4 juni, 19 km van Lorca naar Vilamayor de Monjardin, bewolkt, meest droog 17 graden
In de herberg Albergue Lorca zijn er verwend met een heerlijke maaltijd en goed ontbijt. Hartverwarmend!
Tot onze verrassing was het vandaag ander weer, bewolkt en misschien zou het wat regenen. We vinden het een prima wandeltemperatuur en gaan uitgerust op pad.
Langs glooiende velden gaan we naar Estella. Het valt ons op dat de korenveld en heel veel slakjes op hun aren dragen.
Langs ons wandelpad zien we vele klaprozen. Ik word daar heel blij van.
Het is vandaag van het begin af aan glooiend en meest stijgend. Alleen vlak voor Vilamayor krijgen we een flinke stijging voor onze benen. In de laatste km meer dan 100 meter stijgen.
Erg leuk was dat er in een tunneltje een man bezig was met het zetten van “was stempels”. Dat wilden wij ook wel. De was werd gesmolten en er werd de vorm van een bloem ingedrukt. Daar wilden we wel op wachten.
We lopen de tunnel door en gaan naar Estella.
Na Estella komen we snel bij de wijn fontein van Irache. 😉Je kunt ook gewoon water tappen……
We bezoeken het klooster van Irache. Het valt ons op dat het een bijzondere sfeer heeft en het er sober is ingericht
Tijdens de klim naar Vilamayor regent het een klein beetje. We doen voor het eerst onze regenkleding aan. Het valt echt reuze mee. De omgeving is erg mooi om in te wandelen.
Deze donderdag is alle horeca dicht. We zitten gezellig bij elkaar in de albergue Vilamayor. We boffen! Ook hier wordt voor ons gekookt.
Na de regen hebben we dit fantastische uitzicht van onze slaapkamer.
3 juni, zonnig 27 graden, 22 km van Uterga naar Lorca
Wakker worden om 6.15 uur…..ja, want het ontbijt is van 6 tot 7 uur. Om 7 uur aanschuiven bij het ontbijt kan nog net. Zo waren we om 7.30 uur de deur uit. Vroeg voor ons…. Het verblijf in Casa Baztan was een avontuur…en wat was het eten lekker. Opgewekt gaan we op pad.
Ook vandaag ervaren we als stevige etappe. Glooiend met 2 forse stijgingen die je op dit overzicht goed kunt zien. Vooral de laatste, vlak voor Lorca.
Het paadje van Uterga naar Muruzabal is over een bergrug met aan weerszijden uitzicht. En dat met het zachte ochtendlicht. Ik blijf maar kijken en me verwonderen.
De granen met volle aren, de klaprozen die hun intense rode kleur laten zien.
Weldra komen we in Muruzabal. Een stil dorp, de mensen zijn nog niet wakker of vertrokken? Opvallend is de mooie muurschilderingen.
Na Obamos komen we in Puente la Reina aan. Glooiende velden. Het lijken net puzzelstukjes.
Puente la Reine betekent letterlijk brug van de koning.
Het pittige deel start na Puente la Reina. Het pad stijgt gestaag. Met bloemen langs de kant, vele vlinders en ook gele brem in bloei. Het is prachtig!
Eerst naar Maneru, later verder stijgen naar Cirauqui.
Kleine smalle straatjes. Ook hier weer klimmen.
In Cirauqui waren Marion en Mieke net op tijd voor het winkeltje sloot. Ze kregen een “camino kadootje” gratis! Ze kregen een croissant. Zie ze genieten…
Het pad naar Lorca loopt niet ver van de snelweg A12. We lopen verdiept en hebben daar geen erg in.
Erg leuk is een kraampje onderweg voor even een versnapering. Dat voelt als oase.
Heel mooi licht krijg je bij de tunnel onder de snelweg door. Het licht valt er op 2 plekken door. Bijzonder
De laatste paar km is het nog 150 meter stijgen. Intussen in het heet in de zon. Moe en voldaan komen we boven aan. Vanavond zal ik nog een foto van het etappe drankje tijdens het eten toevoegen. -wordt vervolgd-
2 juni, bewolkt 18 graden, van Pamplona naar Uterga 18 km
T.i. uit Gronze: De Sierra del Perdón, waarop een windpark is geïnstalleerd, zet de toon voor de etappe van vandaag; de klim, met een hoogteverschil van slechts 260 meter, is zeer geleidelijk en alleen in het laatste stuk wat steiler, terwijl de afdaling pittig en stenig is. De Alto del Perdón is een prachtig uitkijkpunt: achter ons zien we Pamplona en de Pyreneeën; voor ons ligt de uitgestrekte Navarrese vlakte.
Eerst 3 km door de stad, vanaf Cizur Menor komen we in de natuur. Graanvelden zover je kunt kijken. De gewassen geel, goudkleurig. Die wijdsheid doet me denken aan de Meseta. We horen de nachtegaal, zien de grauwe gors. Vele vlinders. Een lust voor het oog. Langs de randen van het wandelpad vele bloemen. Als we achterom kijken zien we Pamplona. Geleidelijk klimmen we omhoog. Vandaag is het een frisse dag met wind uit het noorden. Dat komt wel goed uit, we lopen in de open vlakte.
Steeds verder stijgen we. Na Zariquiegui wordt het echt pittig. Dan is het 2,4 km stijgen en 150 hoogtemeters voor we bij Alto del Perdon aankomen.
Een hoogtepunt van de camino français. Op 770 meter hoogte, een pelgrimsmonument. Gemaakt van koperen platen en het zijn afbeeldingen van pelgrims en dieren.
Daarna start de afdaling naar Uterga. Een pittige afdaling. Uitkijkend over de uitgestrekte Navaresse vlakte.
Door de goudkleurige velden gaan we naar Uterga.
Het was opnieuw een heerlijke wandeldag. We overnachten in albergue Casa Baztan.
We beginnen de dag met een prachtig stuk langs de oever van de rivier de Arga, over paden tussen beuken en dennen; verderop volop door stedelijk gebied naar de hoofdstad van Navarra: Pamplona
Voor ons is het hoogtepunt van de dag: bezoek aan het oude kerkje Zabaldika. We zijn er ontroerd van en hebben er geen woorden voor.
