12 februari, 24 km van de Koog naar ’t Horntje, droog 5 graden, weinig wind

We hebben Texel “gerond”. Wat bijzonder om hier in de winter rond te lopen. Bijna geen toeristen, in de natuur voelde het alsof we het eiland voor onszelf hebben. Intussen horen/zien we het ruisen van de golven de vogels,zoals ganzen, strandlopers, de wulp. We horen en zien ook elkaar, een fijne groep met delen en elkaar ondersteunen waar nodig. De laatste etappe voor ons was van De Koog naar de boot terug.

Direct vanaf de Koog gaan we de bossen in. Wat een afwisseling biedt Texel. Te voet het eiland verkennen, je ziet zo veel meer dan op de fiets.

Intussen vind ik het erg leuk om dingen uit de natuur te laten zien. Deze keer rendiermos.

Tot we weer  een open terrein van de duinen in gingen. De weidsheid, de kronkelende paden, we kunnen er geen genoeg van krijgen.

Na een km of 4 komen we bij zee aan. Ieder met zijn eigen gedachten of zoekend naar steentjes of schelpen. We horen het ruisen van de golven, zien en horen meeuwen, strandlopers. Het is ongeveer 1 km langs dit strand. Na 15 minuten gaan we alweer de duinen over. De zee heeft bijna dezelfde kleur als de lucht. Zorgt dit nog extra voor het ultieme zee gevoel?

Eenmaal de zandduinen over komen we in een landschap achter de duinen. De paden kronkelen voor ons uit. De stilte is overweldigend. We zijn de enigen die de natuur ingaan en het voelt voor ons als bijzonder, dat we hier zomaar in februari lopen.

Na 7 km komen we bij restaurant Turfveld uit. Tja, als we dan eens horeca vinden die open is, hebben we best wel taart verdiend…. Daarna gaan we een enorme trap op en volgen geruime tijd de bossen en duingebieden.

Regelmatig verrast door “doorkijkjes” zoals onder de dennenbomen.

En dan weer oneindige verten.

Bij de duinen is het klimmen en vervolgens weer dalen. In het losse zand is dalen heel leuk om te doen. Gewicht in de hak, een beetje door glijden en dan pas een nieuwe stap.😉

We gaan weer terug naar het strand, deze keer bijna 4 km, met halverwege restaurant paal 9 voor onze lunch.

Het leken van een afstand de schuimvlokken. Dichterbij zien we een zeehondjes. Ook mensen van Ecomare kwamen even checken of alles goed gaat. Ze laten de zeehond met rust. Wij doen het ook maar. Het beest was duidelijk gestresst.  Voor ons speciaal om zo dichtbij te zien.

De markering is duidelijk verbeterd. Op een afstand zie je een richting wijzer. Dichterbij zie je dat we met rood/geel inderdaad linksaf moeten. Een pad door de duinen. Gewoon de voetstappen in het zand volgen.

Het laatste deel van onze wandeling leidt ons door natuurgebied bij de Mokbaai. Opnieuw een ander landschap met vennetjes en een klein smal pad. We lopen er achter elkaar en hebben af en toe mooie doorkijkjes.

Over de dijk zien we onze eindbestemming liggen….’t Horntje.

Zie ons daar nou lopen? Stap voor stap, ook in deze wintermaand is het intens genieten van de natuur, van de warmte van de gesprekken en intussen trots op onszelf dat we het toch maar weer voor elkaar krijgen.

Het was intussen 16.30 uur. De tijd voor het etappe drankje was er niet meer. Onze bagage stond al bij de fietsen verhuur bij de haven, en zo was onze Texel ervaring weer afgerond….. Terugkijkend om hele mooie herinneringen. Fijn dat jullie mee waren, voor de lezers, dank je wel voor het volgen en tot een volgende wandeling.