del Noble is het hoogtepunt van de dag. Het uitzicht is er prachtig en met mooi weer kun je er Tenerife zien. We klimmen naar een opening in de rotsen. En inderdaad we kunnen Tenerife zien. Boven op de berg is sneeuw te zien.

Dan dalen we af naar de parkeerplaats.

Daar we worden opgepikt door de taxi. Die brengt ons naar het hostel Finca La Isa. Schitterend gelegen, niet ver van Tejeda. Morgen komen we hier lopend aan.

We hebben hier uitzicht over het dal en wat denk je van deze zeer indrukwekkende zonsondergang.

Gran Canaria dag 3

25 januari 10,3 km van Arteara via Fataga naar Tunte. Een dag met veel klimmen, zoals je op deze overzichten kunt zien. Er staat “medium-low”. Wij vinden het echt pittig en zijn benieuwd hoe de zware etappe er dan uit gaat zien.

Na het heerlijke ontbijt in Arteara ,Bio Finca gaan we op pad. Direct na Arteara klimmen we omhoog. Een smal pad met veel klauter stenen. Onze spieren worden flink getraind. We starten eerst in de schaduw, dan is het nog best fris.

Het landschap is echt anders dan gisteren. We zien velden vol gele en paarse  bloemen. Met de blauwe lucht erbij is het bijna een sprookje. Een lust voor het oog.

Zo komt Fataga snel dichterbij. De variatie in landschap zorgt ervoor dat onze inspanningen worden beloond met steeds nieuwe vergezichten.

We vinden een terrasje met een heel mooi uitzicht over het dal.

Na Fataga klimmen we verder omhoog. We zien Fataga van steeds grotere afstand. Voor de auto’s ontelbare haarspeldbochten. Voor ons als wandelaars van deze camino recht omhoog.

We staan niet alleen stil om van het uitzicht te genieten, zeker ook om weer even op adem te komen.

Dichtbij Tunte zien we een grote picknick plaats, Merendero, aan de camino de Santiago. Het leeft hier wel. Ook zien we een grote camino schelp. Daar gaan we even naar toe.

Het pad daarna volgt de weg. Is wat lager  gelegen en omringd door bloemen.

We komen hoog boven Tunte aan en dalen af naar het centrum voor ons etappe drankje nog in de zon. Als we eraan komen is er wat bewolking gekomen. We boffen!

Onze accommodatie is in het centrum. Een prachtige plek met appartementen en een binnenpatio

Gran Canaria dag 2

24 januari 17, zonnig 23 graden van Maspalomas naar Arteara

Wat een heerlijke dag! We vertrekken uit de drukte en gaan de natuur in. Op onderstaand overzicht volgen we de roze lijn. Veelal onverharde paden.



Beschrijving van de site “Camino entre vulcanes”

De Camino de Santiago op Gran Canaria begint bij de vuurtoren van Maspalomas en het Speciale Natuurreservaat van de Duinen van Maspalomas. In deze eerste etappe vol contrasten maakt het duinlandschap met strand en goudkleurig zand plaats voor een ander karakteristiek landschap van de zuidkust van Gran Canaria: de uitgestrekte ravijnen van Maspalomas en Fataga. De Fataga ravijn is vandaag her meest kenmerkend met de speciale Canarische palmboom.

We volgen eerst de rivier bedding “Barranco de Maspalomas”. Die staat al lang droog, ook nu het de afgelopen weken heeft geregend. Omgeven met palmbomen. We lopen in een voor ons onbekend landschap.

Weldra zien we de eerste bewegwijzering, de S54 met de gele markering.

Dan de snelwegen onderdoor en we bevinden ons in het fantastische landschap van de Fataga ravijn.

Het stijgt voortdurend. Eerst iets meer dan vals plat, later stevig stijgen. We kunnen dit allemaal. Rustig aan en intussen zeker niet vergeten om je heen te kijken.

Op het hoogste punt staat voor ons een bankje. We worden beloond voor onze inspanningen.

Vlak voor Arteara begint de forse daling van 100 meter. Over een smal pad met veel losse stenen. Ook dit gaat ieder goed af.

We komen ook langs een uitzichtpunt waarvandaan grafheuvels te zien zouden zijn. We zien het alleen op het informatiebord.

Rond 15 uur komen we aan bij Biofinca bij Arteara. Tijd voor het etappe drankje.

We kijken terug op een zeer geslaagde dag!

Intussen is de zon bijna onder en worden de rotsen warm van kleur. Een schouwspel van licht met schaduw.

Gran Canaria dag 1

23 januari, 18 km Las Dunas

Gisteren was het bijna donker toen we naar de zee liepen voor een restaurant. De wolken waren laag en leken bijna licht te geven……Daar worden we stil van…..

Vandaag maken we een rondwandeling door Las Dunas, Playa Ingles en langs het strand terug. Een prachtige wandeling! We logeren in “Campo de golf” waar de groene punt te zien is.

Las Dunas: ter informatie Woestijn en oase in het zuiden van Gran Canaria
De duinen van Maspalomas vormen een uniek natuurgebied op de Canarische Eilanden, bekend om hun schoonheid en de verscheidenheid aan ecosystemen die ze omvatten. Het gebied, dat door de regering van de Canarische Eilanden als speciaal natuurreservaat wordt beschermd, beslaat 400 hectare.

Aan het begin staat een kaart van het gebied: we kiezen voor de groene route. Even later bleek dat daar ook een kamelenroute was en we kregen de vraag of we naar de blauwe route konden gaan. Dat doen we dan maar.

Het is al flink warm en door het losse zand ploeteren. Als we vertrekken is het best nog rustig, de badgasten gaan later op pad. Vandaag is Janita meegegaan. Gezellig!

Op het uitzichtpunt zie je de uitgestrekte heuvels daarachter is de zee te zien.

Vanaf de noordelijkste punt gaan we 6 km langs de zee. Wat een heerlijk moment. We horen de golven op het land aankomen. Het ruisen van de zee en dan met onze voeten in het water. En dan te bedenken dat we gisteren pas vanuit Nederland aangekomen zijn. We boffen dat we dit kunnen doen.

We verzamelen weer bij de vuurtoren. Even de voeten schoonmaken en dan is het tijd voor ons etappe drankje. Genoeg terrasjes aan zee.

Morgen gaan we aan de Camino beginnen.

De route start bij de vuurtoren van Maspalomas.

Camino Gran Canaria

22 januari, op weg naar Gran Canaria

De Camino de Santiago de Gran Canaria is een uitdagende, 66-82 km lange pelgrimsroute die dwars door het vulkanische eiland Gran Canaria loopt, van de vuurtoren van Maspalomas in het zonnige zuiden naar de kerk van Santiago in het noordelijke Gáldar, met een mix van ruige landschappen, authentieke dorpjes en culturele stops, ideaal voor een actieve vakantie en een unieke Camino-ervaring. 

We vertrekken vandaag, morgen gaan we de duinen van Maspalomas bezoeken. De wandeling start 24 januari. Op 30 januari reizen we terug.

We gaan op pad met: Els, Joepke, Gerard, Mieke, Piet, Marion en Crista

Op de luchthaven krijgen we een prachtige schelp speciaal voor ons, gemaakt door Marjo en Joepke. Wauw we zijn er allemaal blij mee.

Op Gran Canaria wacht Juanma op ons. Juanma is de promotor van de camino hier. We hebben alweer een 2e verrassing. Een spandoek met mijn logo. Wauw ik word er verlegen van!

Het is hier een uur vroeger. De zon gaat zo onder. We zijn op weg naar onze accommodatie bij Maspalomas.

We zien er naar uit om op pad te gaan