We gingen naar boven in het kerkje en mochten de klok luiden. We doen het samen en voelen de trillingen. Echt een mooi moment…..
Deze tekst kregen we daar:
“De reis maakt u een Pelgrim. De weg naar Santiago is niet slechts een pad dat bewandeld moet worden om ergens te komen. Ook is het geen test die tot een beloning zal leiden.
De Camino de Santiago is een gelijkenis en een werkelijkheid in één omdat het pad bewandeld wordt binnen en buiten de benodigde tijd om iedere fase te lopen, en in de rest van het leven als u de camino toestaat om deel van u te worden, u te veranderen en een pelgrim van u te maken.
De Camino maakt u simpeler, want hoe lichter de bepakking hoe minder spanning de rug hoeft te verdragen en hoe meer u zult ervaren hoe weinig u nodig heeft om te leven.
De Camino maakt u broers en zussen. Wat u ook heeft, u zult bereid moeten zijn om te delen want zelfs als u alleen begonnen bent zult u metgezellen tegen komen.
De Camino brengt broederschap, broederschap die de ander verwelkomt, geïnteresseerd is in het verloop van de tocht van de ander, praat en deelt met de ander.
De Camino eist zijn tol van u. U moet opstaan voor de zon opkomt ondanks vermoeidheid of blaren. U moet lopen in de duisternis van de nacht nog voor het morgenlicht opkomt. U moet net genoeg rusten om te kunnen blijven lopen.
De Camino roept u op om te aanschouwen, verbaasd te zijn, welkom te heten, te verinnerlijken, te stoppen, stil te zijn, te luisteren, te bewonderen, te zegenen,…… de natuur, uw metgezellen op deze reis, uzelf en God”
We stellen vast dat onze slaapkamers tegelijk was hokken zijn. 😉 We zijn zeer tevreden pelgrims en hebben allen een goede nachtrust gehad……
Daarna gaan we op pad. Een relatief eenvoudige etappe, de hoogteverschillen vallen mee. Kleine plekjes tussen 400 en 550.
Eerst komen we langs de magna fabriek. Sinds 1945 de magna levert magnesium voor de staalindustrie.
Ons pad volgt de Rio Arga. We lopen over een schaduwrijk pad door de bossen.
Een heel oud kerkje uit de 12e eeuw. Abadia XII. De abdij, een romaanse kerk uit de 12e eeuw in het hart van de Esteribarvallei, is een doorgangspunt voor duizenden pelgrims, reizigers en omwonenden. Intussen is het een bouwvak geworden.
In Zuriain is een restaurant meteen aan de rivier. Hier staat een uitgemergelde pelgrim te wachten. Wij genieten daar van een welverdiende pauze. Hier zitten er 10 km op. Op dit terrein doen we daar zeker 2,5 -3 uur over. Hier treffen we elkaar en andere pelgrims.
Via Zabaldika (zie boven) komen we in Pamplona met zijn vestigings muren aan. Zeker 5 km door de stad!
31 mei, 22 km van Ronchesvalles naar Zubiri, meest bewolkt 20 graden
Na Ronchesvalles vlak? Nee echt niet. Dat zie je heel goed op het overzicht hieronder.
T.i uit Gronze:
De zacht glooiende bergen van de Navarrese Pyreneeën, tussen alpenweiden en vochtige bossen van beuken, eiken en dennen, vormen het schitterende decor van de etappe van vandaag. Het is een typische middelgebergteroute, met wandelpaden, onverharde wegen en rotsachtige stukken, maar zonder gevaarlijke passages. Hoewel de route in grote lijnen bergafwaarts gaat, zijn er een paar heuvels/klimmetjes om rekening mee te houden.
Volgens onze hospitalero’s komt Correos niet bij de algemene herberg van Ronchesvalles. We hebben de bagage dan ook voor 8 uur naar hotel Posada gebracht. Toevallig gingen er een paar nog naar het toilet van de herberg, staat daar Correos. Gelukkig konden ze uitleggen dat de bagage ergens anders was. Wij opgelucht…..onze bagage komt vast aan. Het is is nog fris als we vertrekken. We worden pas warm als we gaan lopen.
Daar bij het hostel zien we een bord, naar Santiago… 790 km. Zo ver gaan we niet, wij gaan naar Burgos. Dat is ongeveer 300. Voor vandaag….klaar voor vertrek mee
Na Burguette gaan we de natuur in. Te beginnen met het passeren van Rio Urribo.
In Espinal vinden we een terras, ook op zondag open. Direct bij binnenkomst van Espinal. Daar treffen we veel pelgrims die we ook in Orrison of Ronchesvalles zagen. Hier in het begon van de français volgen de meesten dezelfde etappes.
Na Espinal klimmen we naar Alto de Mezquito op 955 meter.
De afdaling is pittig! In het boekje van John Brierley wordt het aangeduid met een uitroep teken.
Zo komen we bij Rio Erro aan. Grote stapstenen, met daartussen afstand. Voor mij spannend, voor de anderen een makkie, ook zonder wandelstokken te doen. We gaan er zeer geconcentreerd overheen.
Pauze hebben we langs de kant van de weg. Altijd een gezellig moment.
Over een stijgend en dalend pad gaan we naar Alto de Erro.
Met Foodtruck waar we even wat konden drinken en rusten. Wat kun je daar aan toe zijn…..
We worden gewaarschuwd! Er komt een daling van 26 %. Wat ik me herinner is inderdaad een zware afdaling. Kennelijk heb ik toch nog wat bijgeleerd. Ik vind het nu meevallen!
We overnachten in hostel Palo Avelano met een overheerlijk pelgrimsmenu. We worden er verwend met maar liefst 5 gangen. Salade, een specialiteit uit de regio (rijst met ei en tomatensaus), soep, hoofdgerecht en dessert. We voelden ons verwend, zeker door de vriendelijke bediening.
30 mei, 20 km van Orrison naar Ronchesvalles, eerst mist, later boven de wolken, 25 graden.
