11 februari, 20 km, 2 graden, meest droog, beetje motregen van Cocksdorp naar de Koog

Het was vandaag oostenwind kracht 2. Minder wind, dat was goed te merken. Zelfs de gevoelstemperatuur bleef boven 0 😀. Het extra laagje wat ik aangetrokken had, was eigenlijk niet nodig.

Vanaf de Cocksdorp gaan we eerst nog een stukje langs het wad.

Het had in de nacht geregend, boven op de dijk was het wat glad. We gingen dan ook in de luwte over de weg. Heel in de verte zie je de vuurtoren in de mist.

Na deze weg gaan we een duingebied in. De vuurtoren komt steeds dichterbij.

Daarna gaan we een paar km over het immense brede strand. De vuurtoren laten we achter ons. Op deze grijze dag zie je bijna geen verschil met de lucht en de zee. Als ik op het strand kom gaat mijn Zeeuwse hart altijd wat sneller kloppen. Thuiskomen voor mij……

We gaan de duinen over en hebben even behoefte aan pauze. De horeca is overal dicht, we kiezen een terrasje van een tent van Landal Green Park. Een paar banjen, overdekt en een beetje uit de wind. Ach zo een pauze plekje is toch ook prima…..

We gaan verder door de duinen, een fietspad dat maar op en neer gaat. Intussen zijn de uitzichten over de duinen met de vennetjes prachtig!

Zo komen we bij het begin van de Slufter aan. Dat is even flink klimmen over de dijk.

We kijken op een uniek natuurgebied van grote internationale waarde. De Slufter heeft een totale oppervlakte van zo’n 700 hectare land en water. Het kweldergebied staat in open verbinding met zee, zodat eb en vloed vrij spel hebben. Doordat het zoute water regelmatig het gebied instroomt, is een zilte en brakke kwelder ontstaan met een zeer gevarieerd landschap met kreken en planten die het zoute water kunnen verdragen, zoals zeekraal. Na de Slufter gaan we langs de Muy. Een aaneengesloten natuurgebied.

Om hier te mogen lopen op een woensdag in februari…..we raken er stil van. Er is genoeg water om ons heen, de paden zijn goed te belopen.

Daarna komen we dicht bij zee. We zochten op dat een strand tent aan het einde van de Badweg bij de Koog open zou zijn. Dit betekent wel dat we een hoog duin over moeten. Ook deze heuvel is zelfs voor Ellen 😉 te doen. Christina liep voorop, die wilde wel een foto van bovenaf nemen. Zo krijg je tegelijkertijd het mooie duingebied in zicht.

Nog een stukje strand

en dan hebben we ons etappe drankje weer dik verdiend.

Een prachtige afwisselende dag. We komen in de Koog aan en dan is onze Texelhopper alweer terplekke. Wat is dat een fijne organisatie. Je spreekt een tijd en plaats af, en hup de Texelhopper is er altijd……