Vandaag hebben we de top Col de Lepoeder op 1450 meter bereikt. Bij Orrison waren we op 800 meter. Een dag die bijna niet met woorden te beschrijven is.
Om 7 uur was het ontbijt. We kijken uit het raam en zien de wereld in nevelen gehuld. Dat heeft iets mystieks.
We vertrekken dan ook in de mist, af en toe wat meer mist, soms een beetje meer zicht. We voelen ons een met de natuur. Ook zo in de mist te lopen is een prachtige ervaring, die je niet snel zult vergeten.
Hoe hoger we komen….de zon komt er af en toe doorheen. We knipperen met de ogen, zoveel moois kun je niet bevatten.
Ook bij de Virgin Maria is het nog even mistig.
En kort daarna is de zon er weer.
En als de zon er dan is, zien we de prachtige uitzichten. De dalen nog steeds gevuld met de mist.
We blijven stijgen en dan is er na 2 uur lopen een “foodtruck”. Wat heeft een pelgrim nodig? Een eitje, wat te drinken een plekje om te rusten…..we zijn er heel blij mee.
Mieke en Marion staan op het punt van vertrek. Die lopen wat sneller en zien we bij de pauzes.
Na de Col de Bentartea gaan we over graspaden verder omhoog. Kan niet missen. Hier moeten we zeker van de weg af. Daar ga je dan. Zie mij daar nu lopen…….Ervaren hoe het is om je eigen weg te vinden. Het vertrouwen dat het lukt, de dankbaarheid dat we hier mogen lopen.
Zo komen we bij Col de Lepoeder aan op 1450 meter. De uitdaging zit ook in de daling. In 5 km 500 meter dalen. Dat is moeilijk in te beelden hoe het voelt. Dat gaat het beste als je het na de daling aan je knieën en benen vraagt.😉 Op advies van de vrijwilligers kiezen we daar de route die 1 km meer is.
Dat is hierboven rechtsaf.
Je ziet het al….we gaan terug de mist in. Nog even verwarring…lopen we over de haarspeldbochten of snijden we af? Uiteindelijk blijkt het niet veel uit te maken. We komen bijna gelijk naar beneden.
Ons etappe drankje is meer dan verdiend. Ik ben trots op jullie dat je het allemaal hebt kunnen doen!
We slapen in de algemene herberg. Hier kunnen 240 mensen slapen. We hebben 2 compartimenten van elk 2 stapelbedden.
29 mei, 10 km van Saint Jean Pied de Port naar Orrison
Een korte afstand zou je kunnen denken…..uit ervaring weet ik dat het voor de eerste dag genoeg is, zeker als je het hoogteprofiel bekijkt. Vooral de laatste 2 km met 400 meter stijgen. Het is juist een mooie uitdaging en zo kunnen we vast wennen aan de heuvels.
Vanaf onze gite gaan we toch omhoog naar de poort waar de pelgrims Saint Jean binnen komen en waar we onze stempel kunnen halen op het pelgrimskantoor. Dit is een stuk in de verkeerde richting.😉
We gaan nog verder omhoog om de vesting en het uitzicht te zien.
T.i.
De heuvel van “Mendiguren” (“in de buurt van de heuvel” in het Baskisch) is een natuurlijke verdedigingslocatie met kasteel, en waarschijnlijk ook een zeer oude doorgang.
In 1191 was de bouw van het kasteel voltooid en werd het daarna bewaakt door Rodrígue van Baztan, zowel de kasteelheer van Saint-Jean-Pied-de-Port als de vertegenwoordiger van de koning in de “Ultrapuertos” of voorbij de “puertos”, waarbij de Pyreneese “puerto” een bergpas betekent.
Daarna gaan we echt starten en dalen af naar de rivier La Neve.
De chauffeur zei het gisteren al. We hebben geluk met het weer. Een paar weken geleden lag er nog sneeuw en was het erg koud. Nu is de Napoleon route geopend! Het is ook de GR65, we volgen vooral de rood witte markering.
We boffen vandaag ook met de temperatuur. Eerst stond er meer dan 30 graden. We hebben langdurig mist en de temperatuur valt erg mee. Af en toe zien we een glimp van het dal. Het is er prachtig.
Bij Hunto hebben we een kleine pauze. Een kopje koffie is dan wel erg lekker.
Pas daarna begint de echte klim. Over een graspad met haarspeldbochten. Zwaar! En vooral niet vergeten ook rond te kijken. Zo indrukwekkend! En juist die combinatie van zwaar en indrukwekkend zorgt ervoor dat dit een onvergetelijke etappe is.
Steeds opnieuw komen flarden van bewolking terug en zien we vrijwel niets van het dal.
Zo komt het dat we pas op het allerlaatste Auberge Orrison zagen liggen. Na een bocht en in de mist.
28 mei op weg naar Saint Jean Pied de Port. Wij gaan tot Burgos, de planning is dat we 13 juni aankomen in 16 wandeldagen.
De afstand van Saint-Jean-Pied-de-Port naar Burgos op de Camino Francés is ongeveer 285 km. Het hoogteprofiel wordt gekenmerkt door een zware start in de Pyreneeën, waarna de route overgaat in het glooiende en hoger gelegen Spaanse binnenland (de Meseta).1. De Pyreneeën (Saint-Jean-Pied-de-Port naar Roncesvalles)De tocht begint op 160 meter hoogte. De bekende Route Napoléon is een pittige beproeving: je klimt in de eerste 20 km naar een extreem hoogste punt van 1.430 meter (de Lepoeder-pas) om daarna weer af te dalen naar Roncesvalles (950 meter) We gaan morgen tot Orrison.
We zijn op pad met: vlnr Mieke S, Silvia, Monica, Janita, Marion, Mieke R, Ted en Els
De treinreis verliep op rolletjes (😉) Overstappen in Parijs van Paris de Norte naar Paris Montparnasse. Daarna de trein naar Dax en tenslotte de trein naar Biarritz. Daar stond al een taxi te wachten, die ik had gereserveerd. In 1 uur waren we in Saint Jean Pied de Port.
We overnachten deze keer in Gite Compostele. De mevrouw had voor ons een heel goed restaurant gereserveerd, met pelgrimsmenu. Restaurant La veille Auberge. Echt een aanbeveling. Alvast een paar foto’s van Saint Jean: de heuvels liggen al op ons te wachten……..
20 mei, 15 km van station Culemborg naar station Beesd
Een verrassend mooie wandeling, veel onverhard.
Een bijzondere wandeling over de natte, laaggelegen gronden tussen twee rivieren in: de Lek en de Linge. De Lek stroomt bovenlangs Culemborg. Omdat je de stad aan de zuidzijde verlaat, krijg je de Lek helaas niet te zien.
Rustige asfaltweggetjes leiden je naar beboste percelen en open polderland met mooie onverharde paden. De route eindigt in het eeuwenoude landgoed Mariënwaerdt met bossen, akkers, statige lanen en de loom slingerende Linge.
We waren vandaag op pad met Janita, Gonnie, Mieke, Emmy, Elly, Jenny, Josephine, Ted, Gerrie, Josephine en Jacolien
Janita, Mieke en Ted voor de wandeling van de camino français, we gaan 28 mei op pad. Elly voor de wandeling naar Finistere en de anderen die het gezellig vinden mee te gaan.
We lieten ons niet afschrikken door de donkere luchten. Uiteindelijk viel het reuze mee. We hebben maar een paar druppels gehad. Ook tijdens de pauze was het weer warm genoeg om buiten te lunchen.
Vlak voor station Beesd gaan we naar de Stapel Bakker voor ons etappe drankje.
9 mei, 17 km, zonnig, 20 graden van Eijsden naar Maastricht
En dat was de laatste dag alweer van de fantastische Dutch Mountain Trail. Wat een ervaring, een prachtig landschap, uitdagende klimmetjes en een hele fijne groep.
En ja…..hier komt de laatste van de 7 hoogte punten. In dit geval den Observant op 171 meter. In onderstaand overzicht de eerste heuvel. De 2e heuvel is de Sint Pietersberg.
Vandaag gaan we met een 8 persoons taxi naar Eijsden, omdat de bussen op deze zaterdag morgen wel heel vroeg zou vertrekken en omdat we ook nog moeten overstappen. Het mooie was dat het maar €10 pp kost, de bussen zouden €8,50 zijn.😉. Zo gingen we naar de pont van Eijsden.
Daar aan de overkant zijn meer wandelaars, die wel een groepsfoto wilden maken. We gaan op pad en voor het eerst in t shirt. Laat die zon maar komen. Een heerlijke wandeltemperatuur.
Hier zien we speciale kunst. Jongeren hebben ontdekt dat je er ook op kunt liggen.
We komen al snel langs natuurgebied FRAYÈRE VAN TERNAAIEN
De Frayère van Ternaaien is een kunstmatig stuk water dat in 1989 werd aangelegd ter compensatie van de uitbreiding van de nabijgelegen sluis. Het is een belangrijk natuurgebied geworden doordat de vegetatie hier haar plaats terug gewonnen heeft.
Dan gaan we klimmen. Den Observant is een zeer pittige klim. Via de officiële route gaan Elly, Eddy, Marion, Monica en Connie. Die durven wel. Ze zeiden dat het erg mee viel op een paar hele steile stukken na. Dank aan Elly voor de navigatie en aan allen met de zorg voor elkaar.
Ik had met mezelf afgesproken dat ik langs de lange haarspeldbochten zou gaan. Met mij gingen Mieke en Yvonne op pad. Aan de rand van Den Observant naar boven met schitterende gele velden, speciaal voor Mieke 2. Ook voor ons was het flink klimmen.
We kwamen iets later bij de top dan de anderen. Samen hebben we deze laatste top nog even gevierd. We kunnen het!
Met zijn allen dalen we af naar het restaurant den Observant. Kleine pasjes en voorzichtig voor de achillespezen.
Bij het afdalen hebben we ook hindernissen te overwinnen, zoals een boom die over het pad was gevallen.
Ik word in het zonnetje gezet, een woordje van alle wandelaars dat ze zo dankbaar en blij zijn deze mooie Dutch Mountain Trail te hebben ervaren. Dank jullie voor deze woorden.
Over het terrein van de ENCI gaan we naar de enorme trap van de Sint Pietersberg.
Die trap zie je op deze foto links achter. De indrukwekkende kalksteen rotsen ervoor. Erboven het uitzicht platform.
Daar boven bij de trap is een uitzichtplatform. Geweldig om daar te lopen! Op de achtergrond de berg van den Observant
Op het uitzichtplatform zwevend boven de groeve, sta je op het punt waar vroeger de Oude Luikerweg liep. Sinds 1926 wint ENCI mergel uit de kalksteengroeve voor de bereiding van cement en is de oude weg van Maastricht naar Luik verdwenen. Nu de mergelwinning gaat stoppen en de groeve wordt omgevormd tot een prachtig natuurgebied, is de historische verbinding in ere hersteld. Via de trap daal je via 210 treden over een hoogte van 40 meter af door miljoenen jaren geschiedenis. Je kunt door de overgangszone tussen de groeve en het ENCI-bedrijventerrein richting D’n Observant lopen. (Wij liepen andersom van Den Observant door de ENCI en de trap omhoog)
Opnieuw dalen we af, nu naar de Maas. In de verte zien we Maastricht, dan nog 4 km te gaan
Bij het station staat Ilse klaar met onze bagage. Wauw wat een service. Dank je wel Ilse. We sluiten deze fantastische week af met ons etappe drankje tegenover het station.
8 mei, 14 km van Noorbeek naar Eijsden, droog en wat zon 18 graden
De bus brengt ons terug naar Noorbeek, daar waar we gisteren geëindigd waren. We kiezen hetzelfde pad door de weilanden. Wat is het prachtig!
Bovenaan pakken we de route weer op. Zoals je op onderstaand overzicht kunt zien, vooral naar beneden, met hier en daar een puntje omhoog.
Eerst is er een draaihekje, waardoor we zo het weiland inlopen.
Ook nu word ik blij van een heel veld vol met bloemen, de wandelaars die met mij op pad zijn en in de verte de vele kleuren bomen. Zo wil je toch elke dag wel wandelen?
Langs de bosrand bij Mheer klimmen we omhoog. Onderweg zien we een hazelworm, toch wel 30 cm. Er lag ook een grotere bij, die leek dood.
We volgen langdurig een smal pad in een Belgisch dal met grote ongelijke kiezels. Lastig lopen!
Daarna komen in een heel ander landschap. Het lijkt een hoogvlakte met landbouw.
Natuurlijk nemen we even pauze. Als de zon schijnt is het zelfs warm.
Voordat we afslaan naar Eijsden krijgen we een weidse blik op het Maasdal, van Vise tot Maastricht. We zien ook de Sint Pietersberg met de ENCI afgravingen. Daar gaan we morgen overheen.
Onderweg kwamen we langs een dassenburcht met verse sporen. Indrukwekkend hoe groot die zijn!
We komen rond 16 uur in Eijsden aan. Omdat we ook nu weer naar de Eperheide terug gaan, moeten we in Mheer overstappen. We kiezen ervoor om daar wat te gaan eten. Met het etappe drankje erbij maakt dat onze dag af.
Nog 1 dag te gaan. Morgen komen we in Maastricht aan. De Dutch Mountain Trail zit er dan op.
7 mei, 18,7 km van Eperheide naar Noorbeek, droog 16 graden, af en toe zon
De mevrouw van onze B&B zei dat het steeds mooier wordt. Dat vind ik ook! De route van vandaag met de hoogtepunten Hakkenberg en Kattenroth. Een stevige etappe, met steeds veel klimmen en dalen, totaal 467 hoogtemeters
We hadden bedacht om vanmorgen om 11 uur te starten, zodat we bij aankomst in Noorbeek zouden eten voor we de bus nemen. Voor vertrek zaten we gezellig samen met een kopje koffie erbij. Erg gastvrij met dank aan Marianne van de B&B.
Klaar voor vertrek.
We zoeken de route op en gaan door her onderste en Schweiberger bos.
Onderste Bosch, De Molt, Schweibergerbosch, Wagelerbosch, Kruisbosch en Dunnenbos. Deze bossen zijn typische hellingbossen.
Na een uur lopen vinden we een plekje in de zon. Zomaar voor ons wandelaars en we genieten ervan. Na de kou van gisteren doet dat zonnetje echt goed.
Vlak daarna komen we aan de start van de Hakkenberg. Een van de hoogtepunten van de Dutch Mountain Trail. Deze keer te bereiken over een smal bospad. Het is op de grens van Wallonië, Vlaanderen en Nederland. De naam komt van het feit dat het Bovenste Bos werd gebruikt voor hakhout. Langs de weg omhoog hebben we de mooiste vergezichten.
Aan de kant van het pad zien we parende slakken. T.i. Slakken zijn hermafrodiet, wat betekent dat ze zowel mannelijke als vrouwelijke geslachtsorganen hebben. Tijdens de bevruchting bevruchten twee slakken elkaar meestal tegelijkertijd, waarbij ze sperma uitwisselen via een penis aan de zijkant van de kop. Dat had ik nog nooit eerder gezien…
Als we boven zijn, dalen we af door een smalle holle weg. Het lijkt wel sprookjesland.
Via Teuven en Plank gaan we richting de volgende berg, Kattenroth. Ook hier hebben we hier en daar versperringen op het pad. Bij deze moesten we erop gaan zitten om erover heen te komen.
De paadjes zijn smal, en we klimmen geduldig omhoog. Ieder op eigen kracht.
En…..we klimmen ook op een asfaltweg, waarvan we later zien dat het echt een langdurige stijging van 10 % was.
In de diepte zien het dorp Teuven liggen.
Na al dat klimmen en dalen komen we bij Kattenroth aan. Even terugkijken en dan zien we een aquaduct
Tata ook de 6e top bereikt. De Kattenroth.
Nog een te gaan, die zit op het traject van Eysden naar Maastricht.
Ongeveer vanaf de top van Kattenroth dalen we door een weiland af naar Noorbeek. Toch 2 km van de route. Het lijkt een nieuw pad, het staat nog niet op Topo GPS maar er is een toegangshek. Elly geeft door dat we erdoor kunnen. Dat doen wij dan ook.
Dan komen we in Noorbeek aan, bij de bekende Sint Brigida kerk.
Bij deze kerk, de Sint Brigida, staat een den, de Noor-beekse variant op de meiboom. T.i. In 1634 beloofden de inwoners aan Sint Brigida ieder jaar een den voor haar kapel te zullen plaatsen, als de veeziekte die Noorbeek en omgeving teisterde zou verdwijnen. De veeziekte verdween en het vee werd gespaard en sindsdien houdt men zich trouw aan deze belofte. ledere tweede zaterdag na Pasen wordt met veel ceremonieel vertoon een nieuwe den binnengehaald.
We hebben die meermalen gezien hier in Zuid Limburg, soms ook versierd met linten.
6 mei, 17 km van Wahlwiller via Gulpen naar Eperheide, heel de dag regen
Vandaag 2 hoogtepunten: het Eyserbos op 197 meter en de Gulpener berg op 157 meter.
Vanaf Wahlwiller gingen we op pad. Na de bus gingen we eerst even naar de kunstwerken van Aad de Haas kijken in de Cunibertuskerk in Wahlwiller. Hier worden de staties uitgebeeld.
Vandaag is het dan na 2 beloofde dagen met regen toch echt een regendag en ook nog eens koud. In onze fleurige regen kleren gaan we dan toch echt op pad. Ben er trots op…..geen gemopper over het weer en ieder ging mee en de sfeer was ook vanmorgen opperbest.
We klimmen ook over een hek. Niet omdat de route zo loopt, maar omdat we net een paadje hadden gemist. Ik moet zeggen dat het met natte schoenen voor mij niet zo makkelijk was.
De klim naar de top van de Eyserberg was op het laatste stuk pittig. We lopen over smalle bospaden en hebben af en toe uitzicht over het natte dal.
Tata we hebben ook het 3e hoogtepunt gehaald; het Eyserbos
We dalen af naar Gulpen en besluiten dat het tijd is voor een pauze. Binnen is het warm, en intussen was het toch 12.30 uur. We nemen er de tijd voor en gaan daarna de vele trappen op, direct vanaf het centrum.
Bij de Maria, die hoog boven Gulpen staat, hebben we het 4e hoogtepunt; de Gulpener berg ook bereikt.
Beneden ons ligt Gulpen meteen al in het diepe.
Over de velden gaan we opnieuw dalen en stijgen. Het is er prachtig! Velden vol met uitgebloeide paardebloemen en nu ook madeliefjes erbij. Het groen is zo mooi fris, een lust voor het oog.
De route verder is vooral door de bossen met vele hindernissen. Bomen over het pad, we moesten er onder, erboven en ertussen. Een heel avontuur
Door die omgevallen bomen moesten we steeds van de route af. We zagen dat we onder de lijn van de Dutch Mountain Trail waren, en dachten ook dat de satelliet misschien een afwijkende locatie had aangegeven. Ik zag een pad en uiteindelijk gingen we op een andere dan afgesproken plaats naar onze bestemming toe.
Een prachtig pad, dat zeker! Daar op de achtergrond zie je Bissen liggen.
In onze accomodatie is het behaaglijk warm en gezellig voor een kopje thee.
5 mei, 17 km van Vaals naar Wahlwiller met als hoogste punt de Vaalserberg, bewolkt 14 graden
We gaan met de bus naar Gulpen en daar overstappen naar de bus naar Vaals. Vanaf ons overnachtingsadres (B&B Valkenberg op de Eperheide) is het eerst toch wel 15 minuten lopen voor we bij de bus zijn. In Vaals zoeken we de route op en gaan meteen klimmen op weg naar 325 meter, de Vaalserberg op.
We klimmen door de bossen omhoog.
Het hoogtepunt is het Drielandenpunt, wat in een periode van 100 jaar ook een 4 landenpunt was. Dit is bovenop de Vaalserberg. De Vaalserberg is een heuvel ten zuiden van het Nederlandse dorp Vaals, met een hoogte van 322,4 meter boven NAP. De top van de Vaalserberg is het hoogste punt van Europees Nederland.
T.i Het Neutraal Moresnet, officieel het Onverdeelde Gebied van Moresnet, was van 1816 tot 1920 een neutraal gebied met een oppervlakte van amper 344 hectare dat toebehoorde aan zowel het Verenigd Koninkrijk der Nederlanden (vanaf 1830 aan de nieuwe staat België) als aan Pruisen (vanaf 1871 Duitsland). Het gebied, in de vorm van een stompe driehoek, lag ten zuiden van de Vaalserberg en reikte tot aan de hoofdweg van Aken naar Luik.
We dalen af, veel door het bos en ook met mooie uitzichten. We voelen ons rijk er zo te mogen lopen.
Hier en daar is het zo drassig dat er hele grote stapstenen zijn gelegd. Wel met middenop een stroomdraad zodat vee er toch niet overheen kan
Iets later zitten we plotseling in de mist. Of zou het de laaghangende bewolking zijn? Of de voorbode van de regen?
Ook vandaag zou het de hele dag regenen. We boffen opnieuw! Alleen bij de rustpauze “Het Hijgend hert” was er een stortbui. Voor vandaag hadden we ervoor gekozen tussen de middag een maaltijd te nemen, zodat we in de avond niet meer de deur uit hoeven.
Een pittige tocht vandaag. Nu aan de andere kant van het bergdorp Vijlen.
Om naar Wahlwiller te gaan zakken we 2 keer af naar een beekje, o.a de Mechelderbeek. Om over dat beekje te kunnen is er gelukkig een smal bruggetje Dat betekent ook, steeds weer opnieuw over de heuvel klimmen.
We nemen van Wahlwiller de bus naar Gulpen en nemen daar een etappe drankje. Morgen komen we over de Gulpener berg
4 mei, 21 km van Kerkrade naar Vaals, droog tm aankomst Vaals, daarna regen
De abdij is een heel eind van de route. Heel het centrum door en daarna meteen de natuur in. Zoals je uit het hoogteprofiel kunt zien een heel geleidelijke stijging. We hebben het bijna niet in de gaten. Je voelt het wel.
Bijzonder mooi is het bij de Amstelbach. Een smal pad langs een smal kronkelend watertje. We horen het water, de vogels, en zien het groen aan de bomen. Het is er genieten…..Ook al is het hier en daar klimmen en klauteren.
Bij een bankje hebben we even pauze.
Daarna gaan we langs Horbach en Orsbach, 2 Duitse plaatsen. Het zijn landwegen en paadjes over het terrein van de boer.
Voorbij Horbach zie je ze voor het eerst. Zeer indrukwekkend. De tekenen van de Westwall. Voorbij Horbach zie je ze voor het eerst. Ze zien eruit als Toblerone-blokken, maar de geschiedenis van deze driehoekige obstakels is minder onschuldig. Ze maakten deel uit van de in de jaren dertig gebouwde Westwall, vaak Siegfriedlinie genoemd. Deze zeshonderd kilometer lange grensversterking bestond uit duizenden bunkers, muren en drakentanden, zoals deze. Grofweg de helft van de Westwall is bewaard. Het was meer dan een verdedigingslinie. Na de bouw was Duitsland vanuit het westen zo goed als ondoordringbaar. Zo had Hitler zijn handen vrij om op te rukken naar Rusland.wal Ze zien eruit als Toblerone-blokken, maar de geschiedenis van deze driehoekige obstakels is minder onschuldig. Ze maakten deel uit van de in de jaren dertig gebouwde Westwall, vaak Siegfriedlinie genoemd. Deze zeshonderd kilometer lange grensversterking bestond uit duizenden bunkers, muren en drakentanden, zoals deze. Grofweg de helft van de Westwall is bewaard. Het was meer dan een verdedigingslinie. Na de bouw was Duitsland vanuit het westen zo goed als ondoordringbaar. Zo had Hitler zijn handen vrij om op te rukken naar Rusland.
Een van de mooiste stukken is als we na Orsbach op hoogte blijven en aan de rechterhand het kerkdorp Vijlen zien liggen. De stijging tot dat moment is ongeveer 100 meter. Die ging heel geleidelijk. We boffen enorm: de voorspelde regen schuift steeds wat op.
De uitdaging van vandaag zit in de 2e top, de Schneeberg.
T.i. Tegen het einde van deze etappe beklim je de tweede Summit: de Schneeberg. De top ligt in Duitsland en dankt zijn naam aan de kalkgrond, die in de zomer een opvallend lichte kleur heeft. Vanaf de top zie je Aken liggen en het markante gebouw van het Klinikum (universiteitsziekenhuis), voordat je afdaalt richting Vaals.
Het is wel even klimmen, we vinden het allemaal meevallen.
Dan dalen we af naar Vaals. Op de achtergrond zien we in de verte het Drielandenpunt met de Wilhelminatoren
In Vaals is het tijd voor het etappe drankje. Toppers! Dag 2 van de Dutch Mountain Trail zit erop.
3 mei, 12 km van Eygelshoven naar Kerkrade abdij Rolduc, 20 graden, motregen
We komen rond 12 uur aan in Eygelshoven en hebben de luxe dat onze bagage wordt opgehaald door Ilse. Heel hartelijk dank Ilse. Direct bij het station gaan we de natuur al in. Stijgende en dalende bospaden.
We zijn op pad met Marion, Mieke, Conny, Yvonne, Elly, Monica en Eddy. (Niet op de foto…ikzelf; Mieke😉)
Ja….we krijgen de eerste berg voor de kiezen. Vooral het eerste stuk is door de regen lastig. Gladde steentjes, nauwelijks een plek om je voeten te zetten. We moeten oppassen om niet uit te glijden. Ik doe het maar op handen en voeten. Hier op dit kaartje aan de linkerkant zie je waar de Wilhelminaberg.
Wilhelminaberg De Wilhelminaberg is ontstaan als steenstortberg van de Staatsmijn Wilhelmina (1906-1969).
Vanaf de Wilhelminaberg heb je een weids uitzicht over de voormalige mijnstreek. De schachten zijn verdwenen, maar overal om je heen zie je nog wel de mijnsteenbergen. De ’terrils’ in Belgie in het westen, in het oosten de ‘Halden’ van de Duitse mijngebieden.
Het zicht is beperkt, we zien er niet zoveel. Bovenop staan wel richtingen aangegeven wat je zou kunnen zien. Conny is er even gaan kijken.
We hebben pauze na de afdaling bij de Winselerhoeve. Een kasteel met restaurant en een mooie binnentuin. Door de regen gingen we toch maar binnen zitten.
We lopen door de parken van Kerkrade en komen langs kasteel Erenstein. Mooi gespiegeld in het water. De jonge ganzen scharrelen bij de slootkant. We blijven op onze hoede, ganzen kunnen onverwacht boos reageren.
Bij de Anstelerbeek hebben we kruip door /sluipdoor paadjes. Onder een omgevallen boom door, over bramenstruiken. We helpen elkaar er doorheen. Ik word nog iets naar beneden geduwd om mijn regenjas niet te beschadigen.
Vlak voor de abdij komen we langs een cafe en we vonden dat we ons eerste etappe drankje hebben verdiend.
We gaan “intreden”….Deze keer maar voor 1 nachtje. We verblijven in abdij Rolduc. Een reuze complex waar we nu bijna de enigste gasten zijn.
2 april, 10 graden droog en bewolkt. Van Egmond aan Zee naar Schoorl 17 km
Vanmorgen begon de dag met wat motregen. We hebben de wandelaars afgezet bij Egmond aan Zee en de chauffeurs hebben de auto’s naar het bezoekerscentrum van Schoorl gebracht. Met dank aan Cees en Annemiek die de chauffeurs weer hebben teruggebracht naar Egmond aan Zee.
Een kleine puzzel, zeker omdat Google Maps mij op een verkeerd spoor had gezet. Ongemerkt was ik een fietspad opgereden en kwam er een agent tegen. Toen maar uitgelegd dat ik het ook niet meer wist en zo kreeg ik toch geen bon😉.
Uiteindelijk waren we pas om 11.00 uur allemaal weer terug in Egmond aan Zee. We wilden toch wel een stuk over het strand. Dat deden we dan ook maar 5 km naar Bergen. Met tegenwind was het daar best koud …….
Daar gingen we. Vlak langs het water of meer er wat vanaf. Het was eb en dan is het er heerlijk lopen. De drieteenstrandlopers die voor onze voeten hard renden. De meeuwen erbij. Ons strandgevoel compleet.
Vlak langs de zee was er ook een zeehond. Moeten we iets doen vraagt Patricks zich af? Vooral met rust laten, lazen we op internet. Wel een mooi moment…..
In Bergen gaan we voor een pauze. Een kopje soep of koffie gaat er altijd wel in. En je ziet het, we hebben het goed met elkaar
We gaan verder en zien in Bergen de grote richtingwijzer. Ook het Trekvogel pad en Groot Friesland pad komt hier, ook rood/wit. Goed opletten dus.
We vervolgen onze weg door de duinen van Schoorl. Meer glooiend en andere begroeiing. Fijne paden en de stijgingen vielen ons erg mee.
Als dan heel even de zon doorkomt , straalt het groene van het mos en het lentegroen ons tegemoet.
In Schoorl sluiten we deze fantastische dagen af bij het bezoekerscentrum. Lieve wandelaars dank jullie voor het fijne gezelschap, de mooie gesprekken en het vertrouwen. Al 5 jaar gaan we met zeker 5 van de 10 op pad en volgend jaar gaan we dit deel afronden. Hoe? Dat zien we nog wel. Tot een volgende keer
1 april, bewolkt, 13 graden van Wijk aan Zee naar Egmond, 22 km
Gisteravond was het plotseling zonnig en dus is het voor een aantal mensen de gelegenheid om naar de zonsondergang te gaan. Altijd een magisch moment…
Na de wandeling van gisteren hebben we de auto’s opgehaald en meteen doorgereden naar ons eindpunt van vandaag. Egmond aan Zee. Door een plaatselijke bewoner hadden we een gratis parkeerplaats bij het plaatsje Egmond aan den Hoef.
In ons Nivonhuis maken Cees en Annemiek het ontbijt klaar. We worden verwend. Ook hebben we een vaste afwasploeg, Piet, Marjo en Joepke. Hiervoor onze hartelijke dank.
De route hadden we daarom een beetje aangepast. Voor Egmond even naar het oosten.
Direct bij Wijk aan Zee gaan we naar het Noord Hollands Duinreservaat. We kopen er een ticket voor € 2 en gaan op pad
We lopen door bossen, duinen en steeds afwisseling en over meest onverharde paden. We genieten van onze stappen.
We beklimmen ook de Kruisberg 20 meter en hebben een mooi uitzicht. Ik had wel verwacht dat er een aantal omhoog zouden gaan…. uiteindelijk gaan we allemaal omhoog.
Onderweg komen we een vogelkijkhut tegen. We gaan even kijken en zien o.a. aalscholvers die hun vleugels spreiden om ze te laten drogen.
Op deze route hebben we 1x horeca. Na 11 km, dat komt goed uit! Johannes Hof. En ook nu boffen we, uit de wind kunnen we buiten zitten.
Het blijft heel afwisselend. We wisselen steeds met wie we lopen. Zo ontstaan als vanzelf weer mooie gesprekken. Delen en gehoord worden. Inmiddels gaan we al 5 jaar met een vrij vaste groep op pad. Begonnen in Sluis en intussen al in Noord Holland.
Zo komen we bij de 2 auto’s en gaan naar ons overnachtings adres waar Cees en Annemiek ons opwachten met ons etappe drankjes. We zijn bijzonder blij met deze fantastische ontvangst.
En…. vandaag verwennen ze ons met pannenkoeken.
En we blijven verwend worden. De dochter van Marjo heeft deze mooie herinnering gemaakt van ons kustpad. Heel blij mee.
31 maart, droog 10 graden, licht bewolkt, van Santpoort Noord naar Wijk aan Zee
Verrassend! Door landgoederen Beckestein en Velserbeek. Vanaf station Santpoort Noord gaan we op pad.
Als eerste over landgoed Beckestein. Later kwamen we erachter dat we de route hadden kunnen volgen om bij het restaurant uit te komen. We gingen direct naar het restaurant voor onze eerste koffie. Niet dat we lang onderweg waren, maar het deed zich voor en ach waarom niet. We hebben tijd en we genieten van de dag
Op deze 18e-eeuwse buitenplaats vind je veel elementen van historische waarde. Wandel door het romantische parkbos in Engelse landschapsstijl of door de strakke, geometrische tuinen. Sinds 2011 beheert Natuurmonumenten de tuinen en het parkbos.
Bij Velsen Zuid gaan we over nog een landgoed Velserbeek.
Ook de lente laat zich zien. Op het water een nest van een meerkoet en bloemetjes in volle bloei.
We lopen ook door het mooie historische dorpje Oud Velsen. De tegenstelling met Tata Steel aan de overkant is groot.
We gaan met het pontje over het Noordzee kanaal. En lopen daarna langdurig langs de industrie.
Het kustpad loopt over de mooiste paden. Daardoor is deze etappe toch heel bijzonder. Zo komen we ook langs de Scheybeeck. De Middeleeuwse scheiding tussen Velden en Beverwijk.
We gaan daarna door een bos “Westerhout”. Lanen waar we voorzichtig groen zien komen. Welkom Lente!
Meest verrassend is het duingebied achter Tata Steel. Met als grote verrassing uitzicht over Wijk aan Zee en achter de duinen de zee.
We dalen af naar het dorp en strijken neer op een terras in de zon. Wat een mooie dag!!!!
30 maart van Overveen naar Santpoort Noord, half bewolkt 10 graden.
Dit jaar gaan we van Overveen naar Schoorl in 4 dagen.
We beginnen met de etappe van Overveen bij Haarlem naar Santpoort Noord. Om 11 uur komen we met auto’s aan bij Santpoort Noord. We gaan met de trein naar Overveen in half uur en lopen terug naar de auto’s. Hemelsbreed een km om 8, wij maken er 18 van.
We beginnen met koffie/thee en wat lekkers.
We zijn op pad met: Lydia, Mieke, Patricks, Piet, Els, Joepke, Gerard, Hans,Sylvia (voor vandaag), Marjo en Elly
Op advies van Sylvia maken we een ommetje langs een plas ’t Wed. Een mooie plas midden in de duinen. Door het zand. Mij doet het een beetje aan de Drunense duinen.
Dappere Piet is zelfs in zijn korte broek… Het is maart😉 en dus korte broek…
Het zijn duinen met nogal wat hoogteverschil en uitkijk punten.
Zo kijken we uit over het Vogelmeer. Omdat we daar wat hoger lopen hebben we hier een mooi uitzicht.
We klimmen en dalen op weg naar Parnassia. Een lokatie aan zee.
Vandaag gaan we ongeveer 2 km over het strand. Een pittig stuk met veel tegenwind, windkracht 6. Het was daar best koud! Die bui kregen we net niet. We boffen echt, misschien hebben we 4 druppels gehad……
Na het strand gaan we de duinen over naar natuurpark Kennemerland. Een onverwacht mooi punt.
Terugkijkend nemen we afscheid van de zee.
De Kennemerduinen hebben meer bossen. We zien het groen aan de bomen komen. Zo voelt het echt voorjaar
Zo zit onze eerste wandeldag erop. Een heerlijke wandeldag! We overnachten in het Nivonhuis Banjaert in Wijk aan Zee. Wat fijn dat Annemiek en Cees voor de catering zorgen. We worden verwend